tag:blogger.com,1999:blog-147395302011-12-29T21:53:14.226-08:00'... Άσε με να κάνω λάθος Μην μου λες πως ειν' ντροπή Άσε με να βρω μονάχος Ποιο το τέλος ποια η αρχή....'η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.comBlogger1261100tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1140661066483326432006-02-22T18:15:00.000-08:002006-02-22T18:17:46.573-08:00Εγώ και το blog μου τσακωθήκαμε!<br />Όχι ακριβώς… αλλά είχε πέσει μια ψύχρα τελευταία…<br />Η σχέση δεν πήγαινε άλλο…<br /><br />Αποφάσισα να τα μαζεύω και να την κάνω…<br />Αποχαιρετισμός…<br /><br />Το blog το αφήνω αδέσποτο να περιπλανιέται μόνο του…<br />Εγώ φεύγω…<br />Οι δρόμοι μας χωρίσανε…<br /><br />Θα εξακολουθήσω να περιφέρομαι σ’ αυτή την blogοκενωνια…<br />Όχι πια blogογραφος… μόνο blogοαναγνωστρια…<br /><br />Όσο για όλους τους blogοσυντρόφους …<br />ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΟΛΑ…<br /><br /> «Καλημέρα σας και καλή τύχη…»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-114066106648332643?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com132tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1140579939263381472006-02-21T19:44:00.000-08:002006-02-21T19:45:39.313-08:00Ο Χρήστος ειναι φίλος και αυτόν τον καιρό ψάχνει να νοικιάσει σπίτι.<br />Μας έλεγε τα διάφορα που του συμβαίνουν σ’ αυτή την αναζήτηση.<br />Αυτό που τον ενοχλεί πιο πολύ απ’ όλα είναι η ‘ανάκριση’ που του κάνουν οι ιδιοκτήτες των ενοικιαζομένων.<br /><br />Από τις πιο συνηθισμένες ερωτήσεις είναι για το τι επάγγελμα κάνει…<br />Του Χρήστου του αρέσουν οι φάρσες… και όταν έχει κέφια είναι φοβερός…<br /><br />- ‘Και… τι δουλειά κάνετε κ. Χρήστο;’ Ρωτάει ο ιδιοκτήτης…<br />- ‘Εφοριακός!’ απαντάει ο Χρήστος με το ανάλογο ύφος…!<br /> (καμία σχέση ο Χρήστος με εφορία….)<br /><br />Συνήθως, μετά απ’ αυτή την απάντηση, πέφτει μια παγωμάρα για λίγα δευτερόλεπτα… ένα μπλοκάρισμα… ή κάτι αμήχανα γελάκια από την πλευρά του ιδιοκτήτη…<br /><br />Μερικοί αρχίζουν ν’ απολογούνται στον Χρήστο!<br />Του λένε πόσο εντάξει είναι με την εφορία και πως δεν έχουν τίποτα να κρύψουν κλπ..κλπ…<br /><br />Άλλοι πάλι τον αρχίζουν στο γλείψιμο! … μάλλον τον βλέπουν σαν ευκαιρία ν’ αποχτήσουν μέσο και κονέ με την εφορία!... μέχρι και έκπτωση του κάνουν!...<br /><br />Με κάτι τέτοια μάλλον θ’ αργήσει να βρει σπίτι ο Χρήστος…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-114057993926338147?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1140477162604942412006-02-20T15:11:00.000-08:002006-02-20T15:12:42.653-08:00Η κ. Κούλα είναι η πεθερά του θείου Τάκη.<br />Η κ. Κούλα είναι 75 χρονών και κρατιέται μια χαρά.<br />Έχει ένα ‘κουσούρι’: δεν θέλει να πηγαίνει σε κηδείες… και σ’ αυτήν την ηλικία πληθαίνουν οι γνωστοί και συγγενείς της που πεθαίνουν.<br /><br />Στην κηδεία του άντρα της την πήγαν με το ζόρι, στις κηδείες των 2 μεγαλύτερων αδελφών της δεν πήγε!<br />Για τους υπόλοιπους φίλους και συγγενείς ούτε λόγος…<br /><br />Μετά το τελευταίο κρούσμα (κηδεία αδελφού), γαμπρός και κόρη της κάνανε κήρυγμα για το πώς πρέπει ν’ αλλάξει στάση και να παρευρίσκεται σε τέτοιου είδους κοινωνικές εκδηλώσεις…<br /><br />Η κ. Κούλα του απάντησε:<br /><br />‘… Ξέρω γιατί μου τα λέτε ολ΄ αυτά… για να μη νομίζετε πως είμαι καμία αναίσθητη και δεν σας αγαπάω… μην ανησυχείτε… στην δική σας την κηδεία θα έρθω οπωσδήποτε!!...’<br /><br />Ακόμα αναρωτιέται ο θείος Τάκης αν τους έκανε πλάκα ή το εννοούσε…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-114047716260494241?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1140290951970667542006-02-18T11:27:00.000-08:002006-02-18T11:29:12.013-08:00Τι μπελάς κι αυτός…<br />Είδαν ήλιο και ξαμολήθηκαν όλοι έξω σήμερα.<br />Χαμός στο μαγαζί, .‘…φέρε ΄κείνο… φέρε τ’ άλλο… καλή είμαι;…’<br />Πήχτρα και στο δρόμο, ακόμα και με τη βέσπα τα βρήκα σκούρα…<br />Πανικός και στου Σκλαβενίτη μετά (υποχρεώσεις…)<br />Και πρέπει να βγω…<br />Δηλαδή κι άλλο στρίμωγμα…<br />Δεν θέλω να δω άλλο κόσμο…<br />Ησυχία θέλω…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-114029095197066754?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1140061226098328692006-02-15T19:38:00.000-08:002006-02-15T19:40:26.143-08:00Παρ’ όλες τις απειλές που διατύπωσα στο χθεσινό ποστ, κανείς δεν εμφανίστηκε να μ' εμποδίσει ήνα με ‘σώσει’…<br />Ούτε ένα mail …<br /><br />Θυμήθηκα και κάτι άλλο…<br />Πες, ότι οι ιντερνετομπάτσοι, κάνανε καλά τη δουλειά τους, χαλάλι ο έπαινος…<br /><br />Όμως…<br />Έχω πετύχει διάφορα αξιόλογα sites σχολείων, ακόμα και δημοτικών… που φαίνεται ότι έχουν κάνει δουλειά, μαθητές και καθηγητές, έξω από συνηθισμένα πλαίσια του σχολείου…<br />Που αποδεικνύουν ότι το ιντερνέτ δεν είναι μόνο μπαμπούλας και χώρος που κρύβονται βιαστές και απατεώνες…<br /><br />Αυτούς τους έχει βραβεύσει ποτέ η κ. Μαριέττα Γιαννάκου;<br />Τους είπε έστω μια καλή κουβέντα;<br /><br />Μάλλον τέτοιες προσπάθειες δεν προσφέρονται για σόου και τηλεοπτικές σαχλαμάρες …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-114006122609832869?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1139956280427354362006-02-14T14:29:00.000-08:002006-02-14T14:31:20.466-08:00Απορίες…<br />Επειδή διάβασα πως η Μαριέττα (Γιαννάκου κλπ, κλπ..) βράβευσε την Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος… για τη υπόθεση της 15χρονης…<br /><a href="http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_398837_14/02/2006_173689">http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_398837_14/02/2006_173689</a><br /><br />Φαντάζομαι ότι, για να οργανώνει τέτοια σόου η κ. Μαριέττα έχει κάνει το καθήκον της για την σχέση της παιδείας και της πληροφορικής…<br />Έχει γεμίσει τα σχολεία με κομπιούτερς και ειδικευμένους καθηγητές… και τώρα απλώς φροντίζει να μην πάθουν τίποτα τα παιδιά από την πολύ χρήση του ιντερνέτ που τόσο γενναιόδωρα τους παρέχει…<br /><br />Διαβάζω και το άρθρο της ‘σοβαρής’ Καθημερινής και βγάζω το συμπέρασμα πως διάφοροι ανώμαλοι είναι κρυμμένοι στις σκοτεινές γωνιές του ιντερνέτ (και των μπλόγκς) και έχουν στήσει καρτέρι μήπως και περάσει καμιά αθώα πιτσιρίκα…<br /><br />Μόνο εγώ είμαι η άτυχη…<br />Τόσο καιρό περιπλανιέμαι στο ιντερνέτ και δεν βρέθηκε κανένας να με αποπλανήσει…<br />Γαμώτο… Με πιάνει το παράπονο…<br />Τι έχω εγώ; ψώρα;<br />Ούτε μια σεξουαλική παρενόχληση… κάτι τις… τίποτα…<br /><br />Διαβάζω και το άλλο …<br /><em><strong>‘… στόχος του τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος είναι να βρίσκεται κοντά στους πολίτες και ειδικά τους νέους που είναι περισσότερο εξοικειωμένοι με τις νέες τεχνολογίες…’<br /></strong></em>και ότι παρακολουθούν και τα μπλόγκς…<br /><br />Μετά απ’ αυτό …<br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Έχω να κάνω μια σοβαρή δήλωση:</span></strong><br />1ον- αύριο το βράδυ έχω σκοπό να βάλω γαζάκια σε κάτι τράπεζες εδώ κοντά!<br />2ον- μετά τα γαζάκια έχω ραντεβού με 15χρονο (που ψάρεψα στο ιντερνέτ) και σχεδιάζω να τον κακοποιήσω σεξουαλικά!<br />3ον- και τέλος, θ’ αυτοκτονήσω, θα κρεμαστώ από την μουριά της αυλής μας!<br /><br />Παρακαλώ κύριοι της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος να μ’ εμποδίσετε !<br />Θέλω να βεβαιωθώ ότι δεν πήρατε τζάμπα το βραβείο…<br />Έχετε καιρό μέχρι αύριο το βράδυ για να με συλλάβετε (ή τουλάχιστον στείλτε μου ένα mail να κάτσω φρόνιμα…)<br /><br />Θέλω να είμαι ήσυχη ότι κάποιος με ‘προσέχει’…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113995628042735436?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1139922639789104792006-02-14T05:09:00.000-08:002006-02-14T05:10:39.883-08:00Πέρασαν διάφορες φάσεις οι σχέσεις μου με τον Αγ Βαλεντίνο.<br />Και τον αγάπησα, και τον περίμενα, και τον περιφρόνησα, και τον μίσησα…<br />Τώρα τελευταία αποφάσισα να τον αφήσω στην ησυχία του… και αυτός επίσης…<br />Απλώς αγνοούμε ο ένας τον άλλο…<br />Χωρίς αισθήματα αντιπάθειας…<br /><br />Τις ευχές μου σε όσους γιορτάζουν.<br />Για τους άλλους… υπομονή… Ροζ είναι, θα περάσει…<br /><br />Έχω κρατήσει μια κάρτα που μου είχαν στείλει κάποτε στου Αγ Βαλεντίνου, η κάρτα είχε την εικόνα του κεφαλιού ενός γάιδαρου! Έγραφε από πίσω:<br />‘είσαι μεγάλη γαϊδούρα’!<br />Δεν έμαθα ποτέ ποιος μου την έστειλε…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113992263978910479?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1139848860554700102006-02-13T08:39:00.000-08:002006-02-13T08:41:00.646-08:00Σημερα χρειάστηκε να πεταχτώ στην Κηφισιά για δουλειά του μαγαζιού.<br />Πήγα με τον ηλεκτρικό, στην επιστροφή, στη στάση που είναι το Mall ανοίγουν οι πόρτες του τρένου και μπαίνει πλήθος, πολύ πλήθος… λες και ήταν Ομόνοια… <br />Τι γυρεύανε εκεί δευτεριάτικα; … και πολύ πιτσιρικαρία… με σχολικές τσάντες… 2 η ώρα το μεσημέρι… μάλλον το Mall είναι το καινούργιο στέκι των κοπανατζήδων…<br /><br />Άκουσα καλά;<br />Έγινε η πρώτη ληστεία στο Mall; 60000 € από εστιατόριο;<br />Μα καλά, τι τρώγανε εκεί;<br />Και πόσο πάει το πιάτο;<br />Με τις ευχές μου… να τα χιλιάσετε (τις ληστείες εννοώ…)<br />Τι έγινε παιδιά;<br />Τσιγκουνευτήκατε τους σεκιουρητάδες και τις κάμερες; <br />Γυφτιές…<br /><br />Τώρα που το θυμήθηκα …<br />Περισσότερα για το Mall ρίχτε και μια ματιά και στη ‘Γαλέρα’<br />(<a href="http://www.galera.gr/magazine">http://www.galera.gr/magazine</a>)<br />Εκεί να δείτε ληστείες…. Όχι, παίζουμε…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113984886055470010?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1139740391205572112006-02-12T02:32:00.000-08:002006-02-12T02:33:11.243-08:00Έχω παράπονα…<br />Δεν μ’ αρέσει καθόλου η νέα εμφάνιση του monitor !<br />Αυτό με τα μεγάλα και μικρά γράμματα των εμφανιζόμενων μπλόγκς εννοώ, που υποτίθεται κάτι σημαίνει για την ‘δημοτικότητα’ των πόστ..<br />Κύριε Παναγιώτη (vrypan), νομίζω πως κάνετε λάθος…<br /><br />Κατά πρώτον, με μπερδεύει…<br />Κατά δεύτερον, δεν είναι δημοκρατικό, είναι εμπόδιο για να ακουστούν όλες οι φωνές… <br />Αυτή η εμφάνιση είναι στη λογική των hit των top ten κλπ…κλπ…<br />Σαν να μας λέει άκου αυτό που ακούν οι πολλοί, δες αυτό που βλέπουν όλοι, διάβασε τα best sellers …<br />Το επόμενο βήμα ποιο θα είναι;<br />Να μπουν λαμπάκια που αναβοσβήνουν γύρω από τα ποστ με την μεγαλύτερη κίνηση;<br />Σαν τις αφίσες και τις επιγραφές των σκυλάδικων μου κάνει: μπροστά και τεραστία τα ‘πρώτα’ ονόματα και στο βάθος τα ‘δεύτερα’ και ‘τρίτα’<br />Σαν να λέει δες αυτό!<br />Όχι δεν ψάχνω αυτό, το άλλο που είναι κρυμμένο θέλω…<br />Καλά τα λέει ο Macmanus (<a href="http://macmanus.wordpress.com/">http://macmanus.wordpress.com</a>) για το ίδιο θέμα<br /><br />Γενικά δεν έχω άλλα παράπονα από το monitor (ούτε και καταλαβαίνω αυτούς που φεύγουν απ΄ αυτό)<br />Για μένα είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για ενημέρωση και για την αγαπημένη μου ασχολία: να ψάχνω νέα ή άγνωστα σε μένα μπλόγκς.<br /><br />Τώρα, με την νέα εμφάνιση, οι καινούργιοι ή σχετικά άγνωστοι, αναγκαστικά στριμώχνονται και δεν μπορούν εύκολα να ‘ανθίσουν’ ανάμεσα στις κοτρόνες των ‘δημοφιλών’ μπλογκς<br />Αυτοί είναι που χρειάζονται την προσοχή μας κι όχι οι ήδη ‘καταξιωμένοι’(ότι κι αν σημαίνει αυτό… )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113974039120557211?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1139681116145950122006-02-11T10:03:00.000-08:002006-02-11T10:05:16.186-08:00Σήμερα προσπάθησα να φτιάξω με τα χεράκια μου μια τούρτα για τον Μπάμπη…<br />Χθες είχε γιορτή και την Δευτέρα γενέθλια, τα γιορτάζει σήμερα και τα δυο.<br />Χθες έκανα έρευνα σε συνταγές, αφού απέρριψα τα διάφορα ένθετα και αφιερώματα που έχω μαζέψει, περιορίστηκα στα παραδοσιακά:<br />Στον Τσελεμεντέ της γιαγιάς και την Χ. Παραδειση…<br />Αποφάσισα να φτιάξω τούρτα κάστανο! (δεν το έχω ξανακάνει…)<br />Τι τοθελα;<br />Μου φάνηκε εύκολη, που ναξερα…<br /><br />3 ώρες καθάριζα κάστανα, προσπαθούσα να δέσω σιρόπια (2 φορές, την πρώτη μου κάηκε), ιταλική μαρέγκα (έτσι την λέει…), ράντιζα τα σαβουαγιαρ, άπλωνα πουρέ από κάστανα…<br /><br />Το αποτέλεσμα;<br />Από γεύση είναι σούπερ!<br />Από εμφάνιση σκατά! (καμιά σχέση με την φωτογραφία του βιβλίου)<br />Αποκλείεται να την εμφανίσω έτσι που είναι…ειμαι και λίγο τελειομανης...<br /><br />Θα πεταχτώ μέχρι του Στεργίου στη Φιλαδέλφεια να πάρω μια έτοιμη για να βάλει τα κεράκια… μετά θα εμφανίσω την δική μου…<br />Σε μερίδες, για να μην δείχνει τόσο χάλια…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113968111614595012?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1139376158745982582006-02-07T21:21:00.000-08:002006-02-07T21:22:38.790-08:00Σήμερα η αυτοπεποίθηση μου σαν νοικοκυρά έπιασε πάτο…<br />Είπα να ρίξω μια ματιά στο εσωτερικό του πληκτρολόγιου μου…<br />Με το θράσος της άσχετης το ξεβίδωσα χωρίς να έχω καμία βεβαιότητα πως θα ξαναδούλεψει …<br />Είχα ακούσει το τελευταίο podsast του Πάρη με τα σχετικά…<br /><a href="http://javapapo.blogspot.com/2006/02/papocast08-podcast.html">http://javapapo.blogspot.com/2006/02/papocast08-podcast.html</a><br />Στη νεκροψία βρέθηκαν τα εξής:<br />Τρίχες δικές μου<br />Τρίχες γάτας<br />2 κόκκοι ρυζιού μουμιοποιημένοι<br />Κομματάκια καπνού και ελατηριάκι από αναπτήρα (από την εποχή που κάπνιζα)<br />Ακαθόριστη σκούρα μάζα κάτω από το space (θυμήθηκα πως μου είχε πέσει παγωτό εκεί)<br />Ίνες από ρούχα<br />Κομματάκια πλαστικού από καλώδιο (το είχε μασήσει ο γάτος πριν μέρες και τα έξυνα για να τα ξαναενώσω)<br />Διάφορες άλλες ακαθαρσίες αγνώστου προελεύσεως και ταυτότητας…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113937615874598258?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1139135574324063402006-02-05T02:29:00.000-08:002006-02-05T02:32:54.363-08:00Ευτυχώς που όλοι ασχολούνται με τις τηλεφωνικές υποκλοπές…<br />(Αυτός ο Παπαντωνίου πολύ τον θιγμένο παριστάνει που τον παρακολουθούσαν, μάλλον για γκομενοδουλιές μίλαγε στο κινητό και φοβάται να μην του τα βγάλουν στη φόρα…)<br />Ήταν κι ο χιονιάς πιο πριν…<br />Κι έτσι ξεχάσανε την γρίπη των πτηνών…<br /><br />Ευκαιρία να φάμε κανένα κοτόπουλο με την ησυχία μας…<br />Ήδη το βλέπω να ροδίζει στο φούρνο με πατάτες…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113913557432406340?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1138943577301662342006-02-02T21:11:00.000-08:002006-02-02T21:12:57.376-08:00Ο γάτος μου ο Τσιφ (=Τσίφτης) έχει πολύ καλές σχέσεις με το κομπιούτερ.<br />Μόλις με βλέπει να το ανοίγω ανεβαίνει στο τραπέζι και κάθεται σ΄ ένα σημείο που μπορεί να βλέπει κι εμένα και την οθόνη.<br />Μερικές φορές μάλλον βαριέται…<br />Τότε αρχίζει να κόβει βόλτες πάνω στο πληκτρολόγιο, αν δει κάτι περίεργο να κουνιέται στην οθόνη απλώνει το πόδι του ή μου σκουπίζει τη μούρη με την ουρά του… συνήθως όμως κάθεται ήσυχος …<br />Στην αρχή του έκανε εντύπωση ο ήχος των πλήκτρων, μετά συνήθισε, με κοιτάζει με ένα μάλλον περιφρονητικό βλέμμα (τι μαλακίες γράφει αυτή…) γι αυτό και αποφεύγω να του ζητάω την γνώμη του, είναι πολύ επικριτικός…<br /><br />Χθες βράδυ προσπαθούσα να βάλω σε τάξη τα διάφορα καλώδια για να μην είναι χύμα εδώ κι εκεί, τα έβγαλα και τα ξαναέβαλα σχεδόν όλα…<br />Όταν πήγα να ξαναβάλω το τηλεφωνικό καλώδιο στο μόντεμ ανακάλυψα ότι ο Τσιφ το είχε μασήσει!!! Το είχε κόψει λίγο πιο πάνω από το κλιπ !!!<br />Για μια ώρα παιδευόμουνα να το μπαλώσω… μέχρι τις 1 το βράδυ…<br />Μήπως, ο Τσιφ, ήθελε κάτι να μου πει;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113894357730166234?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1138857578545986782006-02-01T21:18:00.000-08:002006-02-01T21:19:38.660-08:00Χθες τελευταία μέρα σήμερα που κυκλοφόρησα με λεωφορείο, η βέσπα μου ήταν έτοιμη αλλά την φασαρία δεν την γλίτωσα τελικά…<br /><br />Φεύγω το απόγευμα από το μαγαζί και πάω στην στάση να πάρω το λεωφορείο.<br />Είμαι όρθια αλλά ευτυχώς χωρίς στρίμωγμα<br />Αδειάζει μια θέση ακριβώς δίπλα μου, κάθομαι.<br /><br />Με το που κάθομαι ακούω μια μουρμούρα…μια γκρίνια… κάτι σαν να παραμιλάει κάποιος και μάλιστα γυναίκα.<br />Ξεχώριζα μερικές λέξεις… αγένεια… θράσος…<br />Γυρίζω και βλέπω μια 60αρα, καλοντυμένη, όχι ακριβώς χόντρη, αλλά καλοθρεμμένη… θα έλεγα και συμπαθητική αλλά είχε ένα βλέμμα… απ’ αυτά που σκοτώνουν… πα πα πα …θάνατος…<br /><br />Τα είχε βάλει μαζί μου!<br />Επειδή της είχα πάρει τη θέση ή τουλάχιστον δεν της είπα να κάτσει…!!<br />Το σκέφτομαι λίγο… Σηκώνομαι και της δίνω τη θέση (αν και κουρασμένη ενώ αυτή δεν φαινόταν ταλαιπωρημένη, το αντίθετο, σαν να είχε μόλις βγει από το κομμωτήριο… τίγκα στο άρωμα …)<br /><br />Κάθεται η κυρία αλλά συνεχίζει την γκρίνια!<br />Τα ίδια! … ‘η νεολαία… δεν έχουν τρόπους… σεβασμός…’<br />Τα νεύρα μου… μου έχουν τύχει γκρινιάρηδες γέροι στα λεωφορεία αλλά τέτοιο… δεν αντέχω και της την λέω…<br /><br />- τι σκούζεις κυρά μου; έκατσες, δεν έκατσες; Τι άλλο θες;<br />- κοίτα θράσος… τα παλιόπαιδα τα έχουν όλα έτοιμα και θέλουν κι άλλα …Θα μας φάνε ζωντανούς στο τέλος… λέει η ‘κυρία’…<br />- δεν πας καλά, της λέω, ή ληγμένα παίρνεις ή να σου αλλάξει τα χάπια ο γιατρός…<br />αυτά που σου δίνει δεν πιάνουν…<br />- Έχουμε γεμίσει από αυτά τα κακοαναθρεμμένα… δεν μας έφταναν όλοι αυτοί οι ξένοι… σε κατάλαβα από την αρχή τι είσαι…<br /><br />Με κοιτάζει πάνω κάτω<br />- Αλβανή είσαι;<br />- ναι ρε, Αλβανή είμαι! Έχεις πρόβλημα;<br />- που καταντήσαμε… δεν φτάνει που τους ταΐζουμε τόσα χρόνια… δεν τους ξεχωρίζεις πια… αλλά εγώ σε κατάλαβα!!<br />- μπράβο, κόβει το μάτι σου! Κι από μυαλό… ξουράφι!!<br /><br />Πέφτει γέλιο από τους γύρω…<br />Πάω και στέκομαι μακριά της … την ακούω να συνεχίζει να λέει τα δικά της… κάποιον άλλο θα βρήκε να πει τον πόνο της…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113885757854598678?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1138767775061917882006-01-31T20:19:00.000-08:002006-01-31T20:22:55.100-08:00Μόλις ξύπνησα από το εξής όνειρο:<br />Ήμουν σε μεγάλο επιβατικό πλοίο… μεγάλο όμως… κάτι σαν τον Τιτανικό… και με ανάλογη διακόσμηση… πολυτελή τεραστία σαλόνια και πολύ ψηλά ταβάνια…<br />Ήταν σαν μετά από πάρτυ… γκαρσόνια με άσπρες στολές και μπουφέδες με διάφορα…λίγοι επιβάτες…τσιμπάω κάτι γλυκά…<br />Ανεβαίνω στο κατάστρωμα…<br />Κούναγε πολύ, κρατιόμουνα από κάπου για να ισορροπήσω…<br />Βρέθηκα μπροστά στην πλώρη... μπροστά μπροστά… (όπως ο Ντι Καπριο στον Τιτανικό με την άλλη, πως τη λένε…)<br />Το πλοίο πήγαινε να περάσει από ένα πολύ στενό πέρασμα, ίσα που θα χώραγε…<br />Μεγάλοι βράχοι δεξιά κι αριστερά…<br />Το πέρασμα μου φαινόταν επικίνδυνο…<br />Η θάλασσα ήταν σχετικά ήρεμη και διαφανής, μπορούσα να δω βράχια κάτω από την επιφάνειά της …<br />Είχα αγωνία αν το πλοίο καταφέρει να περάσει από αυτό το στενό.<br /><br />Παρ’ όλη την αγωνία, το όλο θέαμα ήταν εξαιρετικά ωραίο, καταπληκτικό…<br />Ξύπνησα όταν το πλοίο ήταν ακριβώς στην είσοδο του στενού…<br /><br />Σιχαίνομαι να χάνω την συνέχεια στα όνειρα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113876777506191788?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1138723186895083032006-01-31T07:58:00.000-08:002006-01-31T07:59:47.013-08:00Η βέσπα μου αρρώστησε, την παραμέλησα κι μάλλον έπαθε κρυοπαγήματα.<br />Όλη την περασμένη βδομάδα την είχα παρατήσει μέσα στα χιονιά και την παγωνιά… που να κυκλοφορώ με τέτοιο κρύο… πήγαινα με το λεωφορείο…<br />Είχα φάει και μια τούμπα την τελευταία φορά που την κυκλοφόρησα…<br />Χθες, Δευτέρα, πήγα να την βάλω μπρος αλλά δεν…<br />2, 3, 5 φορές δεν έπαιρνε μπρος με τίποτα …<br />‘έλα καλή μου’… ‘έλα χρυσή μου’… έλα κούκλα μου’…<br />μπααα… τίποτα αυτή … ακίνητη και σιωπηλή…<br />έκανε πείσματα σαν απατημένη γκόμενα….<br />Είπα στον Θανάση, από το συνεργείο, να πάει να την κοιτάξει αλλά δεν ήρθε ακόμα, 2 μέρες τώρα μ’ έχει γραμμένη…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113872318689508303?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1138547866978380692006-01-29T07:16:00.000-08:002006-01-29T07:17:47.023-08:00Πέρναγα από τον τοίχο μιας μάντρας γεμάτο με κάθε είδους αφίσες, συνθήματα και γκραφιτι, το ένα πάνω στο άλλο το ένα δίπλα στο άλλο… σκυλάδικα, στριπτιζαδικα, κηδείες, συναυλίες, υδραυλικοί, κλειδαράδες…<br />Σκέφτηκα πως κάπως έτσι πρέπει να μοιάζουν και τα μπλόγκς…<br /><br />Διάβαζα και είδα φωτογραφίες από τις εφημερίδες του τοίχου που υπήρχαν στην Κίνα… κι αυτό μου έμοιαζε για μπλόγκ… το κολλάς στον τοίχο κι όποιος περνάει ρίχνει και μια ματιά… (ή καμία…)<br /><br />Μετά έπεσα πάνω σ’ ένα μπλόγκ που μου άρεσε πολύ ο τίτλος του: ‘Μπουκάλια στο πέλαγος’ (<a href="http://www.philology.gr/blog/">http://www.philology.gr/blog/</a>)<br />Αυτό ταίριαζε πιο πολύ στην εικόνα που είχα για τα μπλόγκς… μπουκάλια με σημειώματα που ταξιδεύουν στη θάλασσα και περιμένουν κάποιον να τα βρει…<br /><br />Χιλιάδες μπουκάλια… όλων των μεγεθών, σχημάτων και χρωμάτων…<br />Με φαντάζομαι καθισμένη σε μια βάρκα και να τα ψαρεύω με μια απόχη, τα διαβάζω και τα ξαναπετάω μέσα…<br />Πολλά έχω αρχίσει να τα ξεχωρίζω… πχ, να, βλέπω να πλησιάζει το μπουκάλι της Lili, αυτό δεν είναι μπουκάλι, μάλλον σαν την νταμιτζάνα του παππού μου μοιάζει… τόσα που γράφει… που να χωρέσουν σ’ ένα μπουκάλι…<br />Κι άλλα μπουκαλομπλογκ είναι μεγάλα, σαν κυριακάτικες εφημερίδες, έχουν πολλά ένθετα ( κείμενα, φωτογραφίες, βίντεο, μουσική…)<br />Διαλέγεις και παίρνεις… από όλα έχει η θάλασσα των μπλόγκς… <br /><br />Και μετά; Στο μέλλον;<br />Με τι θα μοιάζουν τα μπλόγκς;<br />Μπορεί να είναι μπουκάλια αλλά τι θα περιέχουν;<br />Θα είναι κάτι σαν τα podcast? Όχι πια κείμενα, μόνο ηχογραφήσεις… που να κάθεσαι να γράφεις εσύ και να διαβάζει ο άλλος … τραβάς μια ηχογράφηση και publish post… έφυγε….<br /><br />(ερώτηση: εκτός από τον Παρι και τον Παναγιώτη, ποιος άλλος φτιάχνει podcast?)<br /><br />Και μετά;<br />Η εικόνα; Ανοίγεις την κάμερα και αρχίζεις να λες τα δικά σου… στα ενδιάμεσα τραβάς και καμιά ρουφηξιά από τον φραπέ και φυσάς τον καπνό του τσιγάρου πάνω στην κάμερα… βάζεις κι ότι άλλο οπτικό υλικό θες, τα φορτώνεις κι έφυγε κι αυτό το μπουκάλι… κι αν δεν θες να φαίνεται η μούρη σου, φοράς αποκριάτικη μάσκα…<br /><br />Και μετά; Και μετά; …Ξέρω ‘ γω….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113854786697838069?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1138515960175262902006-01-28T22:23:00.000-08:002006-01-28T22:26:00.210-08:00Τις τελευταίες 2 βδομάδες έχω σεργιανίσει σ’ εκατοντάδες μπλόγκς…<br />Άλλοι φεύγουν κι άλλοι έρχονται (πολλοί έρχονται…)<br />Άλλα μπλόγκς έχουν αραχνιάσει κι άλλα είναι γεμάτα ζωντάνια<br />Κι εγώ έκλεισα 6 μήνες σαν μπλόκισσα (ή μπλοκερού ή μπλόκερ…)<br />Κι αισθάνομαι ήδη ‘παλιά’…<br />Αν το μπλόγκ μου ήταν άνθρωπος πόσο χρονών θα ήταν;<br />Κατέληξα στο αυθαίρετο συμπέρασμα πως (για την Ελλάδα) ένα μπλόγκ 6 μηνών αντιστοιχεί στην ενηλικίωση.<br />Αν ήταν άνθρωπος θα ήταν 18-20 χρονών…<br />Στον ένα χρόνο γίνεται περίπου μεσήλικας…<br />Από τα δυο και πάνω πάει για παππούς…<br /><br />Αυτά προς το παρόν και για τα ελληνικά δεδομένα, αν σε 20 χρόνια υπάρχουν ακόμα μπλόγκς το πράγμα αλλάζει…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113851596017526290?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1138081710353245442006-01-23T21:47:00.000-08:002006-01-23T21:48:30.390-08:00Δεν μας τα λέτε καλά κύριες και κύριοι των 20.00, αυτή η χιονόσουπα που πέφτει έξω δεν είναι ακριβώς αυτό που μας υποσχεθήκατε…<br /><br />Ένα χνούδι πάνω στη βέσπα μου βλέπω…<br />Εγώ είχα παραγγείλει τουλάχιστον μισό μέτρο χιόνι για να μην μπορώ να πάω στη δουλειά… τώρα πρέπει να πάω με λεωφορείο… (σιγά μην ανέβω στη βέσπα)<br /><br />Απαιτώ να επανορθώσετε: μέχρι το μεσημέρι ν΄ αποκλειστεί από το χιόνι η περιοχή Ν Ιωνίας για να μην μπορούν οι καταναλωτές να έρθουν να μας ζαλίζουν…<br /><br />Τους είδα αγριεμένους…<br />Περνάνε έξω από τη βιτρίνα και τους τρέχουν τα σάλια…<br />Μπήκαν εκπτώσεις και γυαλίζει το μάτι τους επικίνδυνα…<br />Τους ακούω να ακονίζουν τις πιστωτικές τους κάρτες …<br />Βοηθειααα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113808171035324544?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1138025320832913442006-01-23T06:07:00.000-08:002006-01-23T06:08:40.900-08:00Σε είδα που είχες αρπάξει ένα μάτσο σακούλες στο ταμείο του σούπερ μάρκετ ... και που έβαζες το κάθε ένα προϊόν σε άλλη σακούλα - τζάμπα είναι- σκέφτηκες…<br /><br />Για κοίτα εδώ…<br /><a href="http://www.enet.gr/online/online_text?c=112&id=82017232">http://www.enet.gr/online/online_text?c=112&amp;id=82017232</a><br /> «… Υπολογίζεται -υπογραμμίζει- ότι ένα μαρούλι ή ένα μπιφτέκι που έχουν ταφεί μέσα σε πλαστικό χρειάζονται 30-70 χρόνια για να αποσυντεθούν…»<br /><br />Άσε κάτω την σακούλα….<br />Πρώτα θα έχει λιώσει το πτώμα σου και μετά η σακούλα που έβαλες τα γαριδάκια….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113802532083291344?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1137994392744485872006-01-22T21:31:00.000-08:002006-01-22T21:33:12.780-08:00Δευτέρα πρωί. 7.20…<br />Πολύ γκρίζο έξω… και κρύο…<br />Σκέφτομαι να κάνω την άρρωστη, να μην πάω στο μαγαζί…<br />Είναι κι η σειρά μου να καθαρίσω την βιτρίνα και να σκουπίσω το πεζοδρόμιο…<br />Μ’ έχουν πιάσει οι τεμπελιές…<br />Το βράδυ η μάνα έκανε εμετό κι είχε διάρροια…<br />Κι εγώ δεν αισθάνομαι καλά…<br />(λίγο ακόμα Λίτσα, προσπάθησε, πρέπει να πείσεις τον εαυτό σου ότι είσαι άρρωστη… πες το άλλη μια φορά…)<br />Δεν είμαι καλά… δεν είμαι καλά…<br />(πιο πειστικά Λίτσα! πιο πειστικά!)<br />…..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113799439274448587?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1137820485407566162006-01-20T21:13:00.000-08:002006-01-20T21:14:45.450-08:00Ανέβασα ταχύτητα στα 384…<br />Είναι να μην κολλήσεις το μικρόβιο…<br />Και επειδή οι λογαριασμοί από την απλή σύνδεση ανεβαίνανε πολύ, μάλλον συμφέρει το sdn… είδα και την πρόσφορα του sdn kit του OTE…<br /><br />‘Μπαμπά, να το πάρουμε;’ – έχει κολλήσει κι ο μπαμπάς στο internet… μάλλον χρειαζόμαστε 2ο κομπιούτερ… τα βράδια δίνουμε μάχες ποιος θα κάτσει… άσε που αν μάθει για τα μπλόγκς είμαι σίγουρη πως θ’ ανοίξει δικό του… -<br /><br />Και έτσι πήραμε το sdn (ή asdn? δεν καταλαβαίνω την διαφορά…) … σε 5 μέρες το συνδέσανε… ήρθε κι ο ξάδελφος, ο Κώστας, και το εγκατέστησε ( εγώ κι μπαμπάς είχαμε αποτύχει…)<br /><br />Ήταν που ήταν η αγαπημένη μου ασχολία το μπλοκοζάπινγκ, τις τελευταίες 3 μέρες το ξεφτίλισα τελείως… ήμουν και κλεισμένη στο σπίτι 3 μέρες από ίωση… ήρθε καπάκι και ο μπλοκοκατάλογος του Βατράχουj95 (<a href="http://dontkissthefrog.blogspot.com/">http://dontkissthefrog.blogspot.com/</a>) στο Κοινόβιο (<a href="http://koinobio.blogspot.com/">http://koinobio.blogspot.com/</a>)<br />Έκατσα και τον έψαξα όλο! Ζαλίστηκα από τα πολλά μπλόγκς…<br />Κόλλησα και με το Google Earth… ‘μπαμπά, έλα να δει το σπίτι μας από δορυφόρο, νομίζω πως φαίνονται και τα δέντρα στην μπροστινή αυλή…!’<br /><br />{Ερώτηση: καταλόγους άλλων μπλόγκς π.χ. του blog.gr που μπορώ να βρω;}<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113782048540756616?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1137651188318580762006-01-18T22:11:00.000-08:002006-01-18T22:13:08.363-08:00Είχα πάει στο φαρμακείο της Χρυσούλας για προμήθειες επειδή όλοι στην οικογένεια έχουμε αρρωστήσει, άλλος λίγο άλλος πολύ…<br />Ανοίγει η πόρτα και πάει να ένας συμπαθητικός 60αρης, πριν προλάβει να κάνει ένα βήμα ή να πει τίποτα, η Χρυσούλα του βάζει τις φωνές:<br />‘Όχι! Δεν έχω ακόμα τίποτα!’<br />‘Καλά, θα έρθω αύριο’ λέει ο 60αρης<br />‘Ούτε αύριο θα έχω! Ούτε μεθαύριο, ούτε παραμεθαύριο! Δεν υπάρχει ακόμα εμβόλιο για την γρίπη των πουλερικών!’ φωνάζει η Χρυσούλα.<br />‘ Θα πάω αλλού να ρωτήσω…’ πεισμώνει ο άλλος και φεύγει…<br /><br />- Μ’ έχουν τρελάνει… μου λέει η Χρυσούλα, όλοι ζητάνε εμβόλιο για τις κότες! Αυτός που είδες έρχεται κάθε ημέρα!<br /><br />Η Χρυσούλα τρώει στη μάπα κάθε υστερία, πανικό και παράνοια που σερβίρουν τα media για θέματα υγείας… αυτή την εποχή έχει βρει τον μπελά της με την γρίπη των πουλερικών…<br /><br />Παραπονιέται η Χρυσούλα:<br />‘… Και να σκεφτείς πως τα τελευταία χρόνια έχει τετραπλασιαστεί η ποσότητα των φαρμάκων για καρκίνους που πουλάω… γι αυτό δεν ακούω να λένε τίποτα…’<br /><br />Χθες τ’ απόγευμα πέρναγα από το ρέμα του Ποδονίφτη και σ’ ένα από τα σπιτάκια που είναι εκεί υπάρχει ένα κοτέτσι…<br />Σταμάτησα και κοίταγα τις κοτούλες σαν κάτι το αξιοπερίεργο… σαν απειλή … σαν να είδα εξωγήινους… ξέρω ‘γω… θες δε θες όλο και κάτι σου μένει μ’ αυτά που ακούς…<br /><br />Και στη γειτονιά μου όλο και κάποιος κόκορας ακουγόταν… τώρα νομίζω πως έχω καιρό ν΄ ακούσω κοκόρια… λες να πέσανε κι αυτά θύματα της κοτογριποϋστεριας; <br />Θα στήσω αυτί ν’ ακούσω καλύτερα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113765118831858076?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1136991964682388252006-01-11T07:05:00.000-08:002006-01-11T07:06:04.730-08:00Μειώθηκαν, λέει, οι πλαστικές εγχειρήσεις τα τελευταία χρόνια, από 25000 στις 10000 !<br />Η οικονομική κρίση, λένε…<br />Ελευθεροτυπία: <a href="http://www.enet.gr/online/online_text?c=112&id=37959968">http://www.enet.gr/online/online_text?c=112&amp;id=37959968</a><br /><br /> Μπα, δεν το πιστεύω ότι φταίει η κρίση.<br />Για τόσα και τόσα βρίσκουν να ξοδεύουν…<br /><br />Μάλλον δεν είδαν προκοπή οι ‘εγχειρισμένες/οι’.<br />Την βιτρίνα την φτιάξανε, το από μέσα όμως;<br />Απ’ έξω καλλονή (λέμε τώρα…) κι από μέσα μαλάκας… αυτό δεν μπορούν να τ΄ αλλάξουν…<br />Δεν γίνεται λίφτινγκ στον εγκέφαλο… ούτε ο κάλος μπορεί να κρυφτεί…<br /><br />Είναι κι η δυσφήμηση που έχει πέσει από τους ήδη ‘φτιαγμένους’<br />Βλέπουν οι άλλοι τις τσιτωμένες μούρες και τα σιδερωμένα ζόμπι που κυκλοφορούν και τρομάζουν …<br />- ‘σιγά μη γίνω σαν κι αυτούς’, σκέφτεται, ‘καλά είμαι κι έτσι…’<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113699196468238825?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1136763766885819622006-01-08T15:41:00.000-08:002006-01-08T15:42:46.940-08:00Κυριακή μεσημέρι, όλη η οικογένεια είναι έτοιμη για φαγητό, είχε έρθει κι ο Μπάμπης.<br />Μαζί με τον Μπάμπη είχα αναλάβει τη σαλάτα, (κόκκινο και άσπρο λάχανο, μαρούλι ρόκα, μάραθο, μαϊντανό) είμαστε στην κουζίνα επί μισή ώρα και κόβαμε και πλέναμε, τα βάλαμε σε μια μεγάλη πιατέλα και διαφωνούσαμε αν θα πρέπει να τ’ ανακατέψουμε ή ν’ αφήσουμε τον καθένα να κάνει το δικό του μείγμα …<br />Αποφασίσαμε το δεύτερο και πήρε ο Μπάμπης την πιατέλα να την πάει στην τραπεζαρία.<br /><br />Στο σημείο αυτό έγινε ο σεισμός!<br /><br />Επειδή είχαμε πάθει μεγάλη ζημία στο σεισμό του ’99, έπεσε μια ταραχή (τότε ήμουν μόνη στο σπίτι κι είχα φοβηθεί πολύ …)<br />‘Πάμε έξω’ είπα, βουτάω τη γιαγιά με το καρότσι και βγαίνω, μπροστά ο Μπάμπης μου άνοιγε τις πόρτες μέχρι την αυλή…<br />Εκεί διαπιστώσαμε πως είμαστε οι μόνοι από την οικογένεια που βγήκαν έξω, εγώ με την γιαγιά κι ο Μπάμπης που κράταγε ακόμα την πιατέλα με την σαλάτα!<br />Ναι, είχε βγει έξω κρατώντας την σαλάτα!<br /><br />Βγήκανε και μερικοί γείτονες αλλά καμιά σχέση με το ’99 … έκανε και κρύο, γρήγορα μπήκαμε όλοι μέσα.<br /><br />Έπεσε ένα ψιλοδούλεμα από τους υπόλοιπους… αλλά κι αυτοί είχαν κάνει τις δικές τους κινήσεις :<br />Η μάνα μου έτρεξε στην κουζίνα να κρατήσει κλειστά τα ντουλάπια με τα πιατικά και τα ποτήρια (το ’99 είχαν ανοίξει και σπάσει τα περισσότερα…)<br />Ο πατέρας πήγε να συγκρατήσει τα ράφια με τους δίσκους του ( το ’99 είχε αρκετές απώλειες…)<br />Ο δε αδελφός μου είχε πάει ν’ ανοίξει την τηλεόραση να δει για τον σεισμό!!<br />Ο καθένας με το κόλλημα του…<br /><br />Είδε ο πατέρας μου τον Μπάμπη με την πιατέλα και θυμήθηκε ένα άλλο σεισμό, του ΄81… τον είχε βρει, είπε, σ’ ένα μπαρ και βγήκε έξω κρατώντας ένα ποτήρι βότκα!<br />Τότε είχε γυρίσει σπίτι με τα πόδια (από την Πλάκα) αποτελειώνοντας το ποτό του και κράτησε ενθύμιο το ποτήρι, ήταν ένα ποτήρι με πολύ χοντρό πάτο…<br /><br />ΥΓ<br />Το ποτήρι της βότκας από το σεισμό του ‘81 έσπασε στο σεισμό του ΄99…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113676376688581962?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1136569434642714032006-01-06T09:42:00.000-08:002006-01-06T09:43:54.686-08:00Παρακολουθώ το σήριαλ εδώ και μέρες...<br />Οι Ραν Ταν Πλαν της αστυνομίας, της δημοσιογραφίας και της πολιτικής τρέχουν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα που έγιναν με ξένους μετανάστες, ( Μαξίμ Ζιλίν, Πακιστανοί – ΕΥΠ, Αλβανοί στο Ρέθυμνο…)<br />Γαμώτο… όλο προβλήματα είναι αυτοί οι ξένοι… γιατί δεν μας αφήνουν στην ησυχία μας…<br /><br />Κάνω μια υπόθεση.<br />Ξυπνάνε, λέει, ένα πρωί όλοι οι ξένοι μετανάστες και, απηυδισμένοι μ’ αυτά που λέγονται εναντίον τους, αποφασίζουν να φύγουν από την Ελλάδα!<br />Ναι, να φύγουν όλοι, να μας αδειάζουν την γωνία όπως θέλουν διάφοροι Ελληναραδες…<br /><br />Τι θα γίνει τότε;<br />Ουουπςςς, την κάτσαμε την βάρκα! Τι κάνουμε τώρα;<br /><br />Ποιος θα μαζέψει τις ντομάτες και τα πορτοκάλια;<br />Ποιος θ’ αρμέξει τα πρόβατα και τις γελάδες;<br />Τα γιαπιά θα ερημώσουν, πολλά σχολεία θα κλείσουν (οι ξένοι μαθητές τα στήριζαν…).<br />Φεύγουν κι οι κινέζοι! (βολευτείτε τώρα μόνο με Λουι Βουιτον και Ραλφ Λωρεν).<br />Εκατομμύρια έλληνες τώρα πρέπει ν’ ανακαλύψουν τι σημαίνει μπουγάδα, σκούπα, σιδέρωμα, μαγείρεμα, φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων!<br /><br />Οι περισσότεροι έλληνες έχουν πάθει μια ταραχή… τα πάντα έχουν παραλύσει εκτός από τις καφετέριες, αυτές, περιέργως, εξακολουθούν να είναι γεμάτες!<br /><br />Μα πιο πολύ απ΄ όλους έχουν φρικάρει οι επαγγελματίες της ξενοφοβίας, τι θα κάνουν τώρα χωρίς τους ξένους; Θα μείνουν άνεργοι, θα πεινάσουν…<br /><br />Το τελικό χτύπημα το δίνουν οι ξένες πουτάνες! Ναι, θα φύγουν κι αυτές και θα τους αφήσουν χαρμάνηδες με τον πούλο στο χέρι…<br />Και μαζί μ’ αυτές φεύγουν κι όλα αυτά τα προικισμένα αλλοδαπά παλικάρια που εξυπηρετούσαν ανάλογα και τις ελληνίδες…<br />Τι θα κάνουμε τώρα;<br />Που θα καταντήσουμε; Να πηδιόμαστε μεταξύ μας;<br />Ανάλογη ανησυχία υπάρχει και στην κοινότητα των gay… είχαν κι αυτοί τα τυχερά τους…<br /><br />Στο σημείο αυτό ο ελληνικός λαός ξεσηκώνεται!<br />Στρέφεται ενάντια σ’ αυτούς που ούρλιαζαν να φύγουν οι ξένοι…<br /><br />Ο Καρατζαφέρης και ο Ψωμιάδης αισθάνονται την οργή του λαού!<br />Τρέχουν να κλείσουν τα σύνορα!<br />Όχι για να μην μπουν ξένοι αλλά για να μην φύγουν!... <br />Τους παρακαλάνε να γυρίσουν πίσω!<br /><br />«… Ένα αστείο είπαμε ρε παιδιά… ελάτε πίσω… πλάκα κάναμε… μη μας το κάνετε αυτό…»<br /><br />Ε, μετά ξύπνησα …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113656943464271403?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1136474949722524392006-01-05T07:28:00.000-08:002006-01-05T07:29:09.756-08:00Λίγο ησυχία… Τώρα που κόπασε το τσουνάμι των χριστουγεννιάτικων αγορών φαντάζομαι (και γελάω…) όλους αυτούς να κοιτάνε με τρόμο το γραμματοκιβώτιο τους περιμένοντας τις πρώτες δόσεις από τις πιστωτικές κάρτες και τα εορτοδάνεια…<br />Ολ’ εδώ πληρώνονται… αλλά μυαλό δεν βάζουνε..<br />Έρχονται κι οι εκπτώσεις…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113647494972252439?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1136333303701526392006-01-03T16:06:00.000-08:002006-01-03T16:08:23.750-08:00Δημοσιεύτηκε προχθές στη εφημερίδα τα ΝΕΑ <a href="http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18428&amp;m=N83&aa=3">http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&amp;f=18428&m=N83&amp;aa=3</a><br /> Το κείμενο ήταν βασισμένο σε μια ιστορία που μου διηγήθηκε η γειτόνισσα μου,<br />η Λιάνα.<br /><br />Πριν από μέρες είχα λάβει ένα μαίηλ από τον Μιχάλη Μητσό που μου ζητούσε να γράψω κάτι, μέχρι 200 λέξεις, για ένα αφιέρωμα στους μπλοκερς …<br /><br />Έλα όμως που δεν ήξερα τι ακριβώς σημαίνει ένα κείμενο 200 λέξεων…<br />200 λέξεις είναι αυτές, πολλές μου φάνηκαν, φτάνουν σκέφτηκα… αμ δε…<br />τελειώνω το γραπτό, το μετράω και μου βγαίνουν κάπου 750 λέξεις!!!<br />Παθαίνω ταραχή… (απορία: όταν λέμε πχ 200 λέξεις, περιλαμβάνονται και τα άρθρα;)<br />Κόψε απ΄ εδώ κι απ΄ εκεί τελικά τόφερα στις 200 (και κάτι ψιλά…)<br /><br />Σκέφτηκα να το βάλω ολόκληρο εδώ που έχω άπλα αλλά δεν το έβρισκα… μάλλον θα το έσβησα… δεν βαριέσαι …<br /><br />Θέλω όμως να πω λίγα για την Λιάνα που μου είπε αυτή την ιστορία και την σχέση μου με την κομμωτική…<br />Η Λιάνα, 35 ετών, δουλεύει κομμώτρια σε μεγάλο κομμωτήριο κάπου Χαλάνδρι – Μαρούσι … κάπου εκεί… μένει στη γειτονιά μου..<br /><br />Όταν ήμουν μικρή, η Λιάνα ήταν το ίνδαλμα μου!<br /> Ήθελα να της μοιάσω (σαν γυναίκα και σαν κομμώτρια…) η Λιάνα είναι φοβερή γκόμενα και καταπληκτική κομμώτρια…<br />Εγώ δεν κατάφερα να της μοιάσω ούτε στο ένα, ούτε στο άλλο…<br /><br />Πήγαινα δημοτικό ακόμα όταν η Λιάνα μας έκανε τα πρώτα μαθήματα κομμωτικής (σ΄ εμένα και την τότε κολλητή μου την Εύη…)<br /><br />Σαν υποψήφιες κομμώτριες έπρεπε κάπου να κάνουμε την πρακτική μας… τα πρώτα μας ‘θύματα’ ήταν οι κούκλες της Εύης (είχε πολλές) και κάτι σκούπες…<br /><br />Ήμαστε στην 6η δημοτικού και ψάχναμε ‘θύμα’ να ασκήσουμε την κομμωτική μας τέχνη…<br />Δυστυχώς οι συμμαθήτριες δεν μας εμπιστευόταν κι έτσι στραφήκαμε στ΄ αγόρια!<br />Ο πρώτος που βρέθηκε: ήταν ο αδελφός μου !<br />Κουράστηκα να τον ψήσω αλλά τα κατάφερα, έβαλε όρο να είναι από δίπλα η Λιάνα μην του κάνουμε καμιά στραβή και για να διορθώσει τυχόν ατυχήματα…<br />Είχε και άλλο σοβαρό λόγο να κάτσει να τον κουρέψω, κράταγε τα λεφτά που του δίνανε για τον κουρέα κι εγώ έκανα την πραχτική μου μαζί με την Εύη.<br />Απορούσαν οι γονείς που πήγαινε για κούρεμα τόσο συχνά…<br />Μόνο η γιαγιά ήξερε την συνομωσία αλλά αυτή ήταν ‘δικιά μας’…<br /><br />Βρέθηκαν κι αλλά αγόρια πρόθυμα … Κι επειδή ήταν εποχή που γκομενίζαμε, όλο και κάποιος ερωτευμένος πιτσιρικάς ήταν διαθέσιμος για κούρεμα… αποφεύγαμε βέβαια να κάνουμε ακρότητες κι έτσι δεν είχαμε δυσαρεστημένους ‘πελάτες’…<br /><br />Ο ενθουσιασμός μας σαν κομμώτριες δεν κράτησε για πολύ… τα παρατήσαμε… εμένα μου έμεινε η ‘ειδίκευση’ σε ανδρικά κουρέματα.<br /><br />Από τότε μέχρι σήμερα περιορίζομαι να κουρεύω τους άνδρες της ζωή μου.<br />Λίγο- πολύ, πρόθυμα ή γκρινιάζοντας όλοι μου κάτσανε να τους κουρέψω τουλάχιστον μια φορά….<br />Πάντα διστάζανε, ήταν μια δοκιμασία γι αυτούς, εκτός από την έλλειψη εμπιστοσύνης είχαν να υποστούν και την μεγάλη διάρκεια του κουρέματος μου… χρειαζόμουνα 3-4 φορές περισσότερη ώρα απ’ ότι ένας επαγγελματίας, πρέπει να τους έσπαγα τα νεύρα…<br /><br />Θέλησα να προσθέσω στο ρεπερτόριο μου και το ξύρισμα αλλά εκεί συνάντησα μεγάλη αντίδραση…<br />Η εικόνα μου να κρατάω ένα ξυράφι μάλλον τους τρομοκρατούσε…<br />Όλοι εκτός από τον Σπύρο, που ήταν ψιλοφαλάκρας στα 25 του, καθόταν ευχαρίστως και του ξύριζα και το κεφάλι.<br /><br />Τελευταίο μου ‘θύμα’ είναι, φυσικά, ο Μπάμπης.<br />Δυσκολεύτηκα αλλά τον κατάφερα, πήρα το Ο.Κ. για το κούρεμα… και για το ξύρισμα προσπάθησα…<br />Έφτιαξα και ατμόσφαιρα… στην μπανιέρα δυο-δυο… κεριά κι αρώματα… τέτοια πράγματα…<br />Μόλις όμως έριξα την πρώτη ξυραφιά άρχισε τα μη, τα δεν και τα όχι…<br />- δεν μ’ αρέσει… έλεγε… - δεν αισθάνομαι άνετα…<br /><br />Τελικά δεν κατάφερε να χαλαρώσει… πολύ σφιγμένος… τζάμπα πήγε η ατμόσφαιρα… μου την χάλασε την όλη φάση….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113633330370152639?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1136309936532755482006-01-03T09:37:00.000-08:002006-01-03T09:38:56.563-08:00Σήμερα που έχω ρεπό έριξα μια μάτια στα σχόλια διαφόρων για το αφιέρωμα που κάνανε τα Νέα στα μπλόγκς.<br />Μια και εγώ έδωσα κείμενο πρέπει να πω ότι ξεχάσανε ν’ αναφέρουν το ποιο σημαντικό απ’ όλα: (εκτός αν δεν το είδα…)<br /><br />ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΠΗΡΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ!<br /><br />Και δεν είναι εποχές ν’ αρνείσαι τέτοιες πρόσφορες…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113630993653275548?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1136088089208553722005-12-31T19:59:00.000-08:002005-12-31T20:01:29.260-08:00Σήμερα,<br />4.30 το πρωί, Ομόνοια …<br />Γυναίκα 40 -45 χρονών, πιωμένη κι αγριεμένη, προσπαθεί να βρει ταξί για Κυψέλη… δεν σταματάει κανείς…<br />Φαίνεται να προσπαθεί για ώρα… αρχίζει να ρωτάει ΙΧ και μηχανές… τίποτα…<br />Βγάζει 50 ευρώ και τα κουνάει, ‘50 ευρώ όποιος με πάει Κυψέλη!’<br />Κανείς…<br />Σταματάει μια μηχανή, ο τύπος την κοιτάει πάνω κάτω μέσα από το κλειστό κράνος.<br />‘εσένα ούτε με 1000 δεν σε παίρνω!’ λέει και φεύγει…<br />Γιατί τόση κακία πρωτοχρονιάτικα…ήταν ανάγκη;<br /><br />Είχε κόκκινα μάτια και η μύτη της έτρεχε, μπορεί να ήταν από κρύωμα, μπορεί και από κλάμα…<br />Την παίρνουμε μαζί μας…(σιγά την παράκαμψη…)<br />Ήθελα να μάθω διάφορα γι αυτήν, αλλά…<br />Φτάνουμε. Επέμενε να πάρουμε το 50αρικο, δεν θέλαμε… το τσαλάκωσε σε μια μπαλίτσα, το πέταξε στο πάτωμα του αυτοκίνητου κι έφυγε τρέχοντας…<br />‘καλή σας χρονιά…’<br /><br />6 το πρωί…<br />Νυστάζω αλλά δεν θέλω να κοιμηθώ ακόμα…<br />Δεν θέλω να με πιάσει κοιμισμένη το πρώτο φως του 2006…<br />Θέλω να το προλάβω να το δω πρώτη εγώ…<br />Να του την έχω στημένη όταν ξεπροβάλλει…<br />Χε χε χε…<br /><br />Καλή χρονιά μπλόγκησσες και μπλόγκηδες…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113608808920855372?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1135729096538052592005-12-27T16:17:00.000-08:002005-12-27T16:18:16.580-08:00Εδώ και χρόνια υπάρχει στο σπίτι μας ένα φυτό Μπέντζαμιν, κάποτε είχε φτάσει σχεδόν τα δυο μέτρα ύψος… όταν κάποιος από την οικογένεια λέει ‘το φυτό’ ξέρουμε πως εννοεί το Μπέντζαμιν, ‘το φυτό’… αυτό είναι το όνομα του…<br /><br />Το φυτό αυτό έκανε και βόλτες! Δηλαδή το μεταφέραμε από εδώ κι από εκεί… άλλοτε βρισκόταν στο σαλόνι, άλλοτε στο χωλ, άλλοτε έξω στην είσοδο του σπιτιού και άλλοτε στον πίσω κήπο… αναλόγως τις περιστάσεις και τον καιρό, στα κρύα έμπαινε μέσα και στις ζέστες το βγάζαμε έξω… είναι ευαίσθητο φυτό…<br /><br />Κάποια Χριστούγεννα ο πατέρας μου είχε την ιδέα να χρησιμοποιήσουμε το φυτό αυτό για Χριστουγεννιάτικο δέντρο!<br />Και πραγματικά το φυτό ήταν μια χαρά στον καινούργιο του ρόλο… από τότε καθιερώθηκε και κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα φόραγε τα λαμπάκια και τα’ άλλα στολίδια…<br />Είχα αναλάβει εγώ το στόλισμα του φυτού… (και σχεδόν κάθε χρόνο πάθαινα και μια μικρή ηλεκτροπληξία ενώ κρέμαγα τα λαμπάκια…)<br /><br />Πριν δυο-τρία χρόνια, ενώ δεν είχε τελειώσει ο χειμώνας, δεν ξέρω πως, αλλά το φυτό βρέθηκε έξω στον κήπο. Ήταν τότε με τα πολλά χιονιά…<br />Το βρήκε ο χιονιάς και του άλλαξε τα φώτα…<br />Τα φύλλα γίνανε καφέ και κίτρινα και στο τέλος πέσανε όλα! Προσπαθήσαμε κανένα δίμηνο να το συνεφέρουμε αλλά τίποτα… είχε ξεραθεί !<br /><br />Με μεγάλη λύπη αποφασίσαμε να το πετάξουμε… το μεταφέραμε δίπλα στον κάδο των σκουπιδιών για να το πάρει το σκουπιδιάρικο…<br />Το φυτό έμεινε εκεί για μερικές μέρες, δεν ξέρω γιατί, αλλά το σκουπιδιάρικο δεν το έπαιρνε… το έβλεπα κάθε μέρα που περνούσα απ’ εκεί …<br /><br />Μια μέρα πέρασα από δίπλα του και του έριξα την συνηθισμένη λυπημένη ματιά…<br />Προσπέρασα αλλά σταμάτησα μετά από μερικά βήματα… κάτι είχα δει… γύρισα πίσω και έριξα άλλη μια ματιά… δεν πίστευα στα μάτια μου:<br />Ένα μικρό πράσινο φυλλαράκι είχε φυτρώσει στο ξεραμένο φυτό!<br /><br />Έτρεξα πίσω στο σπίτι και ζήτησα βοήθεια να το μεταφέρουμε πάλι μέσα… το πλακώσαμε στην περιποίηση και το φυτό ανάκαμψε! Καινούργια φύλλα άρχισαν να βγαίνουν το ένα μετά το άλλο!<br /><br />Φυσικά και φέτος το φυτό έγινε και πάλι χριστουγεννιάτικο δέντρο…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113572909653805259?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1135533872874002392005-12-25T10:03:00.000-08:002005-12-25T10:04:32.926-08:00Ζητείται, από τράπεζα, πληροφορηκάριος που να ξέρει από work flow συστήματα (καλά το λέω;)…<br /><br />Δεν κάνω πλάκα… Μου το είπε το ξαδελφακι μου ο Κώστας που δουλεύει στην ίδια τράπεζα.<br />- να βάλω αγγελία στο μπλόγκ μου; Τον ρωτάω…<br />(ο Κώστας είναι το ένα από τα δυο άτομα από το σόι μου που ξέρει πως έχω μπλόγκ, η άλλη είναι η Τότα…)<br />- και δεν βάζεις, μου λέει …<br /><br />και το έβαλα…<br />όσοι ενδιαφέρονται να στείλουν email στον Κώστα:<br /><br />kostaspapadimas@hotmail.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113553387287400239?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1135481690109511892005-12-24T19:30:00.000-08:002005-12-24T19:34:50.166-08:00Μέρες που είναι τώρα… και επειδή η ώρα πάει 6 το πρωί και συμπληρώνω ένα εξοντωτικό 24ωρο χωρίς ύπνο (με δουλειά και διασκέδαση, δεν έχω παράπονο…) νομίζω πως έχω αρχίσει να έχω παραισθήσεις… (άσε που έχω ανακατέψει παυσίπονα με αλκοόλ, κουραμπιέδες και μελομακάρονα και γίνεται ο κακός χαμός στο στομάχι και το κεφάλι μου…) είχα λοιπόν μια πολύ συγκεκριμένη παραίσθηση, την παρακάτω:<br /><br />Παρακολουθώ εδώ και καιρό τις διάφορες διαμάχες, τα ξεκατινιάσματα και τα μαλλιοτραβήγματα μεταξύ κάποιων μπλοκερς και απορώ… (άσε που, πολλές φορές, δεν καταλαβαίνω το γιατί …)<br /><br />Στην περίπτωση όμως του Βατράχου -j95 και της Lili, κατά κάποιον τρόπο, μας καλούν να πάρουμε θέση υπέρ του ενός ή του άλλου…<br />Πριτς!!!<br />Δεν γίνεται… πώς να το κάνουμε … εγώ γουστάρω και τους δυο… για τ΄ άλλα χεστήκαμαν…<br /><br />Αλλά νομίζω πως όλοι έχουμε καταλάβει τι κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά !!<br />Είναι πολύ απλό: είναι ερωτευμένοι ο ένας με τον άλλο και κάνουν πείσματα!!<br />(παρένθεση: την καρδιά της Lili διεκδίκησε – και διεκδικεί- επάξια ο Μακμανους αλλά, μετά τις τελευταίες εξελίξεις, νομίζω πως νικητής ανακηρύσσεται ο Βάτραχος j95! – είχε καλύτερο φίνις…)<br /><br />Είχα λοιπόν την εξής φαντασίωση; - παραίσθηση; - όραμα;…<br />Σαν απόδειξη του έρωτα τους, Lili και Bάτραχος, θα τραγουδήσουν μαζί το τραγούδι ‘ΈΝΑΣ ΕΡΩΤΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ’ που λένε ο Μάκης Χριστοδουλόπουλος και η Λίτσα Διαμάντη.<br />(Στίχοι: Εύη Δρούτσα - Μουσική: Αλέξης Παπαδημητρίου)<br /><br />Φαντάζομαι την σκηνή σε λαϊκή πίστα : <br />Ανεβαίνουν στη σκηνή η Lili και ο Βάτραχος, το κοινό αποτελείται από 100αδες μπλοκερς, τα λουλούδια είναι έτοιμα να ριχτούν, μερικοί σηκώνουν αναμμένους αναπτήρες και τους κουνάνε πέρα δώθε …<br /><br />Η ορχήστρα αρχίζει να παίζει… προβολέας…<br /><br />Α, ξέχασα… υπάρχει και μπαλέτο!<br />Το αποτελούν οι: Μακμανους, Πιτσιρίκος, Καλτσοβρακος, Μανιφεστοςγκρ και ο Ανώνυμους (αυτός είναι και ο κορυφαίος του χορού, κάτι σαν τον Νταλάρα στην Επίδαυρο…)<br /><br />Πάμε πάλι από την αρχή, η ορχήστρα αρχίζει να παίζει… φώτα… μπαίνει το μπαλέτο (ημίγυμνο παρακαλώ…)<br />Προβολέας… εμφανίζονται Lili και Βάτραχος, τραγούδι….<br /><br /><span style="color:#ff0000;">ΕΝΑΣ ΕΡΩΤΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ…<br /><br /><span style="color:#ffff00;"><span style="color:#ff0000;">[ΒΑΤΡΑΧΟΣ]:</span><br /></span>Μου ρίχνεις ευθύνες λες κι έφταιξα εγώ<br />που χάσαμε χρόνια αγάπης.<br /><br />[LILI]:<br />Σου ρίχνω ευθύνες, τι άλλο να πω;<br />Περίμενα τόσο για νά ’ρθεις.<br /><br />[ΒΑΤΡΑΧΟΣ]:<br />Ο πόνος τις νύχτες γινόταν βαρύς,<br />έτσι περνούσαν οι μήνες.<br /><br />[Μαζί]:<br />Μονάχος,<br />μονάχη,<br />γι’ αυτό μη μου ρίχνεις ευθύνες.<br /><br />Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος<br />κι εσύ κολλάς σε κάτι πράγματα μικρά.<br />Καρδιά μου, όλα επιτρέπονται τη νύχτα<br />και οι ευθύνες είναι λόγια περιττά.<br /><br />[ΒΑΤΡΑΧΟΣ]:<br />Μου ρίχνεις ευθύνες, μα ξέχνα το πια.<br />Τις μέρες που χάσαμε δως μου.<br /><br />[LILI]:<br />Σου ρίχνω ευθύνες, μα ξέρεις καλά<br />πως θα ’σαι για πάντα δικός μου.<br /><br />[ΒΑΤΡΑΧΟΣ]:<br />Πληγές η αγάπη κρατούσε ανοιχτές,<br />έτσι περνούσαν οι μήνες.<br /><br />[Μαζί]:<br />Μονάχος,<br />μονάχη,<br />γι’ αυτό μη μου ρίχνεις ευθύνες.<br /><br />Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος...</span><br /><br />Τέλος τραγουδιού, το κοινό παραληρεί, Lili και Βάτραχος αγκαλιάζονται…<br />(απορία: τι θα γίνει αν η Lili φιλήσει τον –don’t kiss the- Βάτραχο;)<br /><br />Υπάρχει και εναλλακτική λύση: το τραγούδι να ειπωθεί σε Soul ή Reggae εκτέλεση!<br />Στην περίπτωση αυτή το μπαλέτο είναι υποχρεωμένο να κάνει και φωνητικά του στυλ… Ooh yeah, yeah, yeah… la, la, la, la… Uh-uh-uh… Wo-o-o-oah… I-I-I-I-I-I-I … και άλλα τέτοια παρόμοια…<br /><br />ΥΓ (άσχετο)<br />Γιατί ρε γαμώτο, αν θες να δεις τον Χριστοδουλόπουλο, θα πρέπει να φας στη μάπα και τον Πανταζή; (που τραγουδάει σαν να κάνει κακά του…)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113548169010951189?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1135394257544899692005-12-23T19:16:00.000-08:002005-12-23T19:17:37.590-08:00Παραδίνομαι, δεν αντέχω άλλο…<br /><br />Λυσσάξατε με τις αγορές… όλα τα πήρατε… ελεοοος…<br />Τ’ αδειάσατε τα ράφια…<br />Μέχρι και τις κούκλες και τα στολίδια της βιτρίνας βαλθήκατε ν΄ αρπάξετε…<br />Νιώθω σαν κατάδικος…που αντί αλυσίδες είμαι δεμένη με γιρλάντες και φωτάκια που αναβοσβήνουν… δεν μου φτάνει όλη μέρα στο μαγαζί, με κυνηγάει και στον ύπνο μου… μέχρι όνειρο είδα πως ήμουν στο μαγαζί και με κυνηγάγανε υστερικές πελάτισσες…<br />Γαμώ τα εορταστικά σας ωράρια γαμώ…τι άλλο θέλετε πια;<br />Να φέρουμε τα σλιπινγ μπαγκ να κοιμόμαστε στο πατάρι του μαγαζιού για να σας προλαβαίνουμε; ( αν και αυτό θα γίνει και με το νόμο απ’ ότι βλέπω…)<br /><br />Ελπίζω να τα ξοδέψατε όλα τα εορτοδάνεια σας και να βρούμε την ησυχία μας από βδομάδα… δεν αντέχω άλλο…<br /><br />Και δεν φτάνουν ολ’ αυτά, έχω και τη μύτη μου να έχει γίνει βρύση από κρύωμα και το δέρμα γύρω απ’ αυτή μοιάζει με δέρμα κροκόδειλου (στο πιο ροζ…) και ξοδεύω 10 πακέτα χαρτομάντιλα τη μέρα για να μαζεύω τα ζουμιά που τρέχουν…<br /><br />Α, ρε Χριστέ μου τι μας κάνεις… κάθε φορά που έχεις γενέθλια πρέπει να ξεπατωνόμαστε… (αυτό το είδα σε κάποιο μπλόγκ (;) με ανάλογη φωτογραφία αλλά ξέχασα που… οποίος το ξέρει παρακαλώ να μου πει που είναι, το θέλω)<br /><br />Έτσι νιώθω, όπως ακριβώς το είπε ο anemos: ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΠΟΤΕ ΑΥΤΗ Η ΧΑΡΩΠΗ ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΠΟΤΕ ΑΥΤΗ Η ΧΑΡΩΠΗ ΜΑΛΑΚΙΑ;;;<br />(<a href="http://naftilos.blogspot.com/2005/12/blog-post_22.html">http://naftilos.blogspot.com/2005/12/blog-post_22.html</a>)<br /><br />ΥΓ<br />Οποίος έρθει για κάλαντα, να τα λέει ολόκληρα, αλλιώς δεν έχει μια… όχι να λέμε μια στροφή και ν΄ απλώνει το χέρι…<br />Ελπίζω να έρθουν πάλι και αυτοί οι Αλβανοί που τραγούδαγαν αλβανικά κάλαντα …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113539425754489969?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1135087146726136352005-12-20T05:57:00.000-08:002005-12-20T05:59:06.770-08:00Το ακούω συνεχεία τον τελευταίο καιρό, είτε σε παρέα είμαι, είτε στο μαγαζί, η ίδια ερώτηση. Τι πανικός έχει πέσει; ειδικά τωρα στις γιορτές...<br /><br />Η ίδια ερώτηση συνεχώς: ‘πηγες στο Μall;’ ‘όχι’ ‘να πας! Είναι σούπερ, είναι καταπληκτικό, είναι μεγάλο…’<br />Σ’ αυτό το τελευταίο, το μέγεθος, επιμένουν όλοι.<br />‘πάμε στο Μall;’ ‘γιατί;’ ‘έτσι, να χαζέψουμε’ ‘όχι ρε, εγώ δεν πάω, ούτε πρόκειται…’ ‘γιατί;’ ‘γιατί μας το έχουν κάνει κλύσμα και σε κάτι τέτοια είμαι αντιδραστικιά, με πιάνει το πείσμα μου’…<br /><br />Εντάξει, κάποτε θα πάω, αν τύχει… αλλά να ξεκινήσω επί τούτου… όχι… σιγά το γεγονός… τόσο βαρετή έχει γίνει πια η ζωή μας;<br /><br />Ρωτάω μια πελάτισσα χθες, ‘πως πέρασες το ΣΚ;’ ‘καταπληκτικά, πήραμε τα παιδιά και πήγαμε στο Μall! θα ξανάπαμε…’<br />Τι έγινε; Κάτι μου διαφεύγει;<br />Όταν ήμουν μικρή, ο πατέρας μου, μας φόρτωνε σ’ ένα βανάκι που είχε και μας αμόλαγε στην Πάρνηθα ή κάπου αλλού…<br />Άλλαξαν τόσο τα πράγματα;<br />Τώρα οι οικογένειες πάνε εκδρομή στο Μall;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113508714672613635?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1134960919690758972005-12-18T18:53:00.001-08:002005-12-18T18:55:19.726-08:00Πάλι βρέθηκα σε θέση να πρέπει να δώσω συμβουλές για ερωτικογκομενικα, αφού δεν γουστάρω, τι με πρήζετε… έχω κάψει κόσμο, σας λέω (κι έχω καεί η ίδια…)<br /><br />‘Λίτσα’, μου λέει η Αναστασία (μακρινή ξαδέλφη), ‘μου την έχει πέσει από δίπλα ένας τύπος και κάνει τρέλες.’<br /><br />(παρένθεση: η Αναστασία βρίσκεται σε φάση ανάρρωσης από ένα γέρο κέρατο που έφαγε πριν λίγο καιρό, δηλ. βλέπει άντρα και θέλει να τον σφάξει!)<br /><br />‘Τον λένε Νίκο’ συνεχίζει η Αναστασία, ‘καινούργιος στη δουλειά, ήρθε από άλλο υποκατάστημα, με το που με πρωτοείδε έκανε σαν να τον χτύπησε κεραυνός, έπεσε ξερός! Έτσι μου είπε…’<br />‘Και ενώ τα τμήματα μας δεν έχουν σχέση, όλο κάτι βρίσκει για να κάνει τις βόλτες του από το γραφείο μου…’<br />‘Στη δουλειά είναι διακριτικός, η φάση γίνεται στο σχόλασμα…’<br />‘Ξεκινάω να φύγω…’ ‘να σε πάω σπίτι σου με τ’ αυτοκίνητο;’ Λέει ο Νίκος…<br />‘όχι ευχαριστώ…’<br /><br />(παρένθεση: ο Νίκος μένει αλλού γι αλλού σε σχέση με το σπίτι της Αναστασίας.)<br /><br />‘Στέκομαι στη στάση να πάρω το λεωφορείο, να κι ο Νίκος με τ’ αυτοκίνητο’<br />‘να σε πάω σπίτι;’ ‘ είπαμε, όχι!’ (ευγενικά)<br />‘μπαίνω στο λεωφορείο, φτάνω στη στάση κοντά στο σπίτι μου, κατεβαίνω, να κι ο Νίκος από δίπλα!’<br />‘πως βρέθηκες εδώ;’ Ρωτάει η Αναστασία.<br />‘ακολούθησα το λεωφορείο και είδα που κατέβηκες!’ απαντάει ο Νίκος…<br />‘να σε πάω σπίτι;’ Συνεχίζει ο Νίκος…<br />‘δίπλα μένω..’ ‘για αυτό…, τι χάνεις;’<br />‘όχι!’ επιμένει η Αναστασία και συνεχίζει με τα πόδια μέχρι το σπίτι της.<br /><br />Η Αναστασία με τα πόδια από το πεζοδρόμιο και ο Νίκος από κοντά, στο δρόμο, με τ΄ αυτοκίνητο!<br /><br />Δυο μέρες αυτό έκανε ο Νίκος!<br />Ακολουθεί το λεωφορείο της Αναστασίας και μετά την ‘συνοδεύει’ μέχρι το σπίτι, αυτή από το πεζοδρόμιο κι αυτός από το δρόμο με τ’ αυτοκίνητο!!<br /><br />Την τρίτη τον προειδοποίησε να μην το ξανακάνει κι αυτός υπάκουσε…<br /><br />Τι πρέπει να κάνω Λίτσα μου; Ρωτάει η Αναστασία<br />Εσένα σ’ αρέσει; Ρωτάω εγώ.<br />‘Εεε… λίγο… αλλά ξέρεις, αυτή την εποχή είμαι λίγο αγριεμένη με τους άντρες…’<br /><br />‘Τι να σου πω κι εγώ… με το μαλακό, πάρε τον με το μαλακό… μπορεί στ΄ αλήθεια να τον χτύπησε κατακούτελα ο έρωτας, μπορεί να του έχει λασκάρει λίγο καμιά βίδα, μπορεί απλώς να έχει καιρό να γαμήσει ή …ή…ή….’<br /><br />Ξέρω ΄γω… τι της λένε γι αυτήν την περίπτωση...;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113496091969075897?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1134839331344661252005-12-17T09:07:00.000-08:002005-12-17T09:08:51.423-08:00Το βλέπεις και το ακούς παντού, όλοι είναι έτοιμοι να σου δώσουν την συμβουλή τους, την άποψη τους, να σου κάνουν την χάρη να σου αποκαλύψουν την μόνη κι αληθινή αλήθεια τους…<br />Προσπαθούσα μέχρι τώρα να είμαι συγκρατημένη και στο να δίνω και να δέχομαι ότι ‘αλήθεια’ μου πασάρουν.<br /><br />Τις τελευταίες 2 μέρες έχω στριμωχτεί άγρια από την Γιώτα (το πρώην φυτό).<br />Μου ζητάει επίμονα την γνώμη μου …<br />Για τον νέο γκόμενο της βέβαια!<br /><br />Μέχρι πριν λίγες μέρες υπήρχε μια καλυμμένη αντιπάθεια μεταξύ της Γιώτας κι εμένα.<br />Ήταν ένα πράγμα του στυλ: « … σ’ ανέχομαι γιατί δουλεύουμε μαζί τόσες ώρες κάθε μέρα και δεν υπάρχει λόγος να κάνει δύσκολη τη ζωή η μια στην άλλη… αλλά μέχρι εκεί …τα τυπικά… τι κανείς; Καλά, ευχαριστώ… τα λέμε αύριο…»<br />Τι να πούμε; Ποτέ δεν κατάλαβα…<br /><br />Εδώ και 2 μέρες την Γιώτα την έχει πιάσει το εξομολογητικό της.<br />Κι έχει βρει εμένα να τα λέει…<br /><br />Τώρα με τον Άρη, (τον νέο γκόμενο της, τον κούκλο που λέγαμε…) αφού πέρασε ο μήνας του μέλιτος, πλάκωσαν οι ανασφάλειες και τα ερωτήματα.<br /><br />Η Γιώτα μοιάζει σαν να μην πιστεύει την καλή της τύχη που της έτυχε τέτοιο κελεπούρι…<br />Σαν να έγινε κάποιο λάθος κι από στιγμή σε στιγμή θα έρθουν να της πουν<br />‘συγνώμη, κάναμε λάθος αυτός προοριζόταν για κάποια άλλη, φέρε τον πίσω και βολέψου με κάτι πιο πρόχειρο…’<br />Κακώς, γιατί κι η Γιώτα, εμφανισιακά τουλάχιστον, δεν είναι για τα μπάζα, κάθε άλλο… αλλού χάνει (νομίζω..)<br />Μπούρ…μπούρ όλη μέρα μ’ έχει ζαλίσει με το να υμνεί τα προτερήματα του!<br />‘… κι είναι έτσι… κι είναι αλλιώς … και μου κάνει εκείνο… και μου κάνει το άλλο… και μήπως να κάνω αυτό; .. ή το άλλο;…’<br /><br />Εξομολογήσεις σε βάθος…<br />Μετά την πιάνουν οι ανασφάλειες…<br />Το συμπέρασμα και το μεγάλο ερώτημα είναι ένα και μοναδικό!<br />‘Πως θα τον κρατήσω κοντά μου;’<br />‘Εδώ μου βάζεις δύσκολα’ της λέω. ‘δεν είμαι εγώ για τέτοια, έχω κάψει κόσμο με τις συμβουλές μου κι έχω καεί κι η ίδια από τις απόψεις μου…’<br /><br />Μακριά από μένα…<br />Όμως αυτό το ‘πως θα τον κρατήσω’….<br />‘Αν δεν ‘κρατιέται’ από μόνος του, δεν μπορείς να κανείς τίποτα…<br /> ‘Κρατιέται από μόνος του;’<br />Τι εννοείς; Ρωτά μ’ αγωνία η Γιώτα.<br />‘Δεν ξέρω μ’ άρεσε η έκφραση…’<br />Μετά σκέφτηκα πως μάλλον μαλακία είπα κι έβαλα την Γιώτα να ψάχνεται τζάμπα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113483933134466125?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1134700616202994622005-12-15T18:36:00.000-08:002005-12-15T18:36:56.283-08:00Έγραφα προχθές για το θαύμα που έγινε και η Γιώτα, το φυτό, αποφάσισε ν’ απεργήσει.<br />Το μυστήριο λύθηκε, δεν την έπιασε ξαφνικά κρίση ταξικής συνειδητοποίησης.<br />Απλώς ερωτεύτηκε!<br />Μου το εξομολογήθηκε!<br />Είδε την απεργία σαν μια ευκαιρία να περάσει όλη τη μέρα με τον καινούργιο γκόμενο!<br />Και στη συγκέντρωση πήγανε, αγκαλιά στη βροχή κάτω από την ίδια ομπρέλα και τα ουζάκια τους ήπιανε και τις βόλτες τους κάνανε κλπ…κλπ …<br />Κι έτσι καλά είναι …<br />Στο σχόλασμα ήρθε να την πάρει, τον γνώρισα. Κούκλος είναι ο τύπος που ψώνισε το φυτό!!! (τέρμα, δεν την ξανάλεω φυτό.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113470061620299462?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1134542136156758052005-12-13T22:34:00.000-08:002005-12-13T22:35:36.196-08:00Απεργία σήμερα, δεν θα πάω στη δουλειά.<br />Αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε να τσακωθώ με την Τζένη.<br />- ξέρω, ξέρω..., μου είπε χθες, αύριο δεν θα έρθεις στο μαγαζί…<br /><br />αλλού ήταν η έκπληξη:<br />- ούτε κι εγώ θα έρθω κ. Τζένη! Πετάγεται η Γιώτα, το φυτό!!!<br />Της πέφτει το σαγόνι της Τζένης!<br />- κι εσύ Γιώτα;<br />Μάλιστα, η Γιώτα, ο φυτούκλας, η σπασίκλας, η όλο ‘ναι κ. Τζένη… μάλιστα κ. Τζένη… έχετε δίκιο κ. Τζένη…’ είχε μουλαρώσει και δεν άλλαζε γνώμη.<br />- θα με αφησετε μόνη μου! Λέει η Τζένη. (την καημένη, σπαράζει η καρδιά μου…)<br />- ν’ απεργήσεις κι εσύ Τζένη μου! Λέω εγώ!<br />- να κλείσω το μαγαζί χριστουγεννιάτικα; Δεν είστε καλά…<br /><br />Τέλος πάντων… η Γιώτα κι εγώ σήμερα απεργουμε!<br /> ΥΓ<br />Γαμώτο… και σήμερα που δεν έχω δουλειά, πάλι την ίδια ώρα ξύπνησα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113454213615675805?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1134298899852534722005-12-11T03:00:00.000-08:002005-12-11T03:01:39.903-08:00Σάββατο πρωί,<br />Εγώ κι η Γιώτα είμαστε στημένες έξω από το μαγαζί και περιμένουμε να έρθει η ιδιοκτήτρια, η Τζένη, για να μας ανοίξει.<br />Κρύο, κάποια στιγμή έριξε και μια περίεργη ψιχάλα, κάτι μεταξύ ψιχάλας και υγρασίας…<br /><br />Σαν καλές πωλήτριες είχαμε πάει στην ώρα μας και είμαστε έτοιμες ν’ αντιμετωπίσουμε την εισβολή των καταναλωτών που ανυπομονούσαν ν’ αδειάσουν τις πιστωτικές τους κάρτες και να τσακίσουν τον 13ο μισθό και τα εορτοδάνεια…<br /><br />Εμείς μεν είχαμε πάει στην ώρα μας, η Τζένη δε, πέρναγε η ώρα και δεν φαινόταν, μάλλον θα την είχε πλακώσει το στρώμα, πάλι και θα τρώγαμε στήσιμο έξω στο κρύο…<br /><br />Έτσι κι έγινε.<br />Μετά από 25’ ξεπαγιάσματος φάνηκε η Τζένη με τον γκόμενο της, τον Ηλία, μέσα στο Γκράν Τσερόκι τους…<br />Σταματάνε το αμάξι έξω από το μαγαζί, ανακούφιση, επιτέλους θα ανοίξει να μπούμε μέσα να ζεσταθούμε…<br />Αμ δε…<br /><br />Η Τζένη δεν έλεγε να βγει από το αυτοκίνητο, καθόταν μέσα και χαϊδολογιόταν με τον Ηλία!<br />Και νά τα χάδια… και νά τα φιλιά κι οι αγκαλιές… είχαν κολλήσει ο ένας πάνω στον άλλο λες και είχαν να ειδωθούν χρόνια…<br />Εμείς εντωμεταξύ κρυώναμε…<br /><br />Περνάει κανένα 10λεπτο κι αυτοί στον κόσμο τους… συνέχιζαν τις γλύκες μέσα στο αιρ κοντισιον του τσερόκι αδιαφορώντας για μας που τουρτουρίζαμε.<br />Άρχισα να αισθάνομαι μαλάκας… δεν έφτανε το στήσιμο, τώρα έπρεπε να κρατάμε και φανάρι στις πρωινές καύλες της Τζένης και του Ηλία…<br />Θυμήθηκα και την ξεπέτα που μου έκανε χθες ο Μπάμπης και τα πήρα ακόμα περισσότερο… τα σιρόπια είχαν αρχίσει να τρέχουν στο δρόμο…<br />‘ξεκόλλα επιτέλους κυρά μου’ μουρμούρισα ‘ δεν τον χόρτασες χθες βράδυ;…<br />‘αχ, φαίνονται πολύ ερωτευμένοι’ λέει η Γιώτα, το φυτό…<br /><br />Ρίχνω μια μούντζα στη Γιώτα, ‘πάρτα να μη στα χρωστάω…’ και πάω δίπλα στο αυτοκίνητο των καυλιάρηδων…<br /><br />Τοκ-τοκ, τους χτυπάω το τζαμί, κατεβάζει το τζαμί η Τζένη ενοχλημένη…<br />‘τι τρέχει Λίτσα;’<br />‘δεν μας δίνεις τα κλειδιά να μπούμε στο μαγαζί να μην κρυώνουμε… είμαστε μισή ώρα στημένες στο κρύο… κι εσείς μπορείτε κάτσετε εδώ όσο θέλετε… να βγάλετε τα μάτια σας!’<br />( αυτό το τελευταίο το σκέφτηκα αλλά δεν το είπα…)<br /> ‘έρχομαι’ λέει και γυρίζει πάλι στον Ηλία κι αρχίζει τα ‘γεια σου μωρό μου… θα σε δω το βράδυ… θα μου λείψεις…’ και ξανακολλάνε με αγκαλιές και φιλιά! κι εγώ σαν μαλάκας να περιμένω έξω από το παράθυρο!<br />Παραλίγο ν’ αρχίσω πάλι να τους χτυπάω την πόρτα αλλά με πρόλαβε η Τζένη που κατέβηκε επιτέλους από το αμάξι.<br /><br />Μου ρίχνει δεύτερο θανατηφόρο βλέμμα, ‘ήταν πολύ άκομψο αυτό που έκανες!’ μου λέει<br />‘Και τι είναι κομψό Τζένη μου; Η μισή ώρα στήσιμο στο κρύο;’ απαντάω εγώ…<br />Μου ρίχνει και τρίτο θανατηφόρο βλέμμα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113429889985253472?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1134179931215802412005-12-09T17:57:00.000-08:002005-12-09T17:58:51.243-08:00Παρασκευή βράδυ.<br /><br />Ώρα 21.00, σχολάω και φεύγω σφαίρα από το μαγαζί.<br />21.30, είμαι σπίτι και ήδη βγαίνω από το μπάνιο,(ναναι καλά η βέσπα) η μάνα μου με κυνηγάει να μαζέψω τα νερά που έχω αφήσει πίσω μου. ‘δεν προλαβαίνω, έχω ραντεβού με τον Μπάμπη’<br /><br />21.44, ντυμένη και στολισμένη περιμένω τον Μπάμπη έξω από το σπίτι, κοιτάζω το ρολόι μου:<br />21.45, ο Μπάμπης φτάνει ακριβώς στην ώρα του με το αυτοκίνητο του, μπαίνω μέσα, ξεκινάει.<br /> – δεν μπορώ να μείνω καθόλου, λέει ο Μπάμπης, κάτι έκτακτο έτυχε…(λέει μια πειστική, μάλλον, δικαιολογία)<br />- τότε τι ήρθες;<br />- να σε δω για λίγο..<br />- πόσο χρόνο έχεις;<br />- καθόλου, έπρεπε να είμαι ήδη πίσω!<br />Το αυτοκίνητο έχει ήδη κάνει το γύρο δυο τετραγώνων κι είναι και πάλι έξω από το σπίτι μου!<br />- καληνύχτα Λίτσα!<br />- καληνύχτα Μπάμπη!<br /><br />Κατεβαίνω, κοιτάζω το ρολόι:<br />21.47<br />Δυο λεπτά ακριβώς! Τόσο κράτησε το ραντεβού μου με τον Μπάμπη!<br />Ατομικό ρεκόρ! Το πιο σύντομο ραντεβού της ζωής μου!<br /><br />22.00 σφουγγαρίζω τα νερά που είχα αφήσει στο μπάνιο…<br />‘ τέτοια ξεπέτα δεν μου έχει ξανατύχει…’ σκέφτομαι…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113417993121580241?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1134073477806842042005-12-08T12:22:00.000-08:002005-12-08T12:24:37.836-08:00Πόσες εκδοχές χωράνε και πόσες πλευρές μπορεί να έχει μια ειδησούλα που μόλις και κατάφερε να χωρέσει στην εφημερίδα κι αυτό μόνο και μόνο εξ αιτίας του γαργαλιστικού της θέματος;<br /><br /><span style="color:#ff0000;">« … καθηγήτρια μουσικής κατηγορείται ότι εκδιδόταν έναντι ποσού 50 ευρώ στη βόρεια Εύβοια…»</span><br />από την σημερινή Ελευθεροτυπία<br /><a href="http://www.enet.gr/online/online_text?c=112&id=66512008">http://www.enet.gr/online/online_text?c=112&amp;id=66512008</a><br /><br />Η πρώτη μου σκέψη: τα μισθολογικά των καθηγητών πάνε από το κακό στο χειρότερο…<br />Δεύτερη σκέψη : δηλαδή τι παραπάνω έκανε αυτή από τους χιλιάδες καθηγητές που κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα για να συμπληρώσουν το εισόδημα τους και τα κενά που δημιουργεί το εκπαιδευτικό μας σύστημα;<br />Κι αυτή ιδιαίτερα έκανε! … συμπλήρωνε τα συναισθηματικοσεξουαλικα κενά της κοινωνίας μας….<br /><br /><span style="color:#ff0000;">«… Χώρισε πριν από λίγο καιρό μετά από έγγαμο βίο είκοσι χρόνων…»</span><br /><br />Απορίες… παιδιά είχε; μήπως έγινε πουτάνα επειδή χώρισε… ή χώρισε επειδή έγινε πουτάνα… ή έκανε το κέφι της …ή …ή … πόσες εκδοχές της ιστορίας της υπάρχουν και που ποτέ δεν θα ερευνηθούν γιατί δεν χωράνε στα ψιλά των εφημερίδων που στα πρωτοσέλιδα τους κυριαρχούν οι μεγάλες και πραγματικές πουτάνες της οικονομικής και πολιτικής ζωής (ασχέτου φύλου, ηλικίας, επαγγέλματος και κοινωνικής προέλευσης…)<br /><br /><span style="color:#ff0000;">«… οι γονείς ξεσηκώθηκαν…»</span><br />… Για να σώσουν τα βλαστάρια τους από την πουτάνα καθηγήτρια ενώ τ’ αφήνουν εκτεθειμένα στους νταβατζήδες της τηλεόρασης και του life style…<br /><br /><span style="color:#ff0000;">«… Η υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου έλαβε γνώση και έδωσε εντολή για την παύση της…»</span><br />Τώρα ανακουφίστηκα… ένιωσα να φεύγει ένα βάρος από πάνω μου και μια αισιοδοξία να με καταλαμβάνει … το υπ΄ αριθμόν ένα πρόβλημα της παιδείας μας είχε λυθεί… η ηγεσία του υπουργείου παιδείας είχε κάνει το καθήκον της, όπως πάντα….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113407347780684204?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1133971870182538842005-12-07T08:08:00.000-08:002005-12-07T08:11:10.213-08:00Μπαίνει σήμερα ένας μαύρος αφρικανός στο μαγαζί, δεν πούλαγε ούτε cd ούτε διάφορα μπιχλιμπίδια όπως συνήθως…<br />Κράταγε ένα τετράγωνο χαρτί, πολύ ευγενικός…<br />- ν’ αφήσω το χαρτάκι; Ρώτησε τη Τζένη.<br />Αυτή το κοιτάει φιλύποπτα, δείχνει ενδιαφέρον, πάμε κοντά εγώ κι η Γιώτα, τελικά πήραμε όλες από ένα….<br />Το αντιγράφω εδώ:<br /><br />«<em><span style="color:#ff0000;">Πάνω από 30 χρόνια εμπειρίας.<br />Μέντιουμ <strong>Prof. Manadu</strong><br /> Μπορώ να σας βοηθήσω να λύσετε τα δυσκολότερα προβλήματα σας στον μικρότερο χρόνο ακόμα κι αν έχετε απογοητευτεί από άλλους πνευματιστές ..<br /> Μπορώ να κάνω τους ερωτευμένους καλύτερα από πριν.<br /> Μπορώ να κάνω άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους να ερωτευτούν.<br /> Επίσης διαθέτω πανίσχυρο φυλαχτό για προστασία .<br /> Λύνω σημαντικές δικαστικές υποθέσεις, συμβουλές επαγγελματικές και σεξουαλικού περιεχομένου, και πολλά άλλα.<br /><br />Αποτέλεσμα σε 7 μέρες… μετά το αποτέλεσμα η πληρωμή!<br />Ιεροσολύμων 19, Πλ. Αμερικής, 8661-494»<br /></span></em><br />Σωστός ο μαύρος... έχει χρονοδιάγραμμα κι εγγύηση, αν δεν γίνει η δουλειά δεν πληρώνεις…<br />Ήταν κάτι το πιο εξωτικό από τα συνηθισμένα…<br />Μ’ έβαλε σε σκέψεις…<br />Λες να μπορεί να κάνει κανένα βουντού και για την πολιτική κατάσταση και την οικονομία; … κανένα ξόρκι για την ακρίβεια και τον πληθωρισμό;… μήπως και δούμε άσπρη μέρα…<br />Συγνώμη σύντροφοι για τον ‘εναλλακτικό’ τρόπο πάλης που σκέφτηκα αλλά κι εσάς πολύ εφησυχασμένους σας βλέπω τελευταία…<br />Ποιος ξέρει … αυτοί οι αφρικανοί μπορεί να γνωρίζουν τίποτα περίεργα κόλπα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113397187018253884?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1133820904435642812005-12-05T14:13:00.000-08:002005-12-05T14:15:04.476-08:00<strong>Από την Ελευθεροτυπία: Ευρώφακέλωμα …</strong><br />(<a href="http://www.enet.gr/online/online_text?c=111&id=84298520">http://www.enet.gr/online/online_text?c=111&amp;id=84298520</a>)<br /><br /><em><span style="font-size:130%;">«… Οι Ευρωπαίοι πολίτες, όχι μόνο θα φακελώνονται μέσω των τηλεφωνικών και ηλεκτρονικών επικοινωνιών τους, αλλά τα προσωπικά στοιχεία τους θα αποτελούν «εμπόρευμα» προς πώληση και, επιπλέον, θα πληρώσουν για το φακέλωμα... Στο όνομα, φυσικά, της καταπολέμησης της τρομοκρατίας...<br />…………..<br />Ο ΟΤΕ π.χ. θα έχει το δικαίωμα πώλησης των δεδομένων σε διάφορες εταιρείες, ημεδαπές ή αλλοδαπές, για μάρκετινγκ κ.λπ. Έτσι, υπολογίζεται ότι θα καλυφθεί ένα μέρος του κόστους, με τα κράτη-μέλη να αναλαμβάνουν το υπόλοιπο...»</span></em><br /><br />Ποια τρομοκρατία και πράσινα άλογα…<br />για το ‘εμπόρευμα’ (τα προσωπικά στοιχεία) έγινε όλη η φασαρία… <br />τώρα θα παίζουμε κρυφτούλι μ’ αυτούς που θα μας κυνηγάνε για να μας πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες…<br />εγώ, σαν εμπόρευμα, δεν αισθάνομαι καθόλου καλά…<br />πάλι μας ‘ξεπούλησαν’ ρε γαμώτο ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113382090443564281?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1133760347635904942005-12-04T21:24:00.000-08:002005-12-04T21:25:47.673-08:00Από σύνθημα σε τοίχο…<br />Οδηγός για τη νέα βδομάδα…<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">« βελτιώνονται οι φράχτες,<br /> βελτιώνονται κι οι άλτες!!»<br /></span></strong><br />…και μην ακούσω διάφορες απαισιοδοξίες και γκρίνιες του τύπου<br />‘οποίος πηδά πολλά παλούκια…’ κι άλλες τέτοιες αηδίες…<br /><br />καλή βδομάδα …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113376034763590494?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1133303145406103312005-11-29T14:24:00.000-08:002005-11-29T14:25:45.443-08:00Όλα άρχισαν μ’ ένα περίεργο θόρυβο τη νύχτα…<br /><br />Για να τα πάρω από την αρχή:<br />Χθες βράδυ βρικολάκιασα πάλι και το είχα ρίξει στη ζαχαροπλαστική.<br />Από μέρες είχα βάλει στο μάτι τα brownies της Magica de Spell<br />(<a href="http://volcaniccooking.blogspot.com/2005/11/brownies.html">http://volcaniccooking.blogspot.com/2005/11/brownies.html</a>) κι εκεί κατά τις δυο μετά τα μεσάνυχτα άρχισα να τα φτιάχνω…<br /><br />Ενώ τα brownies είχαν μπει στο φούρνο άκουσα ένα θόρυβο πίσω από το ψυγείο, δεν έδωσα σημασία…<br />Μετά από λίγο πάλι ο ίδιος θόρυβος… κοιτάω πίσω από το ψυγείο, τίποτα…<br />Μετά πάλι ο θόρυβος…<br />Μετακίνησα λίγο το ψυγείο και τι να δω:<br />Ένα ποντίκι!!<br />Ένα γκρίζο ποντικάκι που έτρεξε και κρύφτηκε στο ντουλάπι κάτω από τον νεροχύτη που ήταν μισάνοιχτο…<br /><br />Κλείνω γρήγορα το ντουλάπι και προσπαθώ να συνέλθω από την έκπληξη και την τρομάρα…<br />Μόνο άλλη μια φορά είχα ξαναδεί ποντίκι στο σπίτι μας, μάλλον εξ αιτίας των γάτων που έχουμε δεν τολμούσαν να πλησιάσουν. Έξω στους δρόμους είχα δει αλλά μέσα στο σπίτι μόνο μια φορά.<br /><br />Μια γάτα σκέφτηκα… μια γάτα θα δώσει λύση!!<br />Θα βάλω τη γάτα μέσα στο ντουλάπι που κρύφτηκε το ποντίκι κι αυτή θα κάνει το καθήκον της…<br />Έψαξα να βρω καμιά από τις 3 γάτες μας αλλά ήταν εξαφανισμένες!<br />Και οι 3 προφανώς είχαν βγει για νυχτερινές τσάρκες…<br />‘Που πάτε ρε ανεπρόκοπες κι αφήνετε το σπίτι αφύλαχτο;’ <br /><br /> Οπλίζομαι μ’ ένα ξύλο, ένα φακό και αρκετό θάρρος…<br />Ανοίγω την πόρτα της κουζίνας που βγαίνει στην αυλή και κλείνω την άλλη που οδηγεί στο υπόλοιπο σπίτι. Σκέφτηκα πως αν δεν το πετύχω με το ξύλο, τουλάχιστον να φύγει έξω…<br /><br />Ανοίγω το ντουλάπι και φωτίζω με το φακό… το ποντίκι πετάγεται και ξαναμπαίνει κάτω από το ψυγείο!<br />Φυσικά, δεν πρόλαβα ν΄ αντιδράσω….<br />Βάζω το ξύλο κάτω από το ψυγείο… το ποντίκι φεύγει και κρύβεται πάλι στο ντουλάπι του νεροχύτη που είχα αφήσει ανοιχτό!!<br />Χώνω το ξύλο στο ντουλάπι και το ποντίκι φεύγει και ξανάπαει κάτω από το ψυγείο!! Πάλι δεν το πρόλαβα…<br /><br />Κλείνω το ντουλάπι του νεροχύτη.<br />Βάζω το ξύλο κάτω από το ψυγείο, το ποντίκι βγαίνει, βρίσκει κλειστό το ντουλάπι, κάνει ένα γύρω στο πάτωμα, περιφρονεί την ανοιχτή πόρτα της αυλής και ξαναμπαίνει κάτω από το ψυγείο!!!<br />Προσπάθησα να το χτυπήσω αλλά είχα ανακλαστικά Ραν Ταν Πλαν!<br /><br />Μάλλον το ποντίκι δεν είχε σκοπό να φύγει κι εγώ μάλλον δεν είχα σκοπό να το σκοτώσω… με είχε πιάσει μια λύπηση και σιχαμάρα μαζί… σκεφτόμουν πως αν το πετύχαινα θα γέμιζε το πάτωμα με αίμα και έντερα κι αλλά τέτοια σπλάτερ…<br /><br />Ευχόμουν να υπήρχε καμιά φάκα-κλουβί… είπα κλουβί και θυμήθηκα πως είχαμε ένα μικρό κλουβί από ένα καναρίνι που είχε πεθάνει…<br /><br />Έβαλα σ’ εφαρμογή το μεγαλοφυές μου σχέδιο:<br />Τοποθετώ το κλουβί στο πάτωμα, βάζω ένα τυρί μέσα, ανοίγω την πορτούλα και την στηρίζω μ’ ένα ξυλαράκι.<br />Αν έμπαινε μέσα, μ’ ένα χτύπημα θα έκλεινα την πόρτα και θα το αιχμαλώτιζα…<br />Είχα αρχίσει να σκέφτομαι μήπως να το κρατούσα σαν κατοικίδιο…<br />Ένα ποντίκι σε κλουβί πουλιού!!<br /><br />Τα brownies είχαν αρχίσει να μυρίζουν, τα βγάζω και τα παίρνω στο δίπλα δωμάτιο να κρυώσουν… κάθε τόσο άνοιγα σιγά-σιγά την πόρτα της κουζίνας να δω πως πάει η ‘παγίδα’ μου…<br />Μετά ξεχάστηκα για λίγη ώρα κάνοντας ζάπινγκ…<br /><br />Ξανακοιτάω στην κουζίνα και τι να δω! Το δόλωμα στο κλουβί είχε εξαφανιστεί, το ποντίκι μπήκε, το έφαγε κι έφυγε! <br />Λες να έφαγε και να έφυγε έξω από το σπίτι;<br />Πάλι το ξύλο κάτω από το ψυγείο, πάλι το ποντίκι πετάγεται έξω!<br /><br />Τα πήρα πολύ άσχημα!<br />Αισθανόμουν κορόιδο που έφαγε το δόλωμα χωρίς να το πιάσω… με πιάσανε τα αιμοβόρικα μου…<br />Άρχισε η μεγάλη καταδίωξη… αφού κάναμε 2-3 γύρους στην κουζίνα και αφού ανέβηκε στο νεροχύτη κι έσπασα ένα ποτήρι και το αγαπημένο μου φλιτζάνι, το ποντικάκι αποφάσισε πως δεν το παίρνει άλλο εδώ μέσα κι έφυγε έξω στην αυλή…<br /><br />Με το θόρυβο ξύπνησε ο μπαμπάς και κατέβηκε κάτω, βλέπει τα γυαλιά και το κλουβί στο πάτωμα…<br />- τι γίνεται εδώ Λίτσα;<br />- τι να σου πω τώρα… προσπαθούσα να βάλω ένα ποντίκι στο κλουβί του πουλιού!<br />- α, καλά…! λέει ο μπαμπάς και την πέφτει στα brownies που είχαν κρυώσει και γίνανε τέλεια…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113330314540610331?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1133129933698679212005-11-27T14:18:00.000-08:002005-11-27T14:18:53.726-08:00Μερικοί άντρες ανακατεύουν το ποδόσφαιρο στην σεξουαλική τους ζωή ηθελημένα ή αθέλητα… όποτε κι οι γυναίκες τους βρίσκονται μπλεγμένες άσχετα αν είναι ποδοσφαιρόφιλες ή όχι…<br /><br />παραδείγματα από προσωπικές μου εμπειρίες:<br /><br />Α)<br />Τα είχα φτιάξει με τον Παντελή…<br />Πάνω στο σεξ, ο Παντελής, είχε την συνήθεια κάθε φορά που ‘τελείωνε’ να φωνάζει ‘γκοοοόλ’!!!<br />Θα είχε πλάκα αν δεν είχε το ελάττωμα να είναι ‘βιαστικός’…<br />Αυτός μεν ‘σκοράριζε’, εγώ δε εμένα στα κρύα του λουτρού!!<br />Του έκανα παράπονα… του εξήγησα την κατάσταση:<br />‘Παντελή’, του είπα, ‘πάψε να παίζεις μόνος και κάνε ομαδικό παιχνίδι… αυτό που νομίζεις για γκολ είναι απλώς αυτογκόλ…ή πετάς την μπάλα στην εξέδρα…’<br />Ο Παντελής ήταν φιλότιμος και η κατάσταση βελτιώθηκε… και γκοοόλ εξακολούθησε να φωνάζει και ‘σκοράραμε’ κι οι δυο…<br /><br />Β)<br />Μια φίλη, Αεκτζού, είχε ένα γκόμενο Παναθηναϊκό… <br />Την έριχνε ο βαζελος στο κρεβάτι και της άρχιζε τα γνωστά:<br />‘τι σου κάνω χανουμάκι μου…;’ Και αλλά τέτοια…<br />1,2,3 φορές… αυτός συνέχιζε σίγουρος για τον εαυτό του…<br /> ‘τι σου κάνω χανουμάκι μου…;’<br />Δεν άντεξε άλλο η φίλη και του την είπε:<br />‘Τι να μου κανείς… προσπαθείς να με τρομοκρατήσεις με το μικρό πράσινο σκουληκάκι σου, μήπως και σου βρίσκεται τίποτα σε προβοσκίδα να δούμε καμιά άσπρη μέρα; ( έστω και πράσινη…)<br />Δεν ήταν αλήθεια, (για το μέγεθος του ‘σκουληκιού’) αλλά ο βάζελος σταμάτησε να κάνει αδιάκριτες ερωτήσεις…<br /><br />Γ)<br />Όταν είχα γνωρίσει τον Μπάμπη το δωμάτιο του ήταν από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι κιτρινόμαυρο!<br />Εκτός από το ότι είχε αδειάσει την μπουτίκ της ΑΕΚ, το είχε γεμίσει και με πόστερ ομαδικά ή μεμονωμένων παιχτών.<br />Επειδή εγώ επηρεάζομαι από το περιβάλλον άρχισαν να μου συμβαίνουν διάφορα περίεργα:<br />Κάπου ανάμεσα σε σεξ, ύπνο και μισοξύπνιο, είχα την εντύπωση ότι ο Ντέμης και ο Ιβιτς με κοίταζαν με πονηρό βλέμμα, τι κοίταζαν δηλαδή… μάτι μας έπαιρναν κανονικά!!<br />Μια άλλη φορά είδα στον ύπνο μου πως συμμετείχα σε κιτρινόμαυρη παρτούζα!!<br />Το λέω στον Μπάμπη.<br />‘Μπάμπη, δεν ξέρω αν σ’ ενοχλεί, αλλά είδα όνειρο πως πάρθηκα μ’ όλη την 11αδα που έχεις κολλημένη εκεί στον τοίχο!!<br /> Και όχι μόνο αυτό αλλά ο Ντέμης κι ο Ιβιτς, από τον άλλο τοίχο, με κοιτάζουν με άγριες διαθέσεις… θα γίνει καμιά άσχημη και θα βλέπω εφιάλτες πως με κυνηγάνε η Δέσποινα και η Πετρουλάκη να με ξεμαλλιάσουν!!’<br /><br />Ο Μπάμπης έβαλε τα γέλια και τοριξε στην πλάκα… λίγες μέρες μέρα είχε κατεβάσει τις ‘σκανδαλιστικές’ φωτογραφίες….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113312993369867921?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1133112102912146922005-11-27T09:20:00.000-08:002005-11-27T09:21:42.946-08:00Σίγουρα στο ποδόσφαιρο υπάρχει πολύ sex!<br />Τουλάχιστον στα λόγια…<br />Από πράξη … λίγο χλωμό το βλέπω… μάλλον ισχύει το ‘όπου ακούς πολλά κεράσια, βάστα μικρό καλάθι..’<br /><br />Από τις αθλητικές εφημερίδες μέχρι τα γήπεδα ακούγονται και γράφονται διάφορα σεξουαλικά συνθήματα και υπονοούμενα… <br />Από το ‘πωπωπώ πωπωπώ τι τσιμπούκι ήταν αυτό!’ μέχρι το ‘είναι βαριά, είναι βαριά η πούτσα του τσολιά!’ … άσε τα σκληρά και οθωμανικά που γράφουν οι εφημερίδες…<br /><br />Τα συνθήματα αυτά είναι αυστηρά «αρσενικά», περιλαμβάνουν όλες τις πιθανές στάσεις και φαντασιώσεις και φυσικά απευθύνονται στους αντίπαλους παίχτες, οπαδούς, διοίκηση και διαιτητές.<br />Επίσης άμεσα ενδιαφερόμενοι είναι και τα θηλυκά μέλη των οικογενειών των παραπάνω (μάνα, αδελφή, γυναίκα… καμιά τους δεν αφήνουν παραπονεμένη!)<br /><br />Κάπου εδώ αρχίζει το μπέρδεμα για μια γυναίκα ποδοσφαιρόφιλη που συχνάζει στα γήπεδα …<br /> Τι πρέπει δηλαδή να κάνει όταν οι οπαδοί της ομάδας της φωνάζουν πχ:<br /> ‘όσο νυχτώνει, η πούτσα μεγαλώνει!’<br /><br />Η θέση της είναι κάπως περίεργη… τι να πει;<br />‘Καλά έχετε βολέψει τους αντίπαλους... Μήπως περισσεύει και κάτι για μένα ρε παιδιά;…’<br /><br />Προσωπικά, δεν θα είχα καμιά αντίρρηση να μου εφαρμόσουν μερικές από τις σεξουαλικές υποσχέσεις που δίνουν στους αντίπαλους!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113311210291214692?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1133074950454471602005-11-26T23:01:00.000-08:002005-11-26T23:02:30.486-08:00Δεν είναι και πολλές οι γυναίκες που πάνε στο γήπεδο.<br />Τελευταία, λίγο το Euro της Πορτογαλίας, λίγο κάτι ομορφάντρες τύπου Ζαγοράκη νομίζω πως έχουν γίνει πιο πολλές… όχι τόσο όσο στο μπάσκετ, εκεί πάνε περισσότερες… Μάλλον τους αρέσουν οι ψηλοί.<br />Εμένα όχι, παρά είναι ψηλοί και άχαροι… ωραίοι άντρες είναι οι βολεϊμπολίστες (και οι βολεϊμπολίστριες είναι πολύ ωραίες…) <br /><br />Κάποιοι άντρες έχουν βρει τον μπελά τους για το ποδόσφαιρο όπως ο Μίλτος στην αρχή της σχέσης του με την Ρένα. <br />Σήμερα θα πάω στο γάμο του… Παντρεύονται μετά από 6 χρόνια σχέσης… <br />Ο Μίλτος πουλάει φρούτα στη λαϊκή αγορά. Πάνω από τον πάγκο του έχει κρεμασμένο ένα κασκόλ της ΑΕΚ.<br /><br />Μου έλεγε πως μια φορά πήρε την Ρένα στο γήπεδο και μάλιστα στη σκεπαστή! Δεν ήξερε από γήπεδο κι έφριξε η κοπέλα… παραλίγο να τον χωρίσει…<br />Είδε τον ήρεμο Μίλτο να ξεσαλώνει και να σκαρφαλώνει στο σύρμα! άκουσε κι αυτά που ακούγονται στα γήπεδα, είδε και τις διάφορες μούρες, τρόμαξε και πήρε δρόμο …<br />‘Τι ξεφτίλες είστε εσείς’ του είπε… ‘αυτά κανείς εδώ που έρχεσαι;’<br />Ο Μίλτος παράτησε το ματς και την κυνήγαγε για να τα μπαλώσει…<br /><br />Η Ρένα του έδωσε τελεσίγραφο:<br />‘Η το ποδόσφαιρο ή εγώ!’ Καψούρης ο Μίλτος, τι να κάνει… άφησε (για λίγο) την ΑΕΚ για χάρη της Ρένας!<br />Το τι κοροϊδία έφαγε από τους φίλους … έκανε υπομονή και άρχισε να ψήνει την Ρένα… με τον καιρό την έπεισε πως όλα είναι μια πλάκα και σιγά σιγά του επέτρεψε (!) να ξανάπαει γήπεδο… στο τέλος μάλιστα την κατάφερε να έρχεται κι αυτή που και που!<br />Βέβαια, όχι πια με τους οργανωμένους…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113307495045447160?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1133022630138928902005-11-26T08:28:00.000-08:002005-11-26T08:30:30.176-08:00Στο μπλόγκ <strong><span style="font-size:130%;">blog’n’roll </span></strong>διάβασα μια καλή ιστορία, δυο μέρες τώρα όποτε την σκέφτομαι με πιάνουν τα γέλια…<br />Ριχτε μια μάτια:<br /><a href="http://blogs.gr/dcd/archive/2005/11/24/64802.aspx">Μια αληθινή ιστορία!</a><br /><br />Όσοι έχουν φάει στη μάπα φάσεις μέσα σε λεωφορεία θ΄ αναγνωρίσουν πρόσωπα και καταστάσεις…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113302263013892890?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1133001369851673952005-11-26T02:34:00.001-08:002005-11-26T02:36:09.880-08:00Μέρα ενάντια στην βία κατά των γυναικών ήταν χθες…<br /><br />Δαρμένες όλου του κόσμου ενωθείτε…<br /><br />Τα στατιστικά λένε ότι οι περισσότερες από τις κακοποιημένες γυναίκες βρίσκονται στα μεγάλα αστικά κέντρα (65-70%)<br />Αυτό τουλάχιστον λέει ο αριθμός των καταγγελιών.<br /><br />Δηλαδή οι γυναίκες στις πόλεις τρώνε περισσότερο ξύλο από τις γυναίκες της επαρχίας;<br />Δεν ισχύει ο μύθος του άξεστου και αγροίκου χωριάταρου;<br /><br />Γιατί όμως έχω την υποψία ότι και στην επαρχία πέφτει ανάλογη σφαλιάρα απλώς εκεί τα θύματα δεν τολμάνε να το καταγγείλουν;<br />Και ξυλοφορτωμένες είναι και κάνουν μόκο…;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113300136985167395?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1132884340621132332005-11-24T18:04:00.000-08:002005-11-24T18:05:40.650-08:00Χάλια βδομάδα<br />Με τσάκισε ο Ακράτητος… μπορεί να κέρδισε η ΑΕΚ αλλά εγώ κρεβατώθηκα. Από την Κυριακή με γυρόφερνε ένα κρύωμα, πάω γήπεδο με μακό κι ελαφρύ μπουφάν και πάρτην κάτω τη Λίτσα… χτύπησα ένα 39αρι πυρετό… δεύτερη φορά τον τελευταίο καιρό… δεν μου έχει ξανατύχει…<br /> <br />Πέμπτη πρωί δεν άντεξα άλλο την κλεισούρα, είχα να πάω και μάρτυρας σε δικαστήριο και πήγα.<br />Είχα περιέργεια, δεν έχω ξανάπαει σε δικαστήριο, ‘να δω καμιά καλή φάση να γελάσω’ σκέφτηκα…<br /><br />Ειρηνοδικείο Ν. Ιωνίας…<br />Δικαστήριο μέσα σε εμπορικό κέντρο! Περνάς από βιτρίνες με ρούχα, παπούτσια, ηλεκτρικά και βγαίνεις σε δικαστήριο…<br /><br />Μπαίνω στην αίθουσα μαζί με την Βάσω (την δικηγόρο). Η Βάσω είχε τα νεύρα της, γαμοσταύριζε την επαγγελματική της ευσυνειδησία…<br />Είχε βγει το βράδυ και της είχε ‘κάτσει’ ένας σωστός γκόμενος σε μια παρέα, όμως πήγε 3 η ώρα και άφησε το ‘παιχνίδι’ στη μέση και πήγε για ύπνο για να μη κάνει μαλακίες στο δικαστήριο… <br /><br />Καθόμαστε πρώτη σειρά για ν΄ ακούω, μπαίνει η δικαστίνα μαζί με μια άλλη (γραμματέας;)<br />‘Αρκουδοπελέκη ονομάζεται’ μου λέει η Βάσω δείχνοντας την δικαστίνα… νόμιζα πως είναι το παρατσούκλι της…<br />‘όχι, έτσι είναι τ΄ όνομα της!’<br />Δικαστίνα που την λένε Αρκουδοπελέκη!... σωστή!!<br />Έμοιαζε και με την Εύη Δρούτσα (αυτή του fame story, έτσι δεν την λένε;) ίδιο το μαλλί και το γυαλί …<br /><br />Αρχίζουν να δικάζουν… απογοήτευση… τίποτα το ενδιαφέρον… όλο με ακάλυπτες επιταγές οι υποθέσεις… ‘ειρηνοδικείο είναι, τι περίμενες, κανένα φόνο;’ μου λέει η Βάσω… ατυχία, πολύ πλήξη, δεν άκουγα και καλά γιατί μαζευόντουσαν μπροστά στην έδρα και τα λέγανε μεταξύ τους…<br /><br />Βγαίνω να πάρω ένα τσάι και ξαναμπαίνω στην αίθουσα, άνετη, κρατώντας το τσάι μου. Η Βάσω μου ρίχνει άγριο βλέμμα.<br />‘απαγορεύονται τα ποτά εδώ μέσα!’<br />Κάθομαι στη δεύτερη σειρά για να κρύβω το τσάι, χαζεύω γύρω…<br />Οι μισοί δικηγόροι είχαν διάφορα τικ, άλλος το μάτι, άλλος το στόμα, άλλος το χέρι… και κανένας της προκοπής… οι δικηγορίνες πιο εμφανίσιμες… οι μισές ήταν του στυλ ‘είμαι σκύλα και το δείχνω’ (και καλά τώρα …) το ακροατήριο όλο ταλαίπωρες φάτσες…<br /><br />Ξεχνιέμαι και αράζω πίνοντας το τσαγάκι μου, με παίρνει χαμπάρι η Αρκουδοπελέκη!!<br />‘που νομίζετε πως βρισκόσαστε δεσποινίς;’<br />Η Βάσω με σκουντάει<br />‘ε…εγώ;’<br />‘ναι εσείς με τον καφέ! Καφενείο το κάναμε εδώ;’ αγριεύει η δικαστίνα… γυρίζουν όλοι και με κοιτάνε, γέλια…<br />‘πες συγγνώμη και φύγε’ μου ψιθυρίζει η Βάσω.<br />‘συγγνώμη κυρία πρόεδρε..’ λέω και την κάνω στα γρήγορα μη μου ρίξει κανένα πρόστιμο…<br /><br />Τελικά η υπόθεση που ήμουν μάρτυρας πήρε αναβολή, τον Φεβρουάριο πάλι… η Βάσω ξαναρχίζει τα γαμοσταυριδια…<br />‘να το ήξερα πως θα αναβληθεί να μην παρατήσω τον γκόμενο χθες…’<br />Πιάνει το κινητό κι αρχίζει τα τηλέφωνα για να κανονίσει, και καλά, ‘τυχαία’ συνάντηση τον χθεσινό…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113288434062113233?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1132489432316032102005-11-20T04:22:00.000-08:002005-11-20T04:23:52.386-08:00Κυριακή πρωί…<br />Συνήθως τα πρωινά της Κυριακής παίρνω την γιαγιά Ευαγγελία με το αναπηρικό καροτσάκι της και την πάω στην εκκλησία…<br />Πως τα φέρνει η ζωή… όταν ήμουν μικρή, κάθε Κυριακή, η γιαγιά με έσερνε στην εκκλησία, εγώ δεν γούσταρα, την κοπάναγα… μ’ έψαχνε… κλπ..κλπ… στο τέλος βαρέθηκε και μ’ άφησε ήσυχη…<br />Τώρα ήρθαν έτσι τα πράγματα που την πάω εγώ στην εκκλησία!<br />Ούτε τώρα γουστάρω την εκκλησία, αφήνω την γιαγιά και πετάγομαι για ένα καφέ σε κοντινή καφετέρια … όταν τελειώσει η εκκλησία, την παίρνω πίσω στο σπίτι και, συνήθως, της διαβάζω αποσπάσματα από τον κυριακάτικο Ριζοσπάστη…<br />Η γιαγιά είναι θεοσεβούμενη και κομουνίστρια !!<br />(φανατική και με τα δυο!)<br /><br />Γενικά, στην οικογένεια μας, ανακατεύαμε τα ποδοσφαιρικά, τα πολιτικά και τα θρησκευτικά θέματα…<br /><br />Αυτό ήταν η αιτία που μέχρι 5-6 χρονών είχα φάει μεγάλο μπέρδεμα, που πήρε καιρό να ξεχωρίσω τα τρία παραπάνω…<br /><br />Να εξηγήσω:<br />Η γιαγιά είναι θεοσεβούμενη, κομουνίστρια και Αεκτζού.<br />Ο παππούς ήταν, μέχρι που πέθανε, ΚΚΕ και ΑΕΚ.<br />Ο πατέρας, στην αρχή ήταν Κνίτης και ροκάς, μετά έγινε, αναρχικός και ροκάς και τώρα είναι ΚΚΕ, ροκάς και ΑΕΚ. (ΑΕΚ ήταν πάντα..)<br />Η μάνα είναι απλώς συμπαθών ΚΚΕ και ΑΕΚ.<br />Μόνο ο αδελφός μου έγινε ΠΑΣΟΚ και βάζελος (σκέτη απελπισία αυτό το παιδί …)<br /><br />Έτσι στο σπίτι υπήρχαν διάφορα σύμβολα, εικόνες και φωτογραφίες που με είχαν μπερδέψει πολύ…<br /><br />Πχ:<br /> Η γιαγιά έχει ένα εικονοστάσι όπου ανάμεσα σε καντήλια, αγίους, Χριστούς και Παναγίες έχει βάλει και τις φωτογραφίες του Βελουχιώτη, του Μπελογιάννη και του Τσέ!!<br />Έχει, δηλαδή, προσθέσει τους δικούς της αγίους ανάμεσα σ΄ αυτούς της εκκλησίας!<br />Ο παππούς, πάνω στον μπουφέ, είχε μαζέψει διάφορα αγαλματάκια και ανάγλυφα: μια προτομή του Λένιν, ένα αγαλματάκι ποδοσφαιριστή με την φανέλα της ΑΕΚ, δυο ανάγλυφα, ένα με τον δικέφαλο και ένα με το σφυροδρέπανο, κλπ… κλπ…<br /><br />Κάπου εδώ άρχιζε το μπλέξιμο στα παιδικά μου μάτια…<br /><br />Έβλεπα δίπλα-δίπλα το σφυροδρέπανο και τον δικέφαλο και νόμιζα πως ήταν το ίδιο πράγμα ή τουλάχιστον κάτι το πολύ κοντινό!<br />Επίσης, στην δισκοθήκη του μπαμπά γινόταν ένα άλλο αξιοπερίεργο που μ’ έκανε ν’ απορώ. Εκεί, κάπου ανάμεσα στους Led Zeppelin και τον Rory Gallagher, υπήρχαν δίσκοι που στο εξώφυλλο τους ήταν ο Βελουχιώτης και ο Τσέ! (αντάρτικα και λάτιν επαναστατικά τραγούδια)<br />Έλα όμως που ο Βελουχιώτης και ο Τσε βρισκόταν και ανάμεσα στους αγίους στο εικονοστάσι της γιαγιάς!<br />Έβγαζα λοιπόν το συμπέρασμα ότι εκτός από ροκ στάρς, ο Τσε και ο Βελουχιώτης, ήταν και άγιοι ή τουλάχιστον, άνθρωποι της εκκλησίας!<br />Κι, επειδή οι άγιοι και οι παπάδες ήταν μαλλιάδες και μουσάτοι, όπως οι περισσότεροι ρόκερς, κατέληξα πως και η εκκλησία έχει στενή σχέση με την ροκ μουσική!<br />Και όχι μόνο με το ροκ αλλά και το ποδόσφαιρο:<br />Πηγαίναμε συχνά στο γήπεδο της ΑΕΚ, στη Φιλαδέλφεια, δίπλα στο γήπεδο είναι η εκκλησία της Αγ Τριάδας, εκεί, λοιπόν, δίπλα στους δικέφαλους της ΑΕΚ, έβλεπα να έχουν σηκώσει τους βυζαντινούς δικέφαλους της εκκλησίας!!<br />Τι πιο απλό: η συγγένεια της ΑΕΚ με την εκκλησία ήταν κάτι παραπάνω από φανερή! Ή, νόμιζα, ότι η εκκλησίες ήταν κάτι σαν παραρτήματα της ΑΕΚ!!!<br />Κι αφού η ΑΕΚ, πάνω στον μπουφέ του παππού, ήταν μαζί με τα σφυροδρέπανα και τον Λένιν, άρα ΑΕΚ, εκκλησία και ΚΚΕ ήταν ένα και το αυτό!!<br /><br />Μαλλιά κουβάρια… μύλος στο μυαλό μου… τράβηξα μεγάλο λούκι, μου πήρε καιρό ν’ αρχίσω να τα ξεχωρίζω ….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113248943231603210?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1132267188322904182005-11-17T14:37:00.000-08:002005-11-17T14:39:48.356-08:00Από την Ελευθεροτυπία<br /><a href="http://www.enet.gr/online/online_text?c=112&id=68652768">http://www.enet.gr/online/online_text?c=112&amp;id=68652768</a><br /><br /><em>«… Όλα ξεκίνησαν όταν ο παπάς είπε το γνωστό «η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα……Η νύφη μια όμορφη κοπέλα περίπου 27 ετών, ακολουθώντας προφανώς τις προσταγές της μητέρας της, πάτησε -όπως το θέλει η παράδοση- με δύναμη το πόδι του γαμπρού, αλλά αντί για το χαμόγελό του εισέπραξε ένα δυνατό χαστούκι (!) που ακούστηκε σε όλη την εκκλησία.<br />….<br />Το μυστήριο του γάμου αμέσως διεκόπη, έκπληκτος και αμήχανος ο παπάς σταμάτησε τους ψαλμούς, η νύφη έβαλε τα κλάματα και αποχώρησε.<br />…..<br />Αλλά τελικά μετά την παρέμβαση των ψυχραιμότερων και τις εκκλήσεις του ιερέα, η νύφη επέστρεψε στην εκκλησία και το μυστήριο του γάμου συνεχίστηκε από το σημείο της σφαλιάρας και μετά ...»<br /></em><br /> <span style="font-size:130%;">Γιατί κοπέλα μου; Γιατί;<br /> Καλά έκανες και την κοπάνησες μετά την σφαλιάρα…<br /> Τι τόθελες και γύρναγες;<br /> Δεν το βλέπεις; Το πράγμα βρωμάει…<br /><br /> Αν σε πλακώνει στις φάπες από την πρώτη μέρα του γάμου και μέσα στην εκκλησία, φαντάσου τι θα γίνει στη συνεχεία… έχει να πέσει πολύ ξύλο…<br /><br /> Πολύ την λυπάμαι την καημένη…<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113226718832290418?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1132225300132140812005-11-17T02:58:00.000-08:002005-11-17T03:01:40.170-08:00Κάτι για την επέτειο του Πολυτεχνείου…<br />Λίγο πριν φύγω για την πορεία…<br />Με τα δημοτικά τραγούδια δεν τα πάω καλά αλλά αυτό μου αρέσει πολύ.<br /><br />Το αντιγράφω εδώ μαζί με την ‘μετάφραση’ του<br /><br /><em>«Βασίλη, κάτσε φρόνιμα, να γένεις νοικοκύρης,<br />Για ν’ αποχτήσεις πρόβατα, ζευγάρια και γελάδες,<br />Χωριά κι αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν.<br /><br />Μάνα μου, εγώ δεν κάθομαι να γίνω νοικοκύρης,<br />Να κάμω αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν,<br />Και να ΄μαι σκλάβος των Τουρκών, κοπέλι στους γεροντους<br /><br />Φέρε μου τ’ αλαφρό σπαθί και το βαριό τουφέκι,<br />Να πεταχτώ σαν το πουλί ψηλά στα κορφοβούνια …» <br /></em><br /><strong><span style="color:#cc0000;"><span style="font-size:85%;">ΝΑ ΚΑΙ Η</span> ‘<span style="color:#ff0000;">ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ</span>’, <span style="font-size:85%;">ΟΠΩΣ ΠΕΡΙΠΟΥ ΤΟ ΒΛΕΠΩ ΕΓΩ</span></span></strong>…<br /><br /><span style="font-size:130%;">«Λίτσα, κάτσε φρόνιμα και γράφε εις το blog σου,<br />Κοίτα τη δουλίτσα σου και κάνε το κορόιδο,<br />Πάρε τ’ αγόρι σου αγκαλιά και καν’ του και παιδάκια,<br /><br />Μάνα μου, εγώ δεν κάθομαι σαν κότα εις τ’ αυγά μου,<br />Να σκύβω μπρος στ’ αφεντικά και πίπες να τους παίρνω,<br /><br />Παίρνω το κράνος τ΄ αλαφρύ και το βαρύ λοστάρι,<br />Με την μολότοφ την καυτή, θα ξεχυθώ στους δρόμους,<br />Φωτιά να βάλω στα δεσμά, μπουρλότο στους κανόνες…»</span><br /><br />….<br />Αφιερωμένο σ’ όλα τ΄ «άταχτα» παιδιά που δεν κάθονται «φρόνιμα».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113222530013214081?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1132185095984106862005-11-16T15:50:00.000-08:002005-11-16T15:51:36.010-08:00Γαμώτο…<br />Α, ρε πατέρα τι μου κανείς…<br /><br />Είχα γράψει, πριν μερικές μέρες, το ποστ ‘Νόστιμες Στάχτες’ (<a href="http://litsak.blogspot.com/2005/11/blog-post_10.html">http://litsak.blogspot.com/2005/11/blog-post_10.html</a>)<br /><br />Αλλά ο George (<a href="http://www.blogger.com/profile/5859133">Your Man</a>) ανακάλυψε πως ήταν Urban Legend! Μούφα δηλαδή…! (<a href="http://www.snopes.com/horrors/cannibal/cremains.htm">http://www.snopes.com/horrors/cannibal/cremains.htm</a>)<br /><br />Δείχνω το σάιτ με τον Urban Legend στον μπαμπά:<br /> - ρε πατέρα, του λέω, εσύ δούλευες εμένα ή ο Χρηστάκης σου έλεγε παραμύθια;<br />Άφωνος ο μπαμπάς, μετά βάζει τα γέλια<br />-ρε τον παλιογερο… άσε που σχεδόν είμαι σίγουρος ότι το είχα δει δημοσιευμένο σε κάποιο από τα έντυπα του…<br /><br />Όπως λένε…<br />Μάλλον παραήταν καλό για να είναι αληθινό…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113218509598410686?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1132092533295076092005-11-15T14:07:00.000-08:002005-11-15T14:08:53.333-08:00Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες με τρώει o κώλος μου για φασαρία…<br />Την πορεία του Πολυτεχνείου εννοώ …<br />Από 0 χρονών με κουβαλάγανε στην πορεία του Πολυτεχνείου, πάντα με το μπλοκ του ΚΚΕ…<br />Ήμουν στην τρίτη γυμνάσιου όταν δεν άντεξα άλλο την πολύ ‘νομιμοφροσύνη’, την κοπάνησα και πήγα με τα ‘κωλόπαιδα’ τους ‘αλήτες’ τους ‘γνωστούς-άγνωστους’ τους ‘αναρχοτετοιους..’ ή όπως στο καλό τους λένε τα διάφορα ‘ξεφτέρια’ της δημοσιογραφίας (μη χέσω…)<br />Μέχρι και στη Γένοβα ήθελα να πάω τότε αλλά, φυσικά, δεν μ’ αφήσανε…<br />Έπεσε και μουρμούρα από την οικογένεια αλλά δεν τους έπαιρνε… (κι ο μπαμπάς στα νιάτα του με τους αναρχικούς πήγαινε, μετά ‘νοικοκυρεύτηκε’ και γύρισε στη αγκαλιά του ΚΚΕ!)<br />Πέρυσι και πρόπερσι είχα ‘φρονιμέψει’ και ξαναπήγα με το ΚΚΕ.<br /><br />Φέτος όμως όχι!<br />Φέτος τα έχω πάρει γενικώς … πέφτει πολύ δούλεμα… έχω ‘φορτώσει’ πολύ…<br /><br />Μεθαυρίο θα πάρω το κράνος μου και θα πάω πάλι με τους ‘άτακτους’, τα ‘κακά παιδιά’, τους ‘αλήτες’.<br /><br />Δεν περιμένω να γίνουν και σπουδαία πράγματα αλλά κάτι να κουνηθεί ρε γαμώτο…<br />Όχι τίποτ' άλλο… να μην νομίζουν ότι όλοι έχουμε κατεβάσει αδιαμαρτύρητα τα σώβρακα στη νέα τάξη και χάφτουμε τα παραμύθια τους…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113209253329507609?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1132022411839239862005-11-14T16:38:00.000-08:002005-11-14T18:40:11.893-08:00Φίλη μου η Μαρινα έχει ένα ελάττωμα: (ή προσόν – όπως το πάρει κανείς-…) <br />Όταν ερωτεύεται νομίζει ότι βρήκε τον μεγάλο έρωτα, τον άνδρα που θα περάσουν μαζί την υπόλοιπη ζωή…<br />Το πιστεύει στ’ αλήθεια…<br />Με κάθε καινούργιο γκόμενο ‘ψήνεται’ από μόνη της..<br />Και αυτό το παθαίνει σχετικά συχνά, τρίτη φορά για φέτος!<br /><br />Όταν την γνώρισα τα είχε με τον Σταύρο, μετά εμφανίστηκε ο Μάνθος με τη Μπεμβέ, ( έχω γράψει σχετικά), μετά ο Φώτης ο μηχανόβιος…<br />(τα κρύα είχαν φύγει και ήθελε το κορίτσι να παίρνει τον αέρα της πάνω στη μηχανή…)<br /><br />Πριν 2 βδομάδες με πλησίασε εμπιστευτικά…<br />‘Είμαι πολύ ερωτευμένη’ μου είπε με ξελιγωμένο ύφος<br />‘ο Θανάσης…’<br />Την σκέφτηκα την κακία μου αλλά κρατήθηκα και δεν την είπα …<br />(έπιασαν πάλι τα κρύα, παράτησε τον μηχανόβιο και βρήκε κάποιον με όχημα κλειστού τύπου!)<br />Λάθος! Η Μαρινα είναι απρόβλεπτη, ο Θανάσης, όχι αυτοκίνητο αλλά ούτε ποδήλατο δεν έχει… δηλαδή είχε αλλά το πούλησε για να ξεχρεώσει μερικά από τα χρέη του…<br />Τον ‘κυκλοφορεί’ η Μαρινα… τον φορτώνει πίσω στο παπί της και πάνε….<br /><br />Ο Θανάσης συστήνεται ως ‘αποτυχημένος επιχειρηματίας’, έτσι λέει και σκάει στα γέλια…<br />Το μεγαλύτερο προσόν του είναι το χιούμορ του και ειδικά όταν μιλάει για το εαυτό του…<br />Όπως λέει κι ίδιος: ‘είμαι σκέτη καταστροφή!... Από το 1999 έχω πάρει την κάτω βόλτα κι ακόμα να πιάσω πάτο …!’<br />‘… τότε με το χρηματιστήριο… από τότε δεν έχω ορθοποδήσει… λένε πως ο κάθε κύκλος στη ζωή κρατάει 7 χρόνια, τώρα είμαι στον 5ο χρόνο χασούρας, 2 χρόνια ν’ αντέξω ακόμα και θα πάρω τα πάνω μου…’<br /><br />Τελευταίο του ‘κατόρθωμα’ ήταν ένα αποτυχημένο μπαρ στην Κρήτη…<br />Τώρα τα έχει μαζέψει και γύρισε στο σπίτι της μαμάς του, και είναι έτοιμος για νέες εξορμήσεις…<br />Απ’ ότι κατάλαβα ο Θανάσης έχει την ικανότητα να βρίσκει διαφόρους και να τους πείθει να επενδύουν στις ιδέες του και να χάνουν τα λεφτά τους…<br />Επόμενος στόχος του είναι ν’ ανοίξει Video Club…<br /><br />Ακόμα και με τις τράπεζες λέει πως τα καταφέρνει.. (έτσι λέει…)<br /><br />‘ Πάω και βρίσκω τον διευθυντή της τράπεζας, λέει ο Θανάσης… και του λέω: ξέρετε τι γκαντέμης είμαι! κι εγώ ξέρω τι παλιοκλέφτες είστε εσείς! μπορούμε να συνεννοηθούμε ε;… Δεν υπάρχει περίπτωση να μην τα βρούμε έτσι…;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113202241183923986?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1131660706849988472005-11-10T14:10:00.000-08:002005-11-10T14:11:46.886-08:00Καθαρίζαμε το τζάκι και ο πατέρας μου θυμήθηκε μια ιστορία που είχε ακούσει από τον Λεωνίδα Χρηστάκη την εποχή που ήταν τακτικός θαμώνας της πλατείας Εξαρχείων κάπου στη δεκαετία ΄70 αρχές ΄80…<br />Την γράφω εδώ όπως την άκουσα. Ο μπαμπάς δεν έχει καμιά αμφιβολία πως είναι αληθινή!<br /><br /> …Κάπου στην αρχή της δεκαετίας το ΄50, η ζωή ήταν πολύ δύσκολη.<br />Μια αθηναϊκή οικογένεια είχε συγγενείς στις ΗΠΑ, αρκετά συχνά οι συγγενείς από την Αμερική έστελναν ‘βοήθεια’ στους δικούς τους στην Αθήνα.<br />Η ‘βοήθεια’ ερχόταν σε χάρτινες κούτες και ήταν κυρίως τρόφιμα και μερικές φορές ρούχα.<br />Τα πακέτα γινόταν δεκτά με μεγάλο ενθουσιασμό από τους πεινασμένους αθηναίους, πέφτανε πάνω τους και τα τσακίζανε…<br /><br />Σε ένα από αυτά τα πακέτα είχε και ένα τσίγκινο κουτί με μια γκρίζα σκόνη, προφανώς στάχτη για μαγειρική…<br />Η μαμά, και μαγείρισσα, της οικογένειας ενθουσιάστηκε γιατί υπέθεσε πως η αμερικάνικη στάχτη θα ήταν κατά πολύ ανώτερη από την ταπεινή ελληνική στάχτη…<br /><br />Και πραγματικά, η αμερικάνικη στάχτη έκανε θαύματα στη μαγειρική!<br />Τα κουλουράκια γίνανε καταπληκτικά… η μουσταλευριά φανταστική κλπ… κλπ… σε μια βδομάδα η στάχτη είχε σχεδόν καταναλωθεί… <br />Όλη η οικογένεια παραδέχτηκε πως ό,τι φτιάχτηκε μ΄ αυτή την στάχτη ήταν ανεπανάληπτο!<br />Ετοιμαζόντουσαν να γράψουν στους αμερικάνους συγγενείς για να τους στείλουν κι άλλη απ’ αυτήν…<br />Δεν πρόλαβαν… <br /><br />Ένα γράμμα ήρθε από τους συγγενείς από ΗΠΑ με κάποιες διευκρινήσεις σχετικά με την στάχτη… μεταξύ των άλλων έγραφε περίπου τα εξής:<br /><br />«… ξεχάσαμε να σας πούμε πως στο τελευταίο πακέτο που σας στείλαμε υπήρχε κι ένα κουτί με στάχτη.<br />Ήταν η στάχτη του θείου Σωκράτη!<br />Μετά τον θάνατο του, τον αποτεφρώσαμε και σας στείλαμε την στάχτη του για να ταφεί στο χωριό όπως ο ίδιος επιθυμούσε…!!!»<br /><br /> Δυστυχώς ο θείος Σωκράτης είχε ήδη φαγωθεί…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113166070684998847?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1131580123196714462005-11-09T15:47:00.000-08:002005-11-09T15:48:43.233-08:00Καθόμαστε με την Μαρινα στο φλοκαφέ στη Φιλαδέλφεια περιμένοντας τ’ αγόρια μας …<br />Μαζί μ’ αυτούς που πουλάγανε διάφορα (σι ντι, λουλούδια κλπ…) έρχεται και μία κοπέλα που πούλαγε ένα έντυπο.<br />- Είμαστε αδιόριστοι νηπιαγωγοί… είπε.<br />Δεν πήραμε, μόλις έφυγε, η Μαρινα απόρησε.<br /><br />- Τι πάει να πει αδιόριστος νηπιαγωγός; Κάποιες ειδικότητες πρέπει σώνει και καλά να διορίζονται;<br />- Ίσως, είπα, αλλιώς εμείς τι είμαστε; Αδιόριστες πωλήτριες;<br /><br />Το άκουσε κι η σερβιτόρα που εκείνη την στιγμή μας έφερνε τους καφέδες και μου λέει:<br />- ναι … κι εγώ είμαι αδιόριστη σερβιτόρα!<br />Έφυγε γελώντας…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113158012319671446?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1131487566083210422005-11-08T14:04:00.000-08:002005-11-08T14:06:06.110-08:00Δεν έχω πιστωτική κάρτα ούτε κι έχω σκοπό ν΄ αποχτήσω, προς το παρόν αντιστέκομαι, (προς το παρόν…)<br />Μόνο από αυτά που έχω δει στο μαγαζί θα μου έφταναν να σιχαθώ τις πιστωτικές κάρτες.<br />Έχω ένα θείο που δουλεύει 20 χρόνια σε τράπεζα και ποτέ του δεν έχει χρησιμοποιήσει πιστωτική κάρτα, ‘η μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία της ανθρωπότητας!’ έτσι τις λέει…<br />Ξέρω πως πολλοί τις χρησιμοποιούν από ανάγκη, για να πάρουν τα’ απολύτως αναγκαία, γαμημένη φτώχεια… πούστη καπιταλισμέ… όπου συμβαίνει οι πιο φτωχοί ν’ αγοράζουν τα ίδια πιο ακριβά!!<br />Κι αυτό εξ αιτίας των πιστωτικών καρτών.<br />Δεν θ’ αναλύσω εδώ το πως και το γιατί… μάλλον το ξέρετε…<br /><br /><br />Κάθε βδομάδα συμβαίνουν και μερικά ευτράπελα με τις πιστωτικές κάρτες, τα περισσότερα είναι με ‘τελειωμένες’ κάρτες…<br />Να κάποια πρόσφατα:<br /><br />1.<br />Το Σάββατο πρωί (αυτό που μας πέρασε)<br />Έρχεται στο μαγαζί η Τ., τακτική πελάτισσα, κατεβάζει τα μισά ράφια και πάει ταμείο.<br />Βγάζει κάρτα, τίποτα… δεν χωράει τα ψώνια της, βγάζει και δεύτερη και τρίτη πιστωτική! Το ίδιο… όλες στο κόκκινο!<br />Ύφος απόγνωσης από τη Τ… ‘ δεν καταλαβαίνω… πρώτη φορά…’<br />(ναι, καλά σε πιστεύουμε…)<br />Απελπισία η Τ… ‘τι θα κάνω τώρα;’<br />(- τι θες να κάνεις κυρα μου; Κάνε και λίγο κράτει… άλλη φορά… σήμερα δεν είχες τύχη…)<br />Απαρηγόρητη η Τ. ‘έχω να πάω σε γάμο…’<br />(και θα ντυνότανε με 1 φόρεμα κι από πάνω 3 μπλούζες και μια φούστα που ήθελε να πάρει; = 510 €)<br />Αρχίζει ν’ αφαιρεί, από τα 510 είχε μόνο 80…<br />Η Τ. είναι έτοιμη να βάλει τα κλάματα…<br />Επεμβαίνει το αφεντικό, η Τζένη.<br />Τι κάνει ο καλός έμπορας σ’ αυτές τις περιπτώσεις;<br />Βάζει φέσι φυσικά… (μετά από παζάρια η Τ άφησε τα μισά ρούχα…)<br />Η Τ. δίνει 80€, η Τζένη γράφει στο τεφτέρι αλλά 180 και είναι όλοι ευχαριστημένοι…<br /><br />2.<br />Σάββατο βράδυ (ίδια μέρα)<br />Πάω με τον πατέρα στού Σκλαβενίτη για ψώνια. Συνήθως δεν πάω, Σάββατο στού Σκλαβενίτη (στη Χαλκηδόνα) γίνεται το έλα να δεις…<br />ότι χειρότερο…παίζουν συγκρουόμενα με τα καρότσια, εκεί να δεις μποτιλιάρισμα… χιλιάδες κόσμος ψωνίζει απελπισμένος, λες και θα πεθάνουν από πεινά αν δεν γεμίσουν δυο καρότσια ο καθένας…<br />Περιμένουμε στην σειρά σε ένα από τα 30 τόσα ταμεία..<br />Μπροστά μας μια ταλαίπωρη γυναίκα, τίγκα το καρότσι της και ένα παιδί πάνω το καρότσι… το παιδί, 2-3 χρονών, έχει αρχίσει να μασουλάει διάφορες αηδίες που ψωνίσανε…<br />Η ταλαίπωρη βγάζει πιστωτική κάρτα, ένα υπάλληλος την πάει στο μηχάνημα πίσω από μια κολώνα…<br />Η κάρτα αρνείται να πληρώσει το περιεχόμενο του ξέχειλου καροτσιού.<br />Ο υπάλληλος ευγενικός, χαμόγελο, ‘…η καρτούλα σας δεν…’<br />Η, μέχρι τώρα, ταλαίπωρη μεταμορφώνεται σε αγριεμένη τίγρη!<br />Βγάζει το κινητό της και αρχίζει να βρίζει κάποιον (μάλλον τον σύζυγο!)<br />- ρε μαλάκα, αρχίδι, άντρας είσαι εσύ;<br />- πως μ’ άφησες έτσι ρε!<br />- δεν ντρέπεσαι ρε… δεν με καλύπτεις ρε ανίκανε;<br />- δεν πλήρωσες την κάρτα ρε άχρηστε, και με στέλνεις να γίνομαι ρεζίλι!<br />- τι τα φοράς τα παντελόνια ρε…<br />- τσακίσου ρε μαλάκα να έρθεις να πληρώσεις τα ψώνια!! Και γρήγορα…<br /><br />Ήθελα να κάτσω να δω την συνεχεία, όταν θα ερχόταν ο άλλος… <br />Ο πατέρας με τράβηξε να φύγουμε, δεν αντέχει, λέει, να βλέπει την κατάντια του ανθρωπίνου είδους…<br /><br /><br />3.<br />Δευτέρα πρωί (χθες) στο μαγαζί.<br />Μια πελάτισσα, η Χ, πάει με τα ψώνια στο ταμείο, βγάζει την πιστωτική… πάπαλα η κάρτα…άδεια… τελειωμένη…<br />Η Τζένη διακριτική, ‘δυστυχώς…’<br />Η Χ. όμως εκνευρίζεται, τα παίρνει άσχημα, ζητάει και τα ρέστα!!<br />Θεωρεί ότι την πρόσβαλε… κάνει λες και όλη της η ζωή και η υπόληψη εξαρτιότανε από την χωρητικότητα της κάρτα της!<br />Βάζει την Τζένη να ξαναπεράσει από το μηχάνημα την κάρτα 4 φορές!<br />Η κάρτα αρνείται να χωρέσει τίποτα άλλο..<br />Η Χ τα ρίχνει στη Τζένη ‘… και πια είσαι εσύ που θα μου πεις… ξέρεις ποια είμαι εγώ…’ και αλλά τέτοια παρόμοια…<br />Η Τζένη προσπαθεί να την ηρεμήσει, όμως η Χ αρχίζει, με την τσάντα της, να κοπανάει το μηχάνημα για τις κάρτες! Σαν να θέλει να το τιμωρήσει!<br />Η Τζένη πάει να γλιτώσει το μηχάνημα και τρώει 2 τσαντιές αδέσποτες!<br />Η Χ τελικά αποχωρεί μεγαλοπρεπώς από το μαγαζί πετώντας ένα ‘Σα δεν ντρεπόσαστε…’!!<br /><br />Πλαστικές τραγωδίες…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113148756608321042?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1131134649647731762005-11-04T12:02:00.000-08:002005-11-04T12:04:09.683-08:00Από την Ελευθεροτυπία: (<a href="http://www.enet.gr/online/online_text?c=111&id=93547888">http://www.enet.gr/online/online_text?c=111&amp;id=93547888</a>)<br />«…Πολιτική κρίση έχει ξεσπάσει στη Γαλλία μετά τις ταραχές που ξέσπασαν σε φτωχές συνοικίες στα παρισινά περίχωρα.<br />Η κυβέρνηση φαίνεται ανίσχυρη να θέσει τέλος σε μια άνευ προηγουμένου ανάφλεξη βίας σε υποβαθμισμένες φτωχές περιοχές, όπου ζουν πολλές οικογένειες μεταναστών από τη βόρεια Αφρική.<br />Οι εκκλήσεις για κατευνασμό των πνευμάτων από τον πρόεδρο Σιράκ και οι προσπάθειες για επαναφορά της τάξης με τη βοήθεια τοπικών παραγόντων, εκπαιδευτών και μεσολαβητών έπεσαν στο κενό.<br />Για έβδομη νύχτα σημειώθηκε κλιμάκωση των επεισοδίων και εξάπλωσή τους σε εννέα συνοικίες στην περιφέρεια Παρισιού…»<br /><br /><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">Άντε, και στα δικά μας…</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113113464964773176?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1131049295903053512005-11-03T12:20:00.000-08:002005-11-03T12:21:35.940-08:00Την ακούω ξανά και ξανά αυτή τη διαφήμιση του ‘bio 3’ ή όπως αλλιώς το λένε …<br />Ακούγεται μια γυναίκα, πτώμα στην κούραση που ούτε το τηλέφωνο δεν έχει τη δύναμη να σηκώσει γιατί δουλεύει, ψωνίζει, μαγειρεύει και διαβάζει τα παιδιά της…<br />‘αισθάνομαι πολύ κουρασμένη…’ καταλήγει το θύμα…<br /><br />Μάλλον πολύ μαλάκας πρέπει να αισθάνεται με τόσα που την βάζουν να κάνει και μάλλον ξέχασε να μας πει ότι μετά απ’ ολ’ αυτά πρέπει να ‘κάτσει’ και του άντρα της…<br /><br />Μετά όμως χαπακώνεται με το bio3 και γίνεται περδίκι, ‘ποτέ δεν ήμουν καλύτερα’ τσιρίζει το θύμα…<br /><br /> Ναι, κύριες και κύριοι … ναι μεν δεν βρέθηκε κανένας χριστιανός να την ελαφρύνει από τις υποχρεώσεις της αλλά βρέθηκε το χαπάκι (βιταμίνες) για να μπορεί να υποφέρει ολ’ αυτά που της φορτώσανε.<br /><br />Εκείνο το χαπάκι για την θεραπεία της μαλακίας αργεί ακόμα να βγει;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113104929590305351?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1130970181247866542005-11-02T14:21:00.000-08:002005-11-02T14:23:01.280-08:00Σήμερα, μετά την δουλειά, κάτσαμε για ένα καφέ με την φίλη μου την Μαρινα που δουλεύει σε μαγαζί με εσώρουχα παραδίπλα.<br />(έχω ξαναγράψει γι αυτήν στο ποστ ‘Και οι πωλήτριες κρυώνουν'. <a href="http://litsak.blogspot.com/2005/10/blog-post_04.html">http://litsak.blogspot.com/2005/10/blog-post_04.html</a> )<br />Όσοι δουλεύουν σε εσώρουχα μάλλον έχουν αρκετά πικάντικα ν’ αφηγηθούν.<br /><br />Σήμερα έμαθα για τα ‘παθήματα’ της Χριστίνας, μιας 30αρας δικηγόρου τακτικής πελάτισσας στο μαγαζί της Μαρίνας.<br />Μέχρι πριν από δυο μήνες ψώνιζε αραιά και που από το μαγαζί.<br />Τους τελευταίους 2 μήνες έρχεται κάθε βδομάδα και αγοράζει μεγάλες ποσότητες από κιλότες, σουτιέν, φανελάκια και άλλα αξεσουάρ.<br />Πάντα παίρνει από τα πιο φτηνά χωρίς να νοιάζεται και πολύ για σχέδια και χρώματα.<br />Την περασμένη βδομάδα πήρε 10 καλτσόν και σήμερα άλλα 10! (μαζί με τα άλλα συνηθισμένα που αγοράζει…)<br /><br />Στην αρχή η Μαρινα σκέφτηκε πως τα φοράει μια φορά και τα πετάει, σήμερα της έπιασε κουβέντα και η Χριστίνα της αποκάλυψε πως ολ΄ αυτά που αγοράζει τα χρησιμοποιεί για σεξουαλικά βοηθήματα!!!<br /><br />Εδώ και λίγο καιρό τα έχει φτιάξει με τον Αλέκο, ωραίο παιδί, με χιούμορ, όλα καλά... εκτός από ένα σημείο:<br />Ο Αλέκος δεν μπορεί να κάνει έρωτα αν προηγουμένως δεν σκίσει τα εσώρουχα της Χριστίνας!!<br />Με το που ακούει τον ήχο του σκισίματος ο Αλέκος ‘φτιάχνεται’ αμέσως!<br />Δεν τα σκίζει και τα βγάζει από τη Χριστίνα αλλά θέλει να της κάνει έρωτα ενώ αυτή φοράει τα κουρελιασμένα εσώρουχα!!<br /><br />Μερικές φορές που προσπάθησαν να κάνουν έρωτα χωρίς σκίσιμο, το πουλάκι του Αλέκου αρνήθηκε να κελαηδήσει!!<br /><br />Τι να κάνει κι η Χριστίνα κάθεται και της τα σκίζει, δεν φαίνεται άλλωστε να την ενοχλεί αφού έχει σαν αποτέλεσμα οι επιδόσεις του Αλέκου να είναι πολύ ικανοποιητικές!<br />Έτσι ο Αλέκος πληρώνει στην Χριστίνα ‘επίδομα εσωρούχων για σκίσιμο’! Αυτή αγοράζει και αυτός σκίζει<br /> – αφού πληρώνει, ας σκίζει ότι θέλει… λέει η Χριστίνα!<br /><br />Αλλά και την Χριστίνα δεν την άφησε ανεπηρέαστη αυτή η κατάσταση, μόλις ακούει σκίσιμο νιώθει μια ‘φούντωση’ να της έρχεται…<br /><br /> Μια ιστορία για γέλια ή για κλάματα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113097018124786654?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1130879955716698182005-11-01T13:17:00.000-08:002005-11-01T13:19:15.753-08:00Τα έχω πάρει με το ΕΣΡ…<br />Ε, όχι… Θέλουν να κλείσουν τον ραδιοσταθμό BEST εξ αιτίας των εκπομπών του Γρ. Ψαριανού;<br />(από τον <a href="http://nickthecreek.blogspot.com/">http://nickthecreek.blogspot.com</a> )<br />Ξού ρε κοπρίτες!<br />Είμαι φανατική ακροάτρια του Ψαριανού, έχω δώσει μάχη στο μαγαζί που δουλεύω ν’ ακούμε BEST 12-2 το μεσημέρι…<br />Τον γουστάρω πολύ, μ΄ αρέσει όταν ‘τα χώνει’… ακόμα κι όταν λέει μαλακίες…<br />Είναι και Αεκτζής…<br />Πως το είπανε; ‘συνεχόμενη χαμηλή ποιοτική στάθμη προγραμμάτων μετά από σειρά χυδαίων εκφράσεων…’<br />Χα χα χα χα ….<br />Ναι ρε, να το βουλώσει ο Ψαριανός και να μείνουν να κάνουν εκπομπές κάτι χαζοβιόλες που χύνουν (και καλά…) πίσω από τα μικρόφωνα ή κάτι μαλακοκαύληδες που τσιρίζουν όλη μέρα μες την καλή χαρά από τα ληγμένα που τους ταΐζουν…<br />Σύντομο ανέκδοτο:<br />Το ΕΣΡ είναι μια ανεξάρτητη αρχή!<br />Χα χα χα χα ….<br />Ουστ…<br />Άντε και νευρίασα παλι βραδιάτικα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113087995571669818?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1130717265103411892005-10-30T16:06:00.000-08:002005-10-30T16:07:45.133-08:00Κυριακή πρωί, στο περίπτερο του κυρ Χρήστου για τις κυριακάτικες εφημερίδες.<br />- καλημέρα Λίτσα.<br />- καλημέρα κυρ Χρήστο.<br />Η ίδια σκηνή σχεδόν κάθε μέρα, η πρώτη καλημέρα είναι με τον κυρ Χρήστο τον περιπτερά. <br />Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ο κυρ Χρήστος και το περίπτερο του ήταν εκεί, τώρα είναι 70 χρονών…<br />- καλημέρα Λίτσα…<br />Κάποτε, για τον κυρ Χρήστο, ήμουν το Λιτσάκι, όμως, όταν ήμουν 12 χρονών όταν έγινα η Λίτσα.<br />Να πως:<br /><br />Στα 12 μου χρόνια ήμουν κολλητή με τις 2 συνομήλικες μου, την Τάνια και την Εύη.<br />Αρχές καλοκαιριού, είχαμε τελειώσει το δημοτικό κι αισθανόμαστε πια ‘μεγάλες’… οι καμπύλες μας είχαν αρχίσει να σχηματίζονται, είμαστε αρκετά ζωηρές, πειράζαμε τ’ αγόρια και γενικά αισθανόμαστε αρκετά ‘ξαναμμένες’!<br />Διαβάζαμε άρθρα και βιβλία για την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και ήμαστε σίγουρες πως δεν θ’ αργήσουμε να περάσουμε από την θεωρία στη (σεξουαλική) πράξη!<br />Γι αυτό το λόγο σκεφτήκαμε πως έπρεπε να λάβουμε τα μέτρα μας, να είμαστε έτοιμες όταν θα συνέβαινε το μοιραίο!<br />Κι επειδή είχαμε ακούσει διάφορα για ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και αρρώστιες, θεωρήσαμε φρόνιμο ‘εξοπλιστούμε’…<br />Έπρεπε να προμηθευτούμε προφυλακτικά!<br /><br />Τι πιο φυσικό να πάμε να τ’ αγοράσουμε από το περίπτερο του κυρ Χρήστου;<br />Εμφανιζόμαστε μπροστά στο περίπτερο.<br />- τι νέα Λιτσάκι;<br />Ρώτησε ο πάντα ευγενικός και χαμογελαστός κυρ Χρήστος, προσπαθώντας να μαντέψει αν θέλω σοκολάτες ή τσιγάρα για τους γονείς.<br />- θέλω τρία κουτιά προφυλακτικά!<br />Είπα με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου…<br />Ο κυρ Χρήστος έσκυψε λίγο προς το μέρος μου, έκανε σαν να μην είχε ακούσει καλά.<br />- τι;<br />- τρία κουτιά προφυλακτικά! Επανέλαβα…<br />Έπεσε σιγή λίγων δευτερόλεπτων…<br />- τι τα θέλετε;<br />- για μας!. Είπα δείχνοντας την Τάνια και την Εύη που στεκόταν λίγο πιο πίσω…<br />Ο κυρ Χρήστος κοίταξε γύρω του σχεδόν τρομοκρατημένος! Σαν να φοβόταν μήπως μας άκουσε κανείς!<br />Έσκυψε ακόμα πιο πολύ προς το μέρος μου και είπε με σιγανή αλλά αγριεμένη φωνή:<br />- α, να χαθείτε απ’ εδώ ρε!!<br />- μα κυρ Χρήστο…<br />- τσακιστείτε απ’ εδώ μη βρω κανένα μπελά!!<br /><br />Ήταν αμετάπειστος… σχεδόν θεωρούσε ότι το να πουλάει προφυλακτικά σε τρεις 12χρονες ισοδυναμούσε με αποπλάνηση ανηλίκου!<br />Η πρώτη μας απόπειρα ν’ αγοράσουμε προφυλακτικά είχε αποτύχει, επίσης είχαμε φοβηθεί και διστάζαμε να πάμε σ’ άλλο περίπτερο.<br /><br />Έπρεπε να βρούμε κάποιον να τ’ αγοράσει για λογαριασμό μας.<br />Συνεδριάσαμε και αποφασίσαμε πως ο πιο κατάλληλος ήταν ο 14χρονος αδελφός μου, ο Φώτης!<br />Ο Φώτης ήταν κρυφά ερωτευμένος με την Τάνια και δέχθηκε αμέσως.<br />Πήγε σε ένα περίπτερο μακριά από τη γειτονιά μας, εμείς τον παρακολουθούσαμε από απόσταση.<br />Σήκωσε ψηλά το χέρι και μας έδειξε τα προφυλακτικά που αγόρασε, τσιρίξαμε από τη χαρά μας!<br /><br />Επιτέλους, αισθανόμαστε ότι δεν είμαστε πια πιτσιρίκια αλλά μπήκαμε στον κόσμο των ‘μεγάλων’…<br /><br />Εντωμεταξύ προέκυψε άλλο πρόβλημα.<br />Ο κυρ Χρήστος, ο περιπτεράς, θεώρησε ότι ήταν καθήκον του να ενημερώσει τους γονείς μας ότι οι κόρες τους είχαν ‘περίεργες ανησυχίες’!<br /><br />Η Εύη έφαγε μερικά χαστούκια από τον πατέρα της, υπέστη εξαντλητική ανάκριση και τέθηκε σε ‘κατ’ οίκον περιορισμό’.<br />Η Τάνια την γλίτωσε με κάμποσο κήρυγμα και περιορισμό εξόδου.<br />Οι δικοί μου γονείς αποδείχτηκαν πιο ανοιχτόμυαλοι. Πέρασα κι εγώ από σχετική ανάκριση και την έβγαλα καθαρή με συμβουλές του τύπου ‘μη βιάζεσαι … είναι πολύ νωρίς ακόμα … κλπ κλπ’<br /><br />Μετά από μερικές μέρες τα περιοριστικά μέτρα ατόνησαν και η ‘αγία τριάδα’ Λίτσα, Εύη, Τάνια, ξαναβρέθηκε μαζί.<br />Χρειάστηκε να ξαναστείλουμε τον αδελφό μου για αγορά προφυλακτικών γιατί τα προηγούμενα είχαν κατασχεθεί!<br /><br />Μας μπήκε τότε η ιδέα πως πρέπει να τα τεστάρουμε για ‘να δούμε πως λειτουργούν’!<br />Δοκιμάσαμε να βάλουμε προφυλακτικό σε οτιδήποτε έμοιαζε με ανδρικό πέος σε στύση: δάχτυλα, γουδοχέρι, φακός, μπουκάλι, χερούλι ξύλινης κουτάλας κλπ…κλπ !!<br />Δεν μείναμε ευχαριστημένες από τις απομιμήσεις και βαλθήκαμε να τα δοκιμάσουμε πάνω σ’ ένα αληθινό πέος!<br /><br /> Έπρεπε να βρεθεί εθελοντής που, όμως, να μη έχει παραπάνω απαιτήσεις… η ‘αμοιβή’ του θα ήταν το ότι κάποια κοριτσίστικα δάχτυλα θα του φόραγαν ένα προφυλακτικό και φυσικά, θα βοηθούσαν το πέος του να βρεθεί σε ‘στάση όρθια’ !<br /><br />Και πάλι ο κλήρος έπεσε στον αδελφό μου…<br />Είχε κάποιες αντιρρήσεις, αλλά η σκέψη ότι τα δάχτυλα της Τάνιας θα ‘περιποιόταν’ τα γεννητικά του όργανα, τον έκαναν να δεχθεί να γίνει το πειραματόζωο μας… <br />Η Τάνια ανέλαβε το δυσάρεστο έργο να ‘ενεργοποιήσει’ το πέος του αδελφού μου για να το φέρει σε θέση να κάνουμε την δοκιμή!<br />Δεν της πολυάρεσε αυτός ο ρόλος αλλά θυσιάστηκε στο βωμό της γνώσης και της ενημέρωσης μας …<br />Η αλήθεια είναι ότι ο αδελφός μου δεν βλεπόταν εκείνη την εποχή, είχε αρχίσει να βγάζει σπυράκια, είχε παχύνει και ήταν πολύ άχαρος, όπως πολλά αγόρια σ΄ αυτήν την ηλικία.<br />Ήταν ένα μάτσο χάλια, αλλά φαινόταν ο πιο βολικός για να κάνουμε το πείραμα μας χωρίς να μπούμε σε ‘μπελάδες’!<br /><br />Έβαλα τον αδελφό μου να κάνει μπάνιο (ήταν και βρομύλος) κι έκατσε αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα με κατεβασμένο παντελόνι και αρκετή δόση τρακ.<br />Η Τάνια δεν χρειάστηκε να προσπαθήσει να τον φέρει στο ‘ύψος’ του.<br />Με το που άρχισε να βγάζει το προφυλακτικό από την θήκη του, ο αδελφός ήταν ‘έτοιμος’!<br />Παραήταν όμως βιαστικός!<br />Εκσπερμάτωσε πάνω στα χέρια της Τάνιας, πριν προλάβει να του βάλει το προφυλακτικό!<br />Η Τάνια, ουρλιάζοντας από αηδία, έτρεξε να πλύνει τα χέρια της.<br />Ο αδελφός μου μάζεψε το παντελόνι του κι έφυγε κι αυτός τρέχοντας.<br />Έτσι έμεινε το πείραμα μισοτελειωμένο…<br /><br />Μετά ο αδελφός μου φέρθηκε ανόητα, άρχισε να διαδίδει ότι η Τάνια ‘του τον έπαιξε’!<br />Η Τάνια του το ανταπέδωσε διαδίδοντας ότι το πέος του ήταν τόσο μικρό όσο το μικρό της δαχτυλάκι!<br />Για καιρό μετά οποίος ήθελε να κοροϊδέψει το αδελφό μου τον έλεγε ‘ο δαχτυλάκης’!! Μερικές φορές αναγκάστηκε να κατεβάσει το παντελόνι του για να αποδείξει ότι το ‘δαχτυλάκης’ δεν ήταν αλήθεια…<br /><br />Την χρήση του προφυλακτικού την μάθαμε κατ ευθείαν στην πράξη 2-3 χρόνια αργότερα…<br /><br />Όσο για τον κυρ Χρήστο, τον περιπτερά, για να εκδικηθούμε που μας κάρφωσε στους γονείς, του κάναμε μποϋκοτάζ και για πολλούς μήνες δεν ξαναπατήσαμε στο περίπτερο του.<br />Ψωνίζαμε από αλλού και περνούσαμε επιδειχτικά από μπροστά του!<br />Όταν μετά από καιρό ξαναπήγα, δεν με ξαναείπε Λιτσάκι, είχα γίνει η Λίτσα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113071726510341189?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1130535094678442182005-10-28T14:30:00.000-07:002005-10-28T14:31:34.710-07:00Στο γυμνάσιο και το λύκειο δεν είχα χάσει σχεδόν ούτε μια ευκαιρία να παρελάσω, είχα κι ένα παραπάνω λόγο:<br />Ήμουν η ‘επίσημη’ τυμπανίστρια του σχολείου! Βάραγα το ταμπούρλο μαζί με άλλους δυο - τρεις, εγώ η ήμουν η πιο μόνιμη!<br /><br />Η σχέση μου με τα κρουστά ήταν το αποτέλεσμα της αποτυχημένης προσπάθειας του πατέρα μου να μάθει μουσική εμένα και τον αδελφό μου.<br />Ο πατέρας στα νιάτα του γρατζούναγε μια ηλεκτρική κιθάρα αλλά δεν προχώρησε πολύ.<br />Φαίνεται του είχε μείνει απωθημένο και βάλθηκε να μας μυήσει στη μουσική. Στην αρχή έφερε σπίτι ένα αρμόνιο αλλά δεν δείξαμε ενδιαφέρον.<br />Μετά προσπάθησε με κιθάρα (ηλεκτρική και κλασσική), ούτε αυτό είχε αποτέλεσμα.<br />Στο τέλος δανείστηκε ένα ντραμς γιατί με έβλεπε που βάραγα ρυθμικά διάφορα κατσαρολικά κι επιφάνειες…<br />Ούτε και με τα κρουστά είδα προκοπή…<br /><br />Μου έμεινε μόνο το τύμπανο που βάραγα στις παρελάσεις, αυτό μου άρεσε. Εκτός από τις κοπάνες από τα μαθήματα (για ‘πρόβες’ με τους άλλους τυμπανιστές) διαπίστωσα επίσης πως ‘ανέβαζε’ τις μετοχές μου στα μάτια του ανδρικού κοινού!!!<br /><br />Στις παρελάσεις την μεγαλύτερη πλάκα την είχε το ενδυματολογικό των μαθητριών.<br />Οι οδηγίες για την στολή ήταν σαφείς: μπλε φούστα, άσπρο πουκάμισο, μαύρο παπούτσι.<br />Οι μαθήτριες όμως δίνανε τις δικές τους εκδοχές σε σχέση με την απόχρωση και το μήκος της φούστας, το είδος του παπουτσιού, το ύψος του τακουνιού και το βάθος του ντεκολτέ!<br /><br />Το αποκορύφωμα ήταν όταν ήμουνα στην 1η λυκείου. Ήταν 25η Μαρτίου και είχε προηγηθεί ένα αλαλούμ στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.<br />Ο λυκειάρχης είχε δώσει αυστηρές οδηγίες για την ομοιόμορφη και ‘σεμνή’ εμφάνιση των μαθητριών.<br />Πριν από την έναρξη της παρέλασης ήρθε να κάνει επιθεώρηση!<br />Παραλίγο να πάθει 15 εγκεφαλικά με αυτό που αντίκρισε!<br /><br />Όλες είχαμε βάλει τα δυνατά μας να κάνουμε τ’ ακριβώς αντίθετα από τις οδηγίες του.<br />Η πρώτη που είχε περιφρονήσει τις οδηγίες του ήταν η γυμνάστρια!<br />Ήταν καινούργια στο σχολείο και το έπαιζε ‘γκόμενα’, έμοιαζε με μια βελτιωμένη εκδοχή της Κατερίνας Στανίση!<br />Την ημέρα της παρέλασης ήρθε φορώντας κόκκινες ψηλοτάκουνες μπότες, κόκκινο δερμάτινο μέχρι το γόνατο και από μέσα ροζ μίνι φούστα και ροζ μπλουζάκι με αβυσσαλέο ντεκολτέ!<br />Ο λυκειάρχης της έδωσε οδηγίες να κουμπώσει το δερμάτινο για να μη φαίνεται το μίνι και το ντεκολτέ και να παρακολουθεί διακριτικά την παρέλαση από την άκρη του δρόμου…<br />Μετά ασχολήθηκε με τις μαθήτριες, προσπάθησε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα …<br /><br />Από παπούτσια υπήρχαν όλα τα είδη, ανοιχτά, κλειστά, μπότες, γόβες, με ή χωρίς τακούνι, μαύρα, γκρι, σκούρο μπλε και σκούρο πράσινο…<br />Για τα παπούτσια δεν μπορούσε να κάνει και πολλά πράγματα γι αυτό ασχολήθηκε με το μήκος της φούστας.<br />Κι εδώ υπήρχε μεγάλη ποικιλία, εκτός από τις διάφορες αποχρώσεις του μπλε, σε άλλες το μήκος ήταν μέχρι το γόνατο και σε άλλες ίσα που κάλυπτε την κιλότα! (οι περισσότερες)<br /> Ο λυκειάρχης προσπάθησε να πείσει μερικές να ‘κατεβάσουν’ της φούστες ώστε να μην είναι υπερβολικά μίνι!<br />Μαζεύτηκαν και τ΄ αγόρια και διάφοροι περίεργοι και έσπαγαν πλάκα αλλά ο λυκειάρχης δεν καταλάβαινε τίποτα.<br />Επέβαλε σε όλες να κουμπώσουν τα πουκάμισα μέχρι το πάνω κουμπί και πήγε στην εξέδρα των επισήμων.<br /><br />Όταν άρχισε η παρέλαση όλες οι οδηγίες πήγαν περίπατο, οι φούστες ανέβηκαν, τα ντεκολτέ ξεκουμπώθηκαν και η γυμνάστρια, με ανοιχτό το δερμάτινο, έκανε κανονική παρέλαση!<br />Είδα το πρόσωπο του λυκειάρχη να έχει γίνει κατακόκκινο!<br /><br />Το κοινό καταχειροκρότησε την εμφάνιση μας, ακούστηκαν επιφωνήματα θαυμασμού και σφυρίγματα …μερικές μαθήτριες ξεθάρρεψαν και κουνούσαν το χέρι στον κόσμο η δε γυμνάστρια είχε ένα πλατύ χαμόγελο!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113053509467844218?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1130517544676100082005-10-28T09:38:00.000-07:002005-10-28T09:39:04.700-07:00Σήμερα παρέλασα και πάλι…<br />Μπορεί να έχω τελειώσει το σχολείο εδώ και δυο χρόνια αλλά σήμερα έσπρωχνα το καρότσι της γιαγιάς που έκανε παρέλαση με το σύλλογο Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης!<br />Πέρυσι μπορούσε να το οδηγεί μόνη της και τα προηγούμενα χρόνια μπορούσε να περπατάει.<br /><br />Υπήρχαν χρονιές που σχεδόν όλη η οικογένεια έκανε παρέλαση:<br />Εγώ κι ο αδελφός μου με το σχολείο, η γιαγιά με τους αντιστασιακούς και η μάνα με το σύλλογο Κρητικών.<br />Έμενε μόνος ο πατέρας στο κοινό για να χειροκροτεί την υπόλοιπη οικογένεια που παρέλαυνε. <br /><br />Μετά εγώ κι ο αδελφός τελειώσαμε το σχολείο, η μάνα βαρέθηκε κι έμεινε μόνη η γιαγιά να παρελαύνει …<br />Από σήμερα παρελαύνω κι εγώ σαν συνοδός της!<br /><br />Τις παρελάσεις με το σχολείο τις θυμάμαι σαν ευκαιρία για χαβαλέ, σήμερα όμως ήμουν συγκινημένη…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113051754467610008?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1130281801424306862005-10-25T16:08:00.000-07:002005-10-25T16:10:01.693-07:00Χθες το βράδυ, κάπου μεταξύ 2-3 μετά τα μεσάνυχτα , αφού τελείωσα τα μπλοκογραφήματα και τα μπλοκοζάπινγκ, μου ήρθε μια όρεξη για γλυκό και επειδή δεν υπήρχε τίποτα παρόμοιο στο σπίτι, έφτιαξα ένα κέικ.<br />Με τα κέικ αυτοσχεδιάζω, βάζω ότι βρω, συνήθως τα κάνω με διάφορα φρούτα, αν το κέικ βγει πετυχημένο είναι μάλλον δύσκολο να το επαναλάβω γιατί δεν ξέρω τι δόσεις έχω βάλει.<br />Αυτό το τελευταίο το έκανα με μήλα, δεν ήταν ακριβώς κέικ, κάτι μεταξύ κέικ και μηλόπιτας μου βγήκε… δεν ήταν τέλειο αλλά τρωγόταν μια χαρά…<br />Η υπόλοιπη οικογένεια έμεινε ευχαριστημένη που είχε στο πρωινό αυτή την κεικομηλόπιτα… έχουν δει και ‘χειρότερα’ νυχτερινά μαγειρικά μου κατορθώματα … πχ ξέρεις τι είναι 6-7 το πρωί να ξυπνάς και να ‘ευωδιάζει’ το σπίτι σουτζουκάκια σμυρνέικα!!<br /><br />Όλοι στην οικογένεια ξέρουμε να μαγειρεύουμε καλά, άνδρες και γυναίκες, βέβαια την γιαγιά Ευαγγελία δεν την έφτανε κανείς.<br /><br />Η γιαγιά, εδώ και πάνω από 50 χρόνια είχε την συνήθεια να μαζεύει συνταγές, αυτές που της άρεσαν τις αντέγραφε (καλλιγραφικά αλλά ανορθόγραφα) σε τετράγωνα χαρτάκια και τα κορνίζωνε!<br />Φυσικά κρέμαγε και δικές της συνταγές.<br />Ένα μεγάλο μέρος από τους τοίχους της κουζίνας ήταν καλυμμένο από μικρές κορνίζες με τις συνταγές της γιαγιάς! Από τη μια μεριά τα γλυκά και από την άλλη τα φαγητά…<br />Όχι πως τις συμβουλευόταν, τις ήξερε απ΄ έξω.<br />Με τον καιρό στα περισσότερα κάδρα-συνταγές το χαρτί είχε κιτρινίσει, οι κορνίζες είχαν χάσει το αρχικό χρώμα και μερικές είχαν αλλοιωθεί τόσο πολύ που δεν μπορούσες καν να τις διαβάσεις.<br /><br />Καθόμαστε στην κουζίνα και κοιτάζαμε τους τοίχους με τις καδραρισμένες συνταγές, λέγαμε: να φτιάξουμε αυτό… εκείνο… το άλλο…<br />Άλλοι έχουν βιβλία με συνταγές μαγειρικής, εμείς είχαμε τοίχους με συνταγές!<br /><br />Οι τοίχοι με τις συνταγές υπήρχαν μέχρι το σεισμό του 1999.<br />Ο σεισμός ξήλωσε όλα σχεδόν τα πλακάκια της κουζίνας, έπεσαν κάτω μαζί με τα καδράκια συνταγών, είχαν σπάσει και διάφορα μπουκάλια και πιατικά, ποτήρια κλπ…<br />Όλο το πάτωμα της κουζίνας είχε καλυφθεί με ένα στρώμα πολτού από σπασμένα γυαλικά, ζάχαρη, αλεύρι, λάδι, κρασί, ρύζια και κατεστραμμένες κορνίζες!!<br />Μόνο 4 κάδρα με συνταγές διασώθηκαν…<br />(δυο για αρνάκι, μια για κολοκυθόπιτα και μια για μπακλαβά...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113028180142430686?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1130194089084135732005-10-24T15:47:00.000-07:002005-10-24T15:48:09.350-07:00Νάμαι πάλι εδώ, κοντεύει 2 η ώρα το βράδυ, ‘άντε κοιμήσου κορίτσι μου’ ακούω να μου λέει μια φωνή … μπααα… νωρίς είναι ακόμα, άλλωστε έχω κοιμηθεί το μεσημέρι.<br />Πάντα κοιμάμαι τα μεσημέρια, το τι είναι ‘μεσημεριανός ύπνος’ για μένα είναι κάτι το πολύ σχετικό.<br />Συνήθως για ‘μεσημέρι’ κοιμάμαι 6-9 ή 9-12 το βράδυ!!!<br />Μετά βρικολακιάζω…<br /><br />Ο ύπνος κι εγώ δεν έχουμε καλές σχέσεις, δηλαδή δεν έχουμε σχέσεις διαρκείας, έχουμε σχέσεις διακεκομμένες…<br />Σπάνια έχω κοιμηθεί 8 συνεχόμενες ώρες, τα τελευταία χρόνια μάλλον καθόλου…<br /><br />Από τις 2 το μεσημέρι μέχρι τις 6 το απόγευμα οι ρυθμοί μου χαλαρώνουν, οι στροφές μου πέφτουν… αν δεν κοιμηθώ, που συνήθως δεν μπορώ λόγω δουλειάς, τότε σέρνομαι, έχω τα περισσότερα νεύρα και κάνω τις μεγαλύτερες μαλακίες …<br /><br />Από πάντα είχα την εντύπωση πως μου λείπει ύπνος, αλλά όταν είχα την ευκαιρία να κοιμηθώ δεν κοιμόμουνα!<br />Ένας από τους λόγους που σταμάτησα τον αθλητισμό ήταν γιατί δεν άντεχα την πρωινή προπόνηση 6-8! Ήταν φρίκη, ειδικά το χειμώνα με τα σκοτάδια και το κρύο.<br />Στο σχολείο έλεγα να έρθει σαββατοκύριακο να κοιμηθώ, μπααα… 8-9 το πρωί ήμουν ξύπνια, ότι ώρα και να είχα κοιμηθεί, το ίδιο και στις διακοπές. Τόχω καημό να κοιμηθώ και να ξυπνήσω μεσημέρι – απόγευμα…<br /><br />Παρ’ ολ’ αυτά κοιμάμαι εύκολα και παντού αλλά λίγο.<br />Έχω κοιμηθεί άπειρες φορές στο λεωφορείο, στο θρανίο και στο σινεμά.<br />Ειδικά στο σινεμά ρίχνω ένα τεταρτακι ύπνου, ξυπνάω, ρωτάω να μου πούνε τι έγινε στην ταινία και συνεχίζω να την παρακολουθώ…<br /><br />Στο σχολείο με είχαν μάθει και δεν με ενοχλούσαν, ήμουν και μάλλον καλή μαθήτρια, ‘ξενύχτησα γιατί διάβαζα κυρία…’ ήταν η συνηθισμένη δικαιολογία.!<br />Όταν κοιμόμουν στο σχολείο, οι φωνές των μαθητών και των καθηγητών ανακατευόταν στον ύπνο μου και έβλεπα περίεργα όνειρα … άλλες φορές αν και κοιμισμένη δεν έχανα τελείως την επαφή με την πραγματικότητα ή το όνειρο που έβλεπα ήταν σχετικό με το μάθημα!<br />Μου έχει τύχει να με ρωτήσει καθηγητής, επειδή με είδε κοιμισμένη, να ξυπνήσω και ν’ απαντήσω σωστά! Είχε και χιούμορ, μετά μου είπε ότι μπορώ να συνεχίσω τον ύπνο μου…<br /><br />Με είχε σούρει η ξαδέλφη η Τότα σ’ ένα θέατρο, όπως συνήθως, ήμουν κουρασμένη και την έπεσα για ένα γρήγορο υπνάκο.<br />Ξύπνησα ακούγοντας κάποιον να ουρλιάζει πάνω από το κεφάλι μου, ήταν ένας ηθοποιός από το έργο! Ευτυχώς δεν φώναζε σε μένα, το έργο ήταν τέτοιο που οι ηθοποιοί παίζανε και ανάμεσα στο κοινό.<br />Όμως ντράπηκα πολύ… αν ήμουν ηθοποιός δεν θα ήθελα κάποιος από το κοινό να κοιμάται.<br /><br />Έχω κοιμηθεί και στην Επίδαυρο! (πάλι με την Τότα ήμουνα)<br />Όλη τη μέρα την είχαμε περάσει με βόλτες, μπάνιο, ήλιος και ουζάκια…<br />Το βράδυ, όταν ήρθε η ώρα της παράστασης, δεν μου είχαν μείνει και πολλές δυνάμεις. Πήγα στις πάνω κερκίδες που ήταν άδειες ,τυλίχτηκα με ένα μπουφάν και… καληνύχτα… με νανούριζαν οι κραυγές των ηθοποιών, ξύπνησα στο χειροκρότημα του τέλους…<br /><br />Εκτός από την στάση λεωφορείου έχω χάσει (λόγω ύπνου) και την στάση σε πλοίο!<br />Ταξίδευα μόνη και πήγαινα να συναντήσω μια παρέα στη Νάξο.<br />Είχαμε φύγει από Πάρο και πηγαίναμε για Νάξο, ήμουν ξαπλωμένη σ’ ένα καναπέ και διάβαζα ένα περιοδικό, αυτό ήταν το τελευταίο που θυμάμαι…<br />Μετά ξύπνησα, ρωτάω πότε φτάνουμε Νάξο, ‘τωωωρα η Νάξος, κοντεύουμε για Σαντορίνη!’ μου λένε…<br /><br />Στο γήπεδο δεν έχω κοιμηθεί ακόμα, δεν βολεύει, αν είναι βαρετό το ματς, χαζεύω τριγύρω, έτσι έχω χάσει μερικά γκολ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113019408908413573?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1130108669350894332005-10-23T14:03:00.000-07:002005-10-23T16:04:29.363-07:00ΑΕΚ – ΠΑΟ 3-0… Στανιάραμε, ήρθαμε στα ίσια μας…<br />Αν χάναμε και την τρίτη φορά που πήγα γήπεδο φέτος ήμουν έτοιμη να ξαναρχίσω το τσιγάρο!<br /><br />Τρίτη και τυχερή ...<br />Στην αρχή ανησύχησα… πάλι παίζαμε καλύτερα και πάλι ο Λάκης κι ο Σοάρες αρχίσανε να βαράνε στο γάμο του καραγκιόζη!<br />Να δεις που θα την πιούμε πάλι στο τέλος σκεφτόμουνα…<br /><br />Ευτυχώς που κάποιος είπε στους παίχτες της ΑΕΚ ότι ο αγώνας κρατάει 90’ και όχι 80’… (όπως με Ολυμπιακό και Ζενιτ που χάσαμε μετά το 80’)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-113010866935089433?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1129865276558223812005-10-20T18:25:00.000-07:002005-10-20T20:27:56.573-07:00Το βράδυ προσπαθούσα ν’ ανεβάσω ένα ποστ και δεν ανέβαινε με τίποτα, μετά από ώρες ξανακοιτάω και το είδα να έχει εμφανιστεί 3 φορές!<br />Έσβησα τις δυο, όμως μαζί με τα ποστ Έσβησα και κάποια σχόλια, δεν θυμάμαι ποιων, (το ένα ήταν του Πάνου), συγνώμη…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112986527655822381?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1129842703102141352005-10-20T14:10:00.000-07:002005-10-20T14:11:43.103-07:00Βλέπαμε οικογενειακώς ειδήσεις στην τηλεόραση, τις υστερίες για τα γριπιασμένα κοτόπουλα…<br />Ο πατέρας βάζει τα γέλια.<br />- ευκαιρία να φάμε φτηνό κοτόπουλο, θα ρίξουν τις τιμές!<br />- δεν φοβάσαι; Λέω εγώ<br />- μπούρδες, πολύ φασαρία για το τίποτα… για να πουλήσουν κανένα εμβόλιο και για νάχουν να λένε στις ειδήσεις!<br /><br />Γυρίζει στη μάνα μου:<br />- θυμάσαι τότε με το Τσερνομπίλ; Είχε βγει βρώμα ότι οι φράουλες είχαν ραδιενέργεια και τις δίνανε σχεδόν τζάμπα, είχαμε τρελαθεί να τρώμε φράουλες!<br /><br />(μου ρίχνει μια ενημέρωση για το Τσερνομπίλ, κάτι είχα ακούσει αλλά δεν ήξερα λεπτομέρειες)<br /><br />- μου δίνατε και μένα από αυτές τις φράουλες; Ρωτάω εγώ. (ήμουν1-2 χρονών)<br />- φυσικά! μου λένε, στη φρουτόκρεμα!!!<br />- ρε, πάτε καλά; Ωραίους γονείς έχω, μέσα στην υπευθυνότητα! Γι αυτό βγήκα λίγο ‘κουνημένη’; Από τη ραδιενέργεια που με ταΐζατε;<br />- άντε ρε, κι εμείς τι πάθαμε που φάγαμε τόνους από φράουλες; Χώρια οι μαρμελάδες που φτιάξαμε και είχαμε για καιρό!<br />- μπα, του λέω, μήπως τα μαλλιά σου από τότε άρχισαν να πέφτουν;<br /><br />Ο πατέρας πιάνει τη φαλάκρα του, έκφραση απορίας, προσπαθεί να θυμηθεί, το σκέφτεται σοβαρά…<br /><br />Στα νιάτα του ήταν μαλλιάς και ροκάς, τώρα (στα 53) είναι φαλάκρας και ροκάς... του έχουν μείνει κάτι υπόλοιπα μαλλιών στα πλάγια και πίσω.<br />Μαζεύει ότι υπόλοιπο τρίχας υπάρχει και κάνει μια κοτσιδούλα…<br /><br />- Α, μπα, λέει ο πατέρας, είχαν αρχίσει να αραιώνουν πιο πριν…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112984270310214135?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1129756606727678282005-10-19T14:13:00.000-07:002005-10-19T14:16:46.740-07:00Σήμερα έμεινα μόνη στο σπίτι, (μαζί με την γιαγιά) και ανάρρωνα, αισθάνομαι πολύ καλύτερα.<br />Είχα και κέφι για μαγείρεμα, 2 μέρες δεν είχα φάει σχεδόν τίποτα.<br />Έκατσα και έφτιαξα μουσακά και γαλατομπούρεκο!<br />Τα είχα πεθυμήσει και τα δυο.<br /><br />Το μεσημέρι με τον ήλιο πήρα τη γιαγιά με το καροτσάκι της και βγήκαμε στην αυλή.<br />Η γιαγιά, μετά το δεύτερο εγκεφαλικό, είναι σχεδόν ανάπηρη.<br />Δεν μπορεί να μιλήσει και μόνο το δεξί της χέρι μπορεί να κουνήσει, ούτε πόδια …<br />Το ηλεκτρικό καροτσάκι της το είχαμε πάρει όταν έπαθε το πρώτο εγκεφαλικό πριν ένα χρόνο περίπου.<br />Τότε μπορούσε λίγο να περπατήσει και να μιλήσει.<br /><br />Ο πατέρας ήθελε να της πάρουμε ηλεκτρικό καροτσάκι για να κινείται μόνη της, η μάνα μου δεν ήθελε, κόστιζε πολύ έλεγε και η γρια (78 χρονών) δεν θα τα κατάφερνε να οδηγήσει το καρότσι.<br />Όμως ο πατέρας πάτησε πόδι και η γιαγιά απέκτησε αυτοκινούμενο όχημα!<br />Τώρα που το σκέφτομαι, οι μόνες φορές που ο πατέρας έβαλε βέτο, σε οικονομικά θέματα, ήταν για το καροτσάκι της γιαγιάς και την δική μου βέσπα! Και στα δυο η μάνα ήταν αντίθετη!<br /> <br />Τελικά η γιαγιά τα κατάφερε μια χαρά με το καροτσάκι, φτιάξαμε μια ράμπα στο ισόγειο και έβγαινε έξω στη γειτονιά.<br />Είχε γίνει ξεφτέρι στο χειρισμό του, μόνο σούζες δεν έκανε με το ηλεκτρικό καροτσάκι…<br />Μια φορά, μάλιστα, είχε βγει στην εθνική και πήγαινε για Πειραιά!<br />Ήθελε, είπε, να επισκεφτεί μια φίλη της! Ξέμεινε όμως από μπαταρία και την έφερε πίσω η τροχαία!<br /><br />Μετά έκατσα με τις ώρες και χάζευα τα μπλόγκς<br />Καιρό είχα ν’ αφιερώσω τόση ώρα στα μπλόγκς, δεν έχω χρόνο…<br />Από τότε που ανακάλυψα τα μπλόγκ έχω περιορίσει πολύ την τηλεόραση, προτιμώ το μπλοκοζαπινγκ!<br /> Έχω την εντύπωση πως από τον Ιούλιο και μετά έχουν εμφανιστεί πολλοί καινούργιοι μπλοκερς μαζεμένοι (μαζί κι εγώ φυσικά)<br />Μέτρησα αυτούς που έχω στα links και στα favorites, είναι πάνω από 400! Και συνεχώς εμφανίζονται καινούργιοι…<br /><br />Το βράδυ ήρθε η θεια Πόπη και τσάκισε ότι είχε μείνει από μουσακά και γαλατομπούρεκο… μου παράγγειλε, για αύριο, μια από τα ίδια!<br />- Την Κυριακή πάλι θεία… αύριο θα είμαι στη δουλειά, τέρμα η αναρρωτική…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112975660672767828?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1129680740086187602005-10-18T15:11:00.000-07:002005-10-18T17:12:20.096-07:00Κυριακή βράδυ άρχισα να μην αισθάνομαι καλά, Δευτέρα ήμουν χάλια, έφυγα από την δουλειά, πυρετός, αδυναμία … Τρίτη δεν πήγα στο μαγαζί, ούτε Τετάρτη θα πάω.<br />Σιχαίνομαι την αρρώστια, καλύτερα στο μαγαζί παρά κρεβατωμένη…<br /><br />Σάββατο βράδυ και Κυριακή όλη μέρα τριγύριζα με την θεια Πόπη από το Οχάιο.<br />Έχασα και τον αγώνα της ΑΕΚ (δεν θέλω σχόλια και υπονοούμενα)<br /> <br />Την Κυριακή η θεια με ξεπάτωσε, την ανέβασα στη βέσπα και αρχίσαμε την γύρα … Αγ. Νικόλαος Αχαρνών, πλατειά Αμερικής, Μουσείο, Πλάκα, Παγκράτι, Κολωνάκι…<br />Μπορεί να είναι 60 χρονών (και καπνίστρια) αλλά το λέει η καρδούλα της.<br />Αφού συνάντησε όλους τους συγγενείς και πήγε δυο βδομάδες Κρήτη, αποφάσισε θελε να δει όλα τα μέρη που είχε ζήσει στην Αθήνα, τα σπίτια που έμενε με την οικογένεια της.<br />Με τρώει κι εμένα η περιέργεια, μαθαίνω μια άλλη πλευρά της ιστορίας της οικογένειας μου που δεν την ήξερα…<br /><br />Χάρηκε που τα ζαχαροπλαστεία ‘Σαράι’ και ‘Χαρά’ ήταν ακόμα στη θέση τους.<br />Το κακό ήταν πως επέμενε να χτυπάει τα κουδούνια των σπιτιών που είχε ζήσει!<br />- κάτσε ρε θεια… πως χτυπάς στα σπίτια αγνώστων κυριακάτικα!<br />Ξέρεις τι είναι να σου χτυπάνε την πόρτα και να βλέπεις μια τρελοαμερικανα που να λέει:<br />- χάι! Να μπω να δω; Εμένα εδώ πριν 40 χρόνια!<br /><br />Σε δυο περιπτώσεις μας κλείσανε την πόρτα στα μούτρα!<br />Όμως η θεια δεν κώλωνε…<br />Τελικά σ’ ένα ημιυπόγειο στο Παγκράτι μας άνοιξε μια οικογένεια Νιγηριανών και μας άφησαν να μπούμε, μας έκαναν και το τραπέζι!<br />Είχαν δυο παιδιά, από αυτά τα γλυκούλικα στρουμπουλά μαυράκια.<br />Η θεια έψαξε όλο το σπίτι για να βρει ίχνη από την διαμονή της, μέχρι και το ντουλαπάκι κάτω από τον νεροχύτη άνοιξε!<br />Φυσικά δεν βρήκε τίποτα.<br /><br />Εντωμεταξύ οι νιγηριανοί νομίζανε πως, με την θεια, βρήκανε άκρη για να μεταναστεύσουν στην Αμερική!<br />Πιο πολύ πλάκα είχαν οι διάλογοι που γινόταν σε νιγηριανοελληνικη, αμερικανοελληνικη, ελληνοελληνικη και νιγηριανοαγγλικη διάλεκτο!<br />Η θεια, μετά από 35 χρόνια απουσίας από την Ελλάδα, ναι μεν έχει ξεχάσει μερικά ελληνικά (πετάει διάφορες αμερικανιές) αλλά και τα αγγλικά τα μιλάει με ελληνική προφορά και μάλιστα Κρητική!<br />Μόνο τα Κρητικά δεν ξέχασε, όταν βρεθεί με Κρητικό τα θυμάται σαν να μην έφυγε ποτέ από την Κρήτη!<br /><br />Προς το βράδυ κάτσαμε για καφέ στο Κολωνάκι.<br />Κατάλαβα και κάτι παραπάνω για την φοβία που έχει για την τρομοκρατία (τώρα έχει ξεθαρρέψει)<br />Δεν έφτανε η πλύση εγκεφάλου από τα αμερικανικά ΜΕ, αυτή είχε και ένα παραπάνω λόγο να φοβάται, εξ αιτίας του τρόπου ζωής της:<br />Στα 35 χρόνια που έζησε με τον άντρα της τον Μπιλ, τα 25γυριζανε όλο τον κόσμο σε Αμερικανικές βάσεις και πρεσβείες.<br />Μόνο τα 10 τελευταία χρόνια ήταν στις ΗΠΑ.<br />Και που δεν πήγε… Φιλιππίνες, Κορέα, Τουρκία, Ειρηνικός, Φιλανδία, Ισραήλ, Περού, Χιλή… (μήπως ο Μπιλ ήταν της CIA;)<br />Σε πολλές από αυτές τις χώρες οι ντόπιοι δεν γουστάρανε και πολύ τους αμερικανούς, τους κοιτάζανε με μισό μάτι.<br />Οι εκεί αμερικάνοι ζούσαν μαντρωμένοι στα στρατόπεδα των βάσεων ή σε ειδικά κτίρια των πρεσβειών, ψωνίζανε από ειδικά μαγαζιά και κάνανε παρέα μόνο μεταξύ τους!<br />Τους συμβουλεύανε δε να μην έχουν πολλά πολλά με τους ‘ιθαγενείς’!<br />Ειδικά σε κάτι χώρες όπως οι Φιλιππίνες και το Περού έτρεμαν από τον φόβο τους!<br />Υπερδύναμη μεν, αλλά οι ψυχίατροι δεν τους προλαβαίνανε και τα ψυχοφάρμακα ταπαιρναν με τις χούφτες! <br /><br />Ουφ, 3 η ώρα, πρωί Τετάρτης, κουράστηκα αλλά μάλλον αισθάνομαι καλύτερα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112968074008618760?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1129255512979939512005-10-13T19:03:00.000-07:002005-10-13T19:05:12.996-07:00Πριν από 3 βδομάδες ήρθε η θεια Πόπη (Πηνελόπη) από το Ντέυτον του Οχάιο, ΗΠΑ.<br /><br /> Η θεια Πόπη είναι 60 ετών, αδελφή της μάνας μου, από άλλο πατέρα.<br />Στα νιάτα της ήταν ηθοποιός και χορεύτρια. Ήταν (και είναι) ωραία γυναίκα.<br />Από 13 ετών έπαιζε σε παιδικό θέατρο, έκανε μπαλέτο και εμφανίστηκε και στα χορευτικά μερικών ελληνικών ταινιών στα τέλη του ’60.<br />Μετά γνώρισε ένα Αμερικάνο αξιωματικό της αεροπορίας, (στις επικοινωνίες) τον Μπιλ, παντρεύτηκε και έφυγε.<br />Πρώτη φορά την γνωρίζω, είχε 35 χρόνια να έρθει στην Ελλάδα.<br /><br />Πριν τρεις μήνες έμεινε χήρα, τσίμπησε την σύνταξη, (3000$ το μήνα παρακαλώ!) και σκέφτεται να μείνει μόνιμα εδώ.<br />Εγώ δεν την βλέπω να μένει για πολύ γιατί εντωμεταξύ έχει γίνει πολύ αμερικάνα, μα παρά πολύ αμερικάνα!! Έχει αποχτήσει και προφορά και αυτό αγαθό, χαζοχαρούμενο αμερικάνικο στυλακι…<br />Τόσο πολύ που, φαίνεται, την πήραν πρέφα οι πορτοφολάδες και τις πρώτες μέρες της κλέψανε στο Μοναστηράκι 400€ μέσα από την τσάντα!<br />Προσπαθώ να της κάνω φροντιστήριο για να μη φαίνεται τόσο πολύ αμερικάνα και δίνει στόχο…<br /><br />Η θεια Πόπη είναι άνθρωπος περιβόλι, όπως οι περισσότεροι στην οικογένεια, επιπλέον αυτή έχει γίνει και αμερικανικό περιβόλι!<br />Ήρθε στην Ελλάδα φοβισμένη, επηρεασμένη από τα αμερικανικά ΜΜΕ, νόμιζε πως παντού θα πέφτουν βόμβες και ότι σε κάθε γωνία την περιμένει ένας τρομοκράτης να της την πέσει!<br />Το πρώτο βράδυ έσκασε μια εξάτμιση και σχεδόν κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι! Αν χτύπαγε ο αέρας καμιά πόρτα αυτή πεταγόταν έντρομη … <br />Τόσο πολύ αμερικάνα … Τώρα κατάλαβα πόσο πλύση εγκεφάλου τους έχουν κάνει… ή μήπως της έχει λασκάρει καμιά βίδα …<br /><br />Η θεια Πόπη είναι φανατική οπαδός του Μπούς!! Έχει γραφτεί και μέλος του ρεπουμπλικανικού κόμματος!<br />Εκεί που καθόμαστε στο τραπέζι βγάζει, με υπερηφάνεια, και μας δείχνει μια φωτογραφία του Μπούς με το αυτόγραφο του! Της την είχαν στείλει όταν γράφτηκε μέλος του κόμματος!<br />Έφαγε, βέβαια, τα σχετικά φάσκελα και ηρέμησε… αφού είχε τσακωθεί (για τον Μπούς!) και με ένα ταξιτζή και την πέταξε έξω από το αμάξι του…<br />Κατά τα αλλά έχει κάνει ευτυχισμένους αρκετούς ταξιτζήδες, επειδή της φαίνονται φτηνά τα ταξί, όσο και να κάνει η κούρσα, αυτή τους αφήνει 15-20 € φιλοδώρημα! Το είδα και τρελάθηκα…<br /><br />Είναι, μάλλον, και ψωναρα…<br />Έθαψε τον άντρα της στο ‘διάσημο’ νεκροταφείο του Άρλιγκτον, όπου είναι θαμμένοι διάφοροι σπουδαίοι (Κένεντυ κλπ…)<br />Και ναι μεν ο σύζυγος ετάφη στο Άρλιγκτον αλλά η θεια Πόπη ΔΕΝ πήγε στη κηδεία του!!<br /> Τον έθαψε δι αλληλογραφίας ! (περίπου)<br />Δηλαδή, έστειλε το πτώμα από το Οχάιο στη Ουάσιγκτον, έγινε η ταφή με τιμές, στρατιωτικό απόσπασμα, τρομπέτες, σημαίες κλπ και αυτής της στείλανε φωτογραφίες και βίντεο από την τελετή!!!<br />Στην κηδεία του άντρα της δεν πήγε αλλά έχει να μας δείχνει τις φωτογραφίες από την κηδεία του!!<br />(η βίδα που λέγαμε;)<br /><br />Οι παλαβομάρες της δεν σταματάνε εδώ…<br />Γενικά έχει κόλλημα με τα νεκροταφεία, τώρα Θέλει να μεταφέρει τα οστά του πατέρα της και να τα θάψει στη Ιερουσαλήμ!<br />(πάλι δι αλληλογραφίας…)<br />Έμαθε, λέει, ότι υπάρχει ένα μέρος στους «Αγίους Τόπους» όπου πληρώνεις, σου θάβουν οποίον δικό σου θες και σου φυτεύουν κι ένα δέντρο πάνω από τον τάφο!<br />Κάτι μου βρωμάει εδώ…<br />Μάλλον οι Εβραίοι έχουν βρει ένα έξυπνο τρόπο να φυτεύουν δέντρα…<br />Και τους πληρώνεις και φτιαχνουν και δάση…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112925551297993951?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1129151698928795782005-10-12T14:13:00.000-07:002005-10-12T14:14:58.940-07:00Ένα χρόνο στην ίδια δουλειά…<br />Δέκα μήνες στην ίδια σχέση …<br /><br />Ατομικό ρεκόρ διάρκειας και μονογαμίας…<br />(τουλάχιστον από μέρους μου, για τον άλλο ποτέ δεν μπορεί να είσαι σίγουρη/ος…)<br /><br />Αρχίζω να αισθάνομαι παντρεμένη!<br />(όχι πως ξέρω πως είναι, αλλά λέμε τώρα …)<br />Δεν μ’ αρέσει …<br />Τόση σιγουριά πια… ανησυχώ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112915169892879578?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1128989202873700982005-10-10T17:04:00.000-07:002005-10-10T17:06:42.883-07:00Έριξα και μια ματιά στο big mother!<br /><br />Κάτι μαντράχαλοι και κάτι μουλάρες κλεισμένοι σ’ ένα σπίτι με τις μαμάδες τους…<br />Αηδία.<br />Ούτε σαν πλάκα δεν το άντεξα …<br />Για μια στιγμή σκέφτηκα τον εαυτό μου μαζί με την μάννα μου κλεισμένοι στο big mother!<br />Ο χειρότερος εφιάλτης που μπορώ να φανταστώ…<br /><br /> Εσείς φαντάζεστε τον εαυτό σας εκεί με τις μαμάδες σας;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112898920287370098?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1128896573095422792005-10-09T15:21:00.000-07:002005-10-09T15:22:53.113-07:00Πέρασα ένα ‘συναρπαστικό’ σαββατόβραδο.<br /><br />Είχα ρίξει τους απογευματινούς μου ύπνους και ήμουν πολύ ορεξάτη.<br /> Ξεκινάμε, με τον Μπάμπη, για ένα σινεμά, κατ αρχήν, και μετά βλέπουμε… είχα όρεξη για χοροπηδάδικο…<br />Είχα δει ότι το χρώμα του Μπάμπη δεν ήταν και πολύ εντάξει αλλά δεν έδωσα σημασία.<br /><br />Στο δρόμο ο Μπάμπης αρχίζει να βογκάει, πόναγε η κοιλιά του, μάλλον είχε λίγο πυρετό και το χρώμα του είχε γίνει προς το πεθαμενί!<br />Ο Μπάμπης δεν είναι απ’ αυτούς που κάνει φασαρία για το τίποτα, μάλλον τα πράγματα ήταν σοβαρά.<br />Έτσι, αντί για σινεμά, βρεθήκαμε στο Ιπποκράτειο που εφημέρευε!<br /><br />Πέρασε μιάμιση ώρα μέχρι να τον δει γιατρός, αν και υπήρχε σειρά με νούμερα, μπαίνανε διάφοροι εκτός σειράς, τα γνωστά …<br />Είπα στον Μπάμπη να κάνει τον άρρωστο του θανατά, να πέσει κάτω, να χτυπιέται και να φωνάζει από τους πόνους, μήπως και μας λυπηθούν και μας βάλουν μέσα, αλλά ντρεπόταν να το παίξει και έτσι περιμέναμε παρακολουθώντας τα νούμερα που είχαν κολλήσει και δεν λέγανε να προχωρήσουν.<br />Νόμιζα πως οι γιατροί την είχαν κοπανήσει, ρώτησα έναν σεκιουρητά αν οι γιατροί μας έχουν ξεχάσει και μαζεύτηκαν σε κανένα δωμάτιο να δουν το ματς (ήταν η ώρα του αγώνα της εθνικής)…<br /> <br />Στο μεταξύ η κατάσταση του Μπάμπη βελτιωνόταν θεαματικά. Οι πόνοι περάσανε, μάλλον κι ο πυρετός και το χρώμα έφερνε προς το πιο ζωντανό…<br /><br />Πήρα ένα καροτσάκι, ανέβηκε ο Μπάμπης και τον έκανα βόλτες, μετά ανέβηκα κι εγώ και μ΄ έσπρωχνε ο Μπάμπης (είχε γίνει περδίκι)…<br />Είπαμε να φύγουμε αλλά τελικά αποφασίσαμε, αφού ήρθαμε, να κάτσουμε να το φχαρηστηθούμε … δεν ξέρεις τι γίνεται… <br /><br />Τελικά μπαίνουμε, περιλαβαίνει τον Μπάμπη μια λεπτή, πρασινομάτα γιατρίνα, είχε και ωραία μακριά δάχτυλα… τα πρόσεξα γιατί τον ψαχούλευε αρκετή ώρα… τούφεξε, δεν πρέπει να έχει παράπονο, τον φρόντισε καλά…<br />Υπήρχε κι ένας ωραίος, αξύριστος, γιατρός αλλά δεν έτυχε σε μας, οι υπόλοιποι γιατροί και γιατρίνες ήταν για τα μπάζα, το έχω προσέξει, οι περισσότεροι γιατροί δεν λένε από εμφάνιση… μήπως το έχουν πάθει από το πολύ διάβασμα;<br /><br />Μετά μας έστειλαν για υπερηχογράφημα.<br />Πάλι τυχερός ο Μπάμπης, εκεί ήταν μια ωραία ακτινολόγος, βαμμένη ξανθιά, αλλά ωραία!<br />Του έβαλε κάτι αλοιφές και τον έλεγε ‘αγόρι μου’!<br />‘πάρε αναπνοή αγόρι μου, κάτσε έτσι αγόρι μου…’ πολύ θάρρος πήρε η βαμμένη, μη την ξεμαλλιάσω τώρα εκεί μέσα…<br />Πλάκα κάνω… η ξανθιά ήταν εντάξει, μου έδειχνε και στην οθόνη διάφορα: ‘αυτό είναι το συκώτι, αυτό είναι εκείνο, αυτό το άλλο …’<br />Δεν καταλάβαινα τίποτα, μια θολούρα έβλεπα… αλλά για να το λέει έτσι θα ήταν…<br /><br />Το υπερηχογράφημα δεν έδειξε τίποτα το ανησυχητικό, έμενε να περιμένουμε να βγουν τ’ αποτελέσματα από την γενική αίματος και η βιοχημική, αυτά θ’ αργούσαν κανένα δίωρο και βαλε…<br /><br />Συμβουλή για όσους βρεθούν στα επείγοντα του Ιπποκράτειου:<br />Μην περιμένετε να σας φέρουν τα αποτελέσματα των αιματολογικών εξετάσεων, πηγαίνετε να τα πάρετε μόνοι σας, αλλιώς θ’ αργήσουν.<br />Τα εργαστήρια είναι στο β’ όροφο στο κτίριο απέναντι από τα επείγοντα όπως βλέπεις την εσωτερική αυλή.<br /><br />Περιμένοντας, ακούσαμε τα ιατρικά ιστορικά διαφόρων, σε αυτούς τους χώρους αφορμή για κουβέντα ζητάνε, σου τα λένε όλα, από την χολή του παππού μέχρι το ζάχαρο της θειας τους…<br />Και κουβέντα να μη σου πιάσουν, πάλι τ΄ ακούς υποχρεωτικά γιατί φωνάζουν στα κινητά δίνοντας αναφορά σε φίλους και συγγενείς …<br /><br />Παίρνω τα αποτελέσματα του αίματος, ξανάπαμε στην πρασινομάτα, συνεδριάζει με μια άλλη, τα βρίσκουν όλα εντάξει, λένε στον Μπάμπη να κάνει λίγη δίαιτα και να σταματήσει να τρώει μαλακίες και μας διώχνουνε.<br /><br />Φέρνω τον Μπάμπη σπίτι μου, του φτιάχνω ρυζάκι και πέφτουμε στο κρεβάτι. Τον πήρε ο ύπνος ενώ του κρατούσα την κοιλίτσα που έκανε γρου – γρου. Μου ήρθε κι η όρεξη για τρελίτσες αλλά είπα να μην τον ταλαιπωρήσω τον ‘άρρωστο’… <br /><br />Κατέβηκα κάτω κι έριξα ένα μπλοκοζαπινγκ για παρηγοριά …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112889657309542279?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1128816642610303392005-10-08T17:09:00.000-07:002005-10-08T17:10:42.626-07:00Δανία – Ελλάς 1-0<br />Όχι, ΔΕΝ είχα πάει στη Δανία …<br />Άλλος θα ήταν ο γκαντέμης …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112881664261030339?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1128715478817040212005-10-07T13:03:00.000-07:002005-10-07T13:04:38.833-07:00Κοιμάμαι, νιώθω, μες τον ύπνο μου, ν’ αγκαλιάζω το κεφάλι του Μπάμπη.<br />Ακούω το ξυπνητήρι να χτυπάει.<br />Ψάχνω να το βρω να το κλείσω, (μπορεί να είπα και στον Μπάμπη να το κλείσει, δεν θυμάμαι…)<br />Αισθάνομαι άβολα, περίεργα…<br />Το κεφάλι του Μπάμπη είναι λείο, γυαλιστερό !<br />(πότε έγινε φαλάκρας;) <br />Ανοίγω τα μάτια.<br />Αυτό που αγκαλιάζω δεν είναι κεφάλι, είναι το κράνος της βέσπας!<br />Αυτό που χτυπάει δεν είναι ξυπνητήρι, είναι το κινητό μου!<br />Κι εγώ δεν είμαι στο κρεβάτι μου…<br />Βρίσκομαι μέσα σ΄ ένα λεωφορείο! Ναι, κοιμόμουνα στο κάθισμα λεωφορείου αγκαλιά με το κράνος!<br />Το κινητό εξακολουθεί να χτυπάει, το ανοίγω…<br />Είναι η Τζένη που ρωτάει γιατί έχω αργήσει να πάω στο μαγαζί!<br />Δυο Πακιστανοί στέκονται δίπλα και χαμογελούν μεταξύ τους…<br /><br />Τι όνειρο κι αυτό, σκέφτομαι… εφιάλτης!!!<br /><br />Κι όμως, δεν είναι όνειρο… είναι η πραγματικότητα!<br />Στ΄ αλήθεια βρίσκομαι στο λεωφορείο κρατώντας το κράνος και οι Πακιστανοί εξακολουθούν να χαμογελούν…<br /><br />Κοιτάζω που βρίσκεται το λεωφορείο, είναι μακριά από την Νέα Ιωνία που έπρεπε να κατεβώ… Χαλάνδρι … και πάει για Αγ Παρασκευή!!<br />Βλέπω το ρολόι, έπρεπε να βρίσκομαι στο μαγαζί από ώρα…<br />Με πήρε ο ύπνος στο λεωφορείο …<br /><br />Αρχίζω να θυμάμαι…<br /><br />Τις τελευταίες μέρες κοιμάμαι ελάχιστα.<br />(όχι, πάντως, γιατί έχω αϋπνίες…)<br />Ειδικά χθες το ξεφτίλισα, 1 ώρα ύπνο, τι ύπνο δηλαδή, κάτι μεταξύ ύπνου και ξύπνιου… <br />Το πρωί βγαίνω από το σπίτι κουτουλώντας, αδύνατον να οδηγήσω την βέσπα, θα στουκάρω σίγουρα…<br />Πάω να πάρω το λεωφορείο. Με λίγη τύχη δεν θ’ αργήσω πολύ …<br />Στο δρόμο για την στάση καταλαβαίνω πως κουβαλάω και το κράνος, που να γυρίζω πίσω, θα το πάρω μαζί μου.<br />Βρίσκω κάθισμα στο λεωφορείο και κλείνω τα μάτια …<br />Τα υπόλοιπα τα ξέρετε…<br /><br />Τι τόθελα και έλεγα για την Τζένη που άργησε 1 ώρα προχθές, σήμερα ήταν η σειρά μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112871547881704021?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1128625789486360222005-10-06T12:08:00.000-07:002005-10-06T12:09:49.496-07:00Γιατί παρά πολλά συνοικιακά κομμωτήρια ονομάζονται ‘Η Σούλα’ ή ‘Η Λίτσα’ ;<br />Έχω δει αρκετά…<br />Κοντά στη γειτονιά μου υπάρχει μια ‘Σούλα’ και μια ‘Λίτσα’, σήμερα στη Νέα Ιωνία είδα πως άνοιξε και άλλη μια ‘Λίτσα’…<br /><br />Μήπως έχω κάνει κάποιο λάθος στον επαγγελματικό μου προσανατολισμό;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112862578948636022?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1128456425465713742005-10-04T13:05:00.000-07:002005-10-04T13:07:05.490-07:00Αν έχετε περάσει από εμπορικό δρόμο πρωί, λίγο πριν ανοίξουν τα μαγαζιά, θα έχετε δει τους υπαλλήλους να στέκονται και να περιμένουν να έρθουν τ’ αφεντικά ν’ ανοίξουν.<br />Το χειρότερο στην αναμονή είναι όταν κάνει κρύο το χειμώνα και πιο πολύ κρύο το κάνει το πρωί…<br /> <br />Σήμερα το πρωί, το αφεντικό μας η Τζένη, μας έστησε σχεδόν για μια ώρα έξω από το μαγαζί μέχρι να έρθει ν΄ ανοίξει!<br />Την είχε πλακώσει το στρώμα, την πήρα τηλέφωνο για να ξυπνήσει!<br />Τόσο πολύ δεν μας είχε ξαναστήσει, συνήθως, όταν αργεί, μας στήνει 15΄-20΄. Όταν αργεί της λέω πως, για τιμωρία, πρέπει αυτή να καθαρίσει πεζοδρόμιο και τζαμαρία! Κάνει πως δεν ακούει…<br />Ας μου δώσει τα κλειδιά, μετά από ένα χρόνο δεν μ΄ εμπιστεύεται;<br />Θα το σκεφτεί, λέει …<br /><br />Κι εγώ δυσκολεύομαι στο πρωινό ξύπνημα αλλά έρχομαι στην ώρα μου. Τώρα με την βέσπα έχω κερδίσει τουλάχιστον μισή ώρα ύπνο.<br />Όταν ερχόμουν με το λεωφορείο δεν μπορούσα να υπολογίσω καλά τον χρόνο και πήγαινα στο μαγαζί από λίγο έως αρκετά νωρίτερα.<br /><br />Το χειμώνα με το κρύο είναι το πρόβλημα…<br />Πέρυσι, ένα πρωί με πολύ κρύο, είχαμε έρθει πιο νωρίς εγώ, η Γιώτα το φυτό, και η Μαρίνα που δουλεύει στο κυλοτάδικο παραδίπλα.<br />Προβλεπόταν να φάμε τουλάχιστον μισή ώρα ξεπάγιασμα… στεκόμαστε τουρτουρίζοντας και σιχτιρίζαμε την ατυχία μας…<br /><br />Εκεί που αρχίζαμε να γινόμαστε παγοκολώνες, σταματάει μπροστά μας μια μπεμβέ, κατεβάζει το τζάμι και φαίνεται ένα τυπάκος από μέσα να μας λέει κλείνοντας το μάτι και χαμογελώντας:<br />- δεν μπαίνετε μέσα ρε κορίτσια, να ζεσταθεί το κοκαλάκι σας!<br /><br />Αυτό μας έλειπε, δεν μας έφτανε το χάλι μας, είχε όρεξη και για καμάκι ο μαλάκας μέσα στο κρύο πρωί- πρωί…<br />Είχαμε τα νεύρα μας και τον στολίσαμε με διάφορα κοσμητικά και ας ήταν και νοστιμούλης…<br /><br />Ο τύπος γκαζώνει και φεύγει, μετά από λίγο ξανάρχεται!<br />Κατεβάζει το τζαμί και μας δείχνει ένα δίσκο με τρεις αχνιστούς καφέδες!!<br />- εκτός από καλοριφέρ, κερνάω και καφέ! Μας λέει απτόητος…<br /><br />Κοιταχτήκαμε, οι τρεις ξεπαγιασμένες, βάλαμε τα γέλια…<br />΄δε γαμιέται΄ λέμε, και μπουκάρουμε στη μπεμβέ, τι θα πάθουμε, τρεις γαϊδούρες είμαστε…<br /><br />Μερικές γυναίκες δεν θέλουν και πολλά για να είναι ευχαριστημένες…<br />(αν την πετύχεις την κατάλληλη στιγμή και κάνεις την σωστή κίνηση…)<br /><br />Όχι μόνο μπήκαμε αλλά η Μαρίνα ‘του έκατσε’, σε λίγες μέρες τα φτιάξανε, γίνανε ζευγάρι!<br />Μάνθο τον λέγανε και ήταν νοστιμούλης είπαμε… <br />Και της Γιώτας της γυάλισε αλλά πρόλαβε η Μαρινα.<br /><br />Κι επειδή η Μαρίνα είναι κωλοπετσωμένη γκόμενα, απαίτησε και κατάφερε να την φέρνει με το αμάξι κάθε πρωί και να περιμένει μέχρι ν΄ ανοίξει το κυλοτάδικο που δούλευε!<br />Ο Μάνθος ήταν γλεντζές και ξενύχτης, πολλές φορές ερχόντουσαν κατ΄ ευθείαν από τα μπουζούκια … τους πέφτανε οι γαρδένιες από τα μαλλιά και τα ρούχα!! <br /><br />Χωνόμαστε κι εμείς στη μπεμβέ και γλιτώναμε τα πολλά κρύα… <br /> <br />Η σχέση του Μάνθου και της Μαρίνας κράτησε όσο κράτησε ο χειμώνας.<br />Μόλις έπιασε η άνοιξη και έφτιαξε ο καιρός, η Μαρινα τον παράτησε και τάφτιαξε με ένα μηχανόβιο!! <br /> <br />Σύμπτωση ήταν; … δεν ξέρω …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112845642546571374?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1128285012402056442005-10-02T13:29:00.000-07:002005-10-02T13:30:12.513-07:00Λίγο ακόμα και θ’ αρχίσω να πιστεύω πως είμαι γρουσούζα…<br /><br />ΑΕΚ – Ολυμπιακός 1- 3<br /><br />Δυο φορές πήγα ΑΕΚ αυτή τη βδομάδα και στις δυο…<br /> τον πούλο…<br /><br />Είχαμε και τον μπάρμπα Κώστα να μας δουλεύει …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112828501240205644?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1128189008753710362005-10-01T10:49:00.000-07:002005-10-01T10:50:08.806-07:00Έχω μια συμπάθεια στους γέρους.<br />Ίσως, επειδή οι γονείς δουλεύανε, μεγάλωσα με παππού και γιαγιά και με είχανε χαλαρή χωρίς πολύ καταπίεση.<br />Ίσως επειδή είμαι καλή ακροάτρια και μπορώ να κάθομαι να τους ακούω να λένε τα δικά τους…<br />Κάθε ηλικιωμένο τον βλέπω θετικά, με καλό μάτι… μπορεί κάποιοι να βγαίνουν κωλόγεροι και κωλόγριες αλλά αυτό δεν μου χαλά την γενική εικόνα.<br /><br />Κάθε Πέμπτη, στην ‘έξοδο’ που έχω για την λαϊκή, κάθομαι και στο καφενείο του κυρ Λάμπρου, εκεί συχνάζουν κυρίως παππούδες και παίζουμε κανένα τάβλι … <br /><br />Την πιο πλάκα την έχει ο μπάρμπα Κώστας, φοβερή μούρη, 85 χρονών, γαύρος και κομουνιστής… όπως λέει κι ίδιος: ‘είμαι κουμουνιστής και ολυμπιακός από το 1930, από 10 χρονών !!’<br />Έχει στο πέτο του το σήμα του Ολυμπιακού και μια καρφίτσα με το κεφάλι του Λένιν!<br /><br />Ο μπάρμπα Κώστας έχει ένα παράπονο: 6 χρόνια έχει να πάει να δει τον Ολυμπιακό, του το έχουν απαγορεύσει!<br />Την τελευταία φορά που πήγε τον βγάλανε σηκωτό με το 166! Μόλις που την γλίτωσε, καρδιά …<br />Όταν παίζει ο Ολυμπιακός είναι υπό επιτήρηση από τα παιδιά και τα εγγόνια του, μήπως ξεφύγει και πάει γήπεδο! Δεν τον βαστάνε και τα πόδια του να πάει μακριά…<br />Και στο καφενείο υπό παρακολούθηση είναι! Κάθε τόσο περνάει κανένα εγγόνι του να δει αν καπνίζει ή πίνει ούζο, μόνο πορτοκαλάδα!<br /><br />Ο μπάρμπα Κώστας είναι ο πιο κωλόφαρδος ταβλαδόρος που έχω δει!<br />- έλα ρε συντρόφισσα χανουμάκι να σου ρίξω μερικές στ΄ αυτιά!<br />Μου λέει ανοίγοντας το τάβλι …<br />Μου βρίζει τον Λυμπερόπουλο, του στολίζω κι εγώ κανένα Γεωργάτο…<br />‘πάρτα μωρή άρρωστη .. φύσα ρε …’<br /><br /><br />Ιστορίες … με τα πόδια Ν. Ιωνία – Πειραιάς για την Ολυμπιακάρα… ονόματα … Μουρατης, Ρωσιδης, Σιδερης, Υβ … μου δείχνει πως έφτιαχνε καπέλο για τον ήλιο με τον Ριζοσπάστη (τον σφυροδρέπανο να είναι μπροστά!) … θύρα 7 με τα χουλιγκάνια … πως την γλίτωσε τότε που είχαμε πατήσει την ΑΕΚ αλλά σκοτώθηκαν τόσα παλικάρια …<br /><br />Εδώ και καιρό μ’ έψηνε να τον πάρουμε μαζί με τον Μπάμπη στο επόμενο ματς Ολυμπιακού – ΑΕΚ!<br /><br />Τελικά τα κατάφερε να με πείσει!<br />‘Την Κυριακή έχουμε αγώνα Λίτσα’ μου είπε μόλις με είδε προχθές.<br />‘μου το υποσχέθηκες!’<br /><br />Δεν ξέρω πως θα καταφέρει να φύγει από το σπίτι του, αλλά έχουμε δώσει ραντεβού να τον πάρουμε με το αυτοκίνητο του Μπάμπη<br />Εγώ κρατάω υποσχέσεις μου.<br />Κι αυτός υποσχέθηκε να κάτσει φρόνιμα στο γήπεδο, ούτε η πίεση να του ανέβει, ούτε η καρδιά του να τον πιάσει…<br /><br />Θα δούμε…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112818900875371036?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1128030402214779822005-09-29T14:45:00.000-07:002005-09-29T14:46:42.223-07:00Πρώτο αγώνα της ΑΕΚ που πήγα γήπεδο για φέτος.<br />Είπα να κάνω ποδαρικό …τι τοθελα;<br />ΑΕΚ – ΖΕΝΙΤ 0 -1…<br />Όταν ο Σοάρες και Λυμπερόπουλος σημαδεύουνε τον ουρανό τι να περιμένεις…<br />Να δούμε και την Κυριακή…<br />Όχι πάλι μαλακίες ε; …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112803040221477982?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1127943153230030822005-09-28T14:31:00.000-07:002005-09-28T14:32:33.240-07:00Η Ιστορία και οι Ιστορίες της…<br /><br />Σήμερα πήγα στην κηδεία της κυρα Φωτεινής.<br />Η κυρα Φωτεινή ήταν 96 χρονών και είχε γεννηθεί στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας. Δεν ήταν συγγενής μας αλλά την αισθανόμαστε σαν κάτι πολύ περισσότερο …<br /><br />Από μικρή είχα ένα πρόβλημα, ένα δίλημμα.<br />Σε οικογενειακές και φιλικές συγκεντρώσεις έπρεπε ν΄ αποφασίσω αν θα πήγαινα με τα άλλα πιτσιρίκια να παίξω ή να κάτσω με τους ‘μεγάλους’ και να στήσω αυτί στις ιστορίες που λέγανε και στις συζητήσεις και διαφωνίες που είχανε.<br />Ποτέ πήγαινα με τα άλλα παιδιά και ποτέ καθόμουν με τους μεγάλους, μάλιστα προσπαθούσα να πάρω μέρος στη συζήτηση…<br />Τους τάραζα στις ερωτήσεις, πως εκείνο;… γιατί αυτό…<br /><br />Όταν στην παρέα ήταν η κυρα Φωτεινή δεν το έχανα με τίποτα.<br />Καθόμουν δίπλα της και δεν ξεκόλλαγα, ήταν πολύ συναρπαστική παραμυθατζού, έλεγε φοβερές ιστορίες, και είχε ζήσει φοβερές περιπέτειες.<br />Δεν ξέρω τι να θυμηθώ… <br /><br />Η οικογένεια της κυρα Φωτεινής και η οικογένεια του παππού μου, του Φώτη, ήταν γείτονες στο Αϊβαλί.<br /><br />Στην καταστροφή του 1922 η κυρα Φωτεινή ήταν 13 ετών κι ο παππούς μου 6 μηνών. Η κυρα Φωτεινή κράταγε τον παππού μου στην αγκαλιά της για 4 μέρες μέχρι να φτάσουν στη Μυτιλήνη, δυο μέρες ήταν κρυμμένοι σ’ ένα νεκροταφείο…<br /><br />Η κυρα Φωτεινή, εκτός από το 1922, έσωσε τον παππού μου άλλες 2 φορές. Τον έκρυβε στην κατοχή και στον εμφύλιο, πήγε και λίγο φυλακή γι αυτό. <br />Γι αυτήν ήταν πάντα ο ‘μωρούλης’ της, ήταν το ‘πρώτο’ της παιδί…<br /><br />Ήταν κι η αιτία που γνωρίστηκαν ο παππούς Φώτης με την γιαγιά Ευαγγελία. Αυτή κανόνισε να συναντηθούν στο σπίτι της …<br /><br />Η κυρα Φωτεινή έκανε 5 παιδιά με 2 άντρες. Παντρεύτηκε και άρχισε να κάνει παιδιά από 16 χρονών. Έφτασε να έχει δισέγγονα και τρισέγγονα που ζουν σε όλο τον κόσμο, από Γερμανία, Καναδά μέχρι Αυστραλία…<br /> Όπως έλεγε κι η ίδια ‘η οικογένεια μου, από το `22 και μετά, δεν κατάφερε να ριζώσει πουθενά… όλο και σκορπιζόντουσαν …’<br />Στην κηδεία μπόρεσαν να έρθουν ένα εγγόνι κι ένα δισέγγονο…<br />Ήρθε όμως ένα σωρό άλλος κόσμος που την γνώριζαν…<br /><br />Η κυρα Φωτεινή ‘έθαψε’ 2 άντρες, 4 παιδιά, 2 εγγόνια και ένα δισέγγονο!<br />Ο πρώτος της άντρας σκοτώθηκε από τους Γερμανούς στην κατοχή και τα πρώτα δυο παιδιά της σκοτώθηκαν στον εμφύλιο, το καθένα σε διαφορετική παράταξη!! <br /><br />Τα τελευταία χρόνια ήταν σε γηροκομείο, πήγαινα και την επισκεπτόμουνα που και που, το μυαλό της δούλευε ξουράφι μέχρι τέλος…<br /><br />Τελευταία φορά που την είδα ήταν όταν πέθανε ο Φλωράκης.<br />Πήρε τηλέφωνο όταν έμαθε πως πέθανε ο Φλωράκης, ήθελε να την πάω στον Περισσό, όπου είχαν την σωρό, για να τον αποχαιρετίσει.<br />Την βάλαμε στ’ αυτοκίνητο του Μπάμπη, πήραμε και την γιαγιά Ευαγγελία και πήγαμε.<br /><br />Σταθήκανε οι δυο γριές μπροστά στο φέρετρο του Φλωράκη, κάνανε το σταυρό τους και φιλήσανε την φωτογραφία του!<br />Απόρησα…<br /><br />- τι κάνετε εκεί; Δεν είμαστε σ’ εκκλησία, είπα…<br />- σώπα ΄συ, ξέρουμ΄ μείς ..<br /><br />Σηκώσανε την γροθιά και είπανε ‘καλό ταξίδι καπετάνιο και καλή αντάμωση…’<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112794315323003082?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1127760588494754932005-09-26T11:47:00.000-07:002005-09-26T11:49:48.506-07:00(Συνεχεία από το προηγούμενο….)<br /><br />Μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι που καπνίζανε, μάνα, πατέρας, ο παππούς Φώτης και η γιαγιά Ευαγγελία. Όλοι κυκλοφορούσαν μ΄ ένα τσιγάρο στο στόμα! Στο σπίτι υπήρχε ένα σύννεφο καπνού…<br /><br />Μέχρι μια ηλικία νόμιζα πως το τσιγάρο είναι κάτι χρήσιμο και υποχρεωτικό για τους μεγάλους όπως είναι η πιπίλα και το μπιμπερό για τα μωρά!<br />Κάτι το εξαιρετικά απαραίτητο, σαν το φαγητό ας πούμε…<br /><br />Κάποια στιγμή οι καπνιστές του σπιτιού αποφάσισαν, για χάρη των παιδιών, να περιορίσουν το κάπνισμα μόνο στην κουζίνα, μαζευόταν κι οι 4 στην κουζίνα και το ντουμανιάζανε, βάλε και τους καπνούς από το μαγείρεμα, η κουζίνα είχε γίνει τεκές κανονικός, έβγαιναν οι καπνοί από τις χαραμάδες της πόρτας και την κλειδαρότρυπα… <br />Τότε καπνίζανε ελληνικά άφιλτρα, Άσσο, Καρέλια, Σαντέ, Ξάνθη…<br /><br />Το ’91 πέθανε ο παππούς (όχι από τσιγάρο, λένε πως τον είχε πάρει η κάτω βόλτα μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης) έτσι μείνανε 3 οι καπνιστές στο σπίτι .<br />Μέχρι 10 χρονών είχα καπνίσει μερικά τσιγάρα που τσίμπαγα από τα πακέτα που κυκλοφορούσαν στο σπίτι, δεν μου πολυάρεσε…<br />Μετά άρχισα και τον αθλητισμό και μέχρι τα 15 δεν κάπνισα καθόλου.<br /><br />Τότε, εγώ ήμουν 15, ο γιατρός έκοψε το τσιγάρο στη γιαγιά.<br />Και στους γονείς είπε να το κόψουν αλλά αυτοί περιορίστηκαν να καπνίζουν με φίλτρο…<br /><br />Η γιαγιά αγρίεψε και πάτησε πόδι, είπε πως δεν σταματάει το τσιγάρο αν δεν το κόψουν κι η μάνα κι ο πατέρας!<br />Πως μπορούσε να είναι αυτή μες στη χαρμάνα κι οι άλλοι να το ντουμανιάζουν…<br />Έτσι το κόψανε μάνα και πατέρας.<br />Δηλαδή δεν το κόψανε αλλά καπνίζανε κρυφά από την γιαγιά!<br /><br />Εγώ είχα αρχίσει να βαριέμαι τις προπονήσεις και το τρέξιμο, τις δίαιτες και την πειθαρχία, παράτησα τον αθλητισμό και άναβα 4-5 τσιγάρα τη μέρα (στα κρυφά).<br /><br />Μαζί με άλλους έκανα κοπάνες από το σχολείο, την αράζαμε στο πάρκο και ανάβαμε και τα σχετικά τσιγάρα…<br /><br />Μια μέρα που καπνίζαμε στο πάρκο βλέπω την γιαγιά να έρχεται από μακριά, κρύβομαι να μη με δει.<br />Η γιαγιά κάθεται σ’ ένα παγκάκι βγάζει ένα Άσσο και τον ανάβει τραβώντας βαθιές ρουφηξιές!!!<br /><br />Ναι!! Και η γιαγιά έκανε κοπάνα στο πάρκο για να καπνίσει!<br /><br />Παρουσιάζομαι κι εγώ με το τσιγαράκι μου… τα βρήκαμε αμέσως! <br />Γιαγιά και εγγονή κάνανε κοπανά και καπνίζανε, αλλά με μέτρο, όχι πάνω από πέντε.<br /><br />Τότε τα είχα με τον Παντελή. Ο Παντελής έστριβε καπνό Cooper, κι εγώ μαζί. Εμφανιζόταν η γιαγιά στο πάρκο κι έλεγε:<br />- έλα Παντελακη, στρίψε να πιούμε ένα τσιγαράκι…<br />Έστριβε ο Παντελής, έστριβα κι εγώ και πάφα πούφα η γιαγιά, η εγγονή κι ο γκόμενος…<br /><br />Πριν από 1,5 περίπου, χρόνο η γιαγιά έπαθε το πρώτο εγκεφαλικό και πριν από μερικούς μήνες το δεύτερο … λες να φταίω που την κάλυπτα να καπνίζει; Μπα … έτσι κι αλλιώς θα έβρισκε τον τρόπο …<br /><br />Από τα 15 μέχρι τα 18 πήγε έτσι, μέχρι 5, άντε 6 τσιγάρα τη μέρα… ελεγχόμενο, ούτε και μου ήταν απαραίτητο…<br /><br />Τότε, στα 18, έκανα την μεγαλύτερη βλακεία της ζωής μου…<br />Χάλασα την καλύτερη σχέση που είχα για χάρη ενός τύπου που αποδείχθηκε ο μεγαλύτερος μαλάκας όλων των εποχών!<br />(λεπτομέρειες άλλη φορά…)<br /><br />Δεν ξέρω αν έφταιγε η μαλακία μου αυτή, αλλά από τότε και επί 2, και βαλε, χρόνια τώρα το είχα ξεφτιλίσει στο τσιγάρο.<br /><br /> Μέχρι πριν 3 βδομάδες….<br /><br />Αυτά και δεν ξαναφέρω για τσιγάρο… τέλος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112776058849475493?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1127643821683196922005-09-25T03:22:00.000-07:002005-09-25T03:23:41.696-07:00Τρίτη βδομάδα χωρίς τσιγάρο<br />Είμαι η Λίτσα και είμαι πολυυυυύ καλά.<br /><br />Τώρα που έκλεισα τρεις βδομάδες άκαπνη μπορώ να γράψω 2-3 πράγματα για το τσιγάρο και μένα.<br />Είχα αρχίσει να το γράφω την πρώτη βδομάδα, σαν επικήδειος στο κάπνισμα, αλλά με το που άρχισα να γράφω για τσιγάρο, με έπιασε η χαρμάνα και σταμάτησα.<br /><br />Τώρα αισθάνομαι πιο δυνατή, έχω αρχίσει να βλέπω τους καπνιστές σχεδόν περιφρονητικά!<br /> Και καλά…<br />(Που πας μωρή; Μήπως την πατήσω από υπερβολική σιγουριά;)<br /><br />Άκουγα και διάβαζα οδηγίες για το πόσο κακό είναι το τσιγάρο και πώς να το κόψετε.<br />Τίποτα δεν μ΄ έκανε να το σταματήσω, δεν μ’ επηρέαζαν ούτε οι φωτογραφίες με την πίσσα στα πνευμόνια, ούτε το ρυτιδιασμένο δέρμα, ούτε η μπόχα στο στόμα κλπ-κλπ… <br /><br />Κάποια στιγμή έκατσα και υπολόγισα πόσα ξοδεύω το χρόνο για τσιγάρα. Μου βγήκαν κάπου 700 € …<br />Αμέσως μου ήρθε μια εικόνα:<br />Φαντάστηκα πως μια φορά τον χρόνο μαζεύω 700 € και να τους βάζω φωτιά! Πααααφ… 700 € να γίνονται καπνός και στάχτη!!<br />Τρελάθηκα… δεν μου άρεσε καθόλου αυτό…<br /> Αισθάνθηκα πως με πιάνανε κορόιδο…<br /><br />Με αυτά τα λεφτά δεν έκανα καλύτερα ένα ταξίδι ; Πόσα cd θα αγόραζα; Πόσα παγωτά θα έτρωγα; (τα παγωτά για μένα είναι μονάδα μέτρησης...)<br />Και άλλα τέτοια παρόμοια …<br />Δεν μου γαμιέσαι ρε καουμπόη … και το έκοψα !<br /><br />Αυτό το επιχείρημα μου φάνηκε καλύτερο απ΄ όλα!!<br /><br />Μια από τις οδηγίες, στο πώς να κόψετε το τσιγάρο, έλεγε πως πρέπει να το πείτε στους ανθρώπους που είναι γύρω σας, για συμπαράσταση αλλά και σαν δέσμευση<br /><br />Εγώ δεν το είπα σε κανένα, απλώς το σταμάτησα.<br />Είχε πλάκα … ήθελα να δω ποτέ θα το καταλάβουν.<br />Στο μαγαζί η Γιώτα και η Τζένη (καπνίστριες) το κατάλαβαν στο πρώτο δίωρο της πρώτης μέρας…<br />Ο Μπάμπης (καπνιστής) το πήρε χαμπάρι την τρίτη μέρα!<br />(σημαίνει κάτι αυτό;)<br />Στο σπίτι άρχισαν να αναρωτιόνται προς το τέλος της πρώτης βδομάδας!<br /><br />Μετά από τρεις βδομάδες νομίζω πως έχω αρχίσει να τους επηρεάζω.<br />Η Γιώτα κι η Τζένη το σκέφτονται, ο Μπάμπης αισθάνεται κάπως κάθε φορά που ανάβει τσιγάρο… οι γονείς έτσι κι αλλιώς το έχουν ελαττώσει…<br /><br />(συνεχίζεται…)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112764382168319692?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1127510533962664002005-09-23T14:20:00.000-07:002005-09-23T14:22:13.963-07:00Σήμερα, εκεί γύρω στο μεσημέρι, μαζί με την Κατερίνα, πούλαγα πεπόνια στη λαϊκή αγορά του Ν. Ηρακλείου!<br /><br />Κάθε Πέμπτη πάω στη λαϊκή της Ν. Ιωνίας, ψωνίζω για την Τζένη.<br />Κάνω κοπάνα από το μαγαζί για κανένα τρίωρο, αυτή είναι η ‘αμοιβή’ μου για την εξυπηρέτηση που της κάνω, άσε που μου αρέσει, χίλιες φορές καλύτερα στη λαϊκή παρά στο μαγαζί.<br />Χθες είχε πέσει δουλειά και δεν πήγα στη Ν. Ιωνία, πήγα σήμερα στο Ν. Ηράκλειο που είναι κι αυτή σχετικά κοντά στο μαγαζί.<br /><br /> Τα ψώνια διαρκούνε κανένα μισάωρο, την υπόλοιπη ώρα χαζεύω, τα λέω με τους πωλητές, γιατί, όπως όλα στην Ελλάδα, αν δεν έχεις μέσον, ούτε μια μελιτζάνα της προκοπής δεν μπορείς ν΄ αγοράσεις…μετά πίνω καφέ στο καφενείο του κυρ Λάμπρου παίζω και τάβλι με κάτι παππούδες…<br /><br />Πιο πολύ ώρα στέκομαι στον πάγκο της Κατερίνας. Την ξέρω από τη λαϊκή της Ν Ιωνίας αλλά την είχα χάσει εδώ και λίγο καιρό, την ξαναείδα σήμερα στο Ηράκλειο.<br /><br />Πιάνουμε κουβέντα, κάνουμε πλάκα… βάζω και καμιά φωνή για πεπόνια και πιπεριές, μαζί της άρχισα ‘καριέρα’ πωλήτριας σε λαϊκή…<br /> Η Κατερίνα είναι αγρότισσα από την Φθιώτιδα, έχει αγρόκτημα μαζί με τα δυο αδέλφια της. Αυτή την εποχή πουλάει, πεπόνια, αγγούρια, κολοκύθια, πιπεριές και μελιτζάνες.<br />Πιο πριν είχε και καρπούζια, τον Ιούλιο είχε να σπρώξει ένα φορτίο β’ ποιότητας, μαζί φωνάζαμε 1€ το καρπούζι!! Σε μια ώρα είχαν τελειώσει.<br /><br />Η Κατερίνα είναι 30 χρονών, κοντή, στρουμπουλή, νόστιμη, έξυπνη φάτσα, ωραίος τύπος…<br />Έχει γκόμενο τον Βαγγέλη, που πριν γίνει Βαγγέλης λεγόταν Ισμαήλ και είναι νέγρος από το Σουδάν!<br />Τον είχε εργάτη στο κτήμα,, τον ερωτεύτηκε, τον βάφτισε Βαγγέλη και παντρεύονται τον άλλο μήνα, είμαι καλεσμένη…<br />Είμαι περίεργη πως θα είναι ο Βαγγέλης, ο νέγρος, σε βλάχικο γάμο…<br /><br />Ο Βαγγέλης είναι ψηλός και κούκλος, πολύ ωραίος άντρας, πρώτα είχα προσέξει αυτόν και μετά την Κατερίνα. της Κατερίνας της ρίχνει δυο κεφάλια στο ύψος, φοβερό ζευγάρι…<br />Έχει πλάκα να βλέπεις ένα τεράστιο νέγρο που τον λένε Βαγγέλη.<br />Και στο Σουδάν ο Βαγγέλης καρπούζια καλλιεργούσε! Λέει πως τα καρπούζια της Αφρικής είναι καλύτερα…<br /> Μια κι ο λόγος για μαυριδερούς άντρες, στη λαϊκή, υπάρχει κι ένας Ινδός θεός στις πατάτες…<br /><br />Η Κατερίνα οδηγεί φορτηγό (κανονικό φορτηγό, όχι αγροτικό) και βρίζει σαν φορτηγατζής.<br />Την έχω πετύχει να έχει κλείσει το δρόμο προσπαθώντας να στρίψει στην Ηρακλείου και Παναγούλη, προκάλεσε μποτιλιάρισμα, κόρνες, φασαρία, κακό… ένας ταξιτζής κάτι της είπε κι η Κατερίνα αρπάχτηκε…<br />Τι το ήθελε ο καημένος…<br />Είναι να μη σε πιάσει ο στόμας της… τον έκανε τον ταρίφα να μην ξέρει που να κρυφτεί… το ίδιο είχε πάθει όμως και ο Βαγγέλης που είναι ντροπαλός κι αγαθός τύπος, είχε ζαρώσει από ντροπή στο κάθισμα δίπλα της, μ΄ αυτά που άκουγε να λέει η Κατερίνα.<br /><br />Σήμερα λοιπόν έκανα εξάσκηση στα πεπόνια.<br />Έκλεισε η φωνή μου να φωνάζω, στις 12 η ώρα πουλάγαμε με 1 € το πεπόνι, στις 1 πήγαμε στο 1 € δυο πεπόνια! Και στο τέλος, στις 2 η ώρα, άρχισε να ψιχαλίζει και τα ξεφορτωθήκαμε με 1€ τρία πεπόνια κι ένα αγγούρι δώρο!<br />Έπεσε πολύ γέλιο… και πολύ πείραγμα από τους άλλους της λαϊκής…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112751053396266400?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1127435096082721332005-09-22T17:23:00.000-07:002005-09-22T17:24:56.093-07:00… το μπουγέλο που έφαγα από την βροχή.<br />Καιρό είχα να το κάνω …<br />Κλείνει το μαγαζί και ρίχνει καρέκλες, πρώτη σκέψη είναι να περιμένω να σταματήσει, που να τρέχω με την βέσπα…<br /><br />Δε γαμιέται… ορμάω μέσα στη βροχή… πολύ το φχαριστηθηκα !<br />Να σηκώνω νερά στο πέρασμα από πλημμυρισμένες γωνίες του δρόμου και τρέχουν από πάνω μου ποτάμια…<br /> Στη γέφυρα της εθνικής σταμάτησα. Κοιτάξω κάτω. Ήθελα να δω τα φώτα των αυτοκινήτων μες στη βροχή που περνούσαν<br />‘Είσαι καλά ρε;’ μου φώναξε ένα μποτιλιαρισμένος<br />Καλύτερα δεν γίνεται….<br />Στη γέφυρα του ποταμού ξανασταματησα ν΄ ακούσω το βουητό…<br /><br />Από μικρή έχω κόλλημα με το νερό. Ειδικά με την βροχή…<br />Όταν έβρεχε δυνατά έβγαινα έξω να με χτυπάνε οι σταγόνες … έτρεχε η γιαγιά να με μαζέψει και κυνηγιόμαστε μες τη βροχή.<br />Μια μέρα βροχής γύριζα από το σχολείο , έκανα βόλτες γύρω-γύρω για απολαύσω το νερό, η τσάντα γέμισε, βιβλία και τετράδια κρεμάστηκαν μετά στο σκοινί της μπουγάδας για να στεγνώσουν…<br /><br />Είχαμε ένα λούκι που έτρεχε από την ταράτσα, πήγαινα και καθόμουν από κάτω για να με χτυπάει ο ‘καταρράχτης μου’!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112743509608272133?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1127337269925973112005-09-21T14:13:00.000-07:002005-09-21T14:14:29.936-07:00Την σκηνή την έχω δει πολλές φορές όσο καιρό δουλεύω στο ρουχάδικο.<br /><br />Μαμά και κόρη πάνε μαζί για ψώνια…<br />Το σχήμα αυτό έχει πολλές εκδοχές και ηλικίες.<br /><br />Τώρα θα γράψω για την εξής κατηγορία:<br />Περιποιημένη, 40- 45αρα, μαμά τραβολογάει, από βιτρίνα σε βιτρίνα, την ασουλούπωτη και άχαρη έφηβη κόρη της με σκοπό να την κάνει πιο εμφανίσιμη…<br />Η κόρη δεν γουστάρει με τίποτα… <br /><br />Μου το θύμισε η Άντζυ χθες βράδυ. Η Άντζυ είναι από τις πιο μικρές πελάτισσες (16 χρονών) είχε έρθει με μια φίλη της<br />Για πρώτη φορά ήρθε με την μάνα της πριν 4-5 μήνες, δηλαδή δεν ήρθε, την έφερε η μάνα της με το ζόρι…<br />Χάρη στην Άντζυ κέρδισα 50 € στοίχημα από την αφεντικίνα μου την Τζένη!<br /><br />Συνήθως η σκηνή αρχίζει μπροστά στη βιτρίνα:<br />Η μαμά δείχνει διάφορα στη βιτρίνα, η κόρη κοιτάζει το πεζοδρόμιο ή τον ουρανό… Η μαμά προσπαθεί να βάλει την κόρη μέσα στο μαγαζί, συχνά τραβώντας την από το χέρι.<br />Τις περισσότερες φορές δεν μπαίνουν μέσα, η μαμά συνεχίζει την προσπάθεια στην επόμενη βιτρίνα.<br />Η μαμά συνοδεύει την προσπάθεια της με ατάκες του στυλ: ‘γυναίκα είσαι εσύ; … κανείς δεν θα γυρίσει να σε κοιτάξει !!!’ και αλλά τέτοια ενθαρρυντικά …<br />Η ‘επαγγελματίας’ πωλήτρια πρέπει να ‘βοηθήσει’ την μαμά να σούρει την κόρη μέσα στο μαγαζί.<br />Αν τα καταφέρει, η κόρη έχει ένα θανατηφόρο βλέμμα σαν να είναι έτοιμη να σφάξει την μαμά, την πωλήτρια και να βάλει φωτιά στο κατάστημα.<br />Η ‘επαγγελματίας’ πωλήτρια πρέπει να προσπαθήσει να καλοπιάσει την μικρή. Συνήθως καταφέρνει το αντίθετο από τις μαλακίες που λέει…<br /><br />Αφού μπουν μέσα, η περίπτωση γίνεται δύσκολη ή εύκολη.<br />Δύσκολη, γιατί, φυσικά, την κόρη την πιάνει το πείσμα και δεν της αρέσει τίποτα, κι αν δοκιμάσει κάτι, κάθεται μπροστά στον καθρέφτη σαν ξυλάγγουρο…<br />Βάζει τις φωνές η μαμά ‘ψηλά τους ώμους… ίσια το κορμί …μην καμπουριάζεις…!!<br />Εύκολη γίνεται όταν, για να ξεμπερδεύει, η κόρη, διαλέγει 1-2 πράγματα στην τύχη και φεύγουν… φαντάζομαι μετά το δράμα στο σπίτι όταν θα την κυνηγάει η μάνα της για να τα φορέσει.<br /><br />Κάπως έτσι σούρθηκε στο μαγαζί και η Άντζυ από την μάνα της πριν 4-5 μήνες, ήταν για τα καλοκαιρινά …<br />Φυσικά είμαι με το μέρος της μικρής, εμένα η μάνα μου δεν μου έκανε τέτοια αλλά την καταλαβαίνω…<br /><br />Η μάνα της Άντζυ είναι μια αχώνευτη που αρχίζει το ‘ψήσιμο’<br />- κοίτα την κοπελίτσα τι ωραία που είναι ντυμένη (εμένα εννοεί)<br />- η ‘κοπελίτσα’ πληρώνεται για να φοράει αυτά που φοράει, είναι στολή εργασίας που λέμε …<br /> Θέλω να το πω αλλά κρατιέμαι … το παίζω ‘επαγγελματίας’<br /> η Άντζυ έχει κάτι μούτρα …η μαμά απτόητη …<br />- πες της κι εσύ κοπέλα μου τι χάλια που είναι…!<br /><br />Να πω εγώ στην κοπέλα ότι έχει τα χάλια της; Τι λες κυρά μου; Δεν κοιτάς την μάπα σου που έχεις κι άποψη!<br />Μια χαρά κοπέλα είναι, τίποτα δεν έχει …<br />Εδώ δεν αντέχω και ο ‘επαγγελματίας’ πάει περίπατο…<br /><br />- αφήστε την κυρία μου, αφού δεν θέλει, μη την ζορίζετε, τα ψώνια θέλουν και καλή διάθεση … να έρθει μια άλλη φορά… μόνη της!<br />(τονίζω το μόνη της)<br />- μόνη της παίρνει αηδίες! Γαβγίζει η μαμά!<br />- θα την βοηθήσω εγώ! Λέει η ‘επαγγελματίας Λίτσα ’<br />- ναι, ναι, ναι συμφωνεί κι Άντζυ<br /><br />Η Άντζυ με κοιτάζει σαν σωτήρα της, η μαμά μουτρώνει … τελικά φεύγουν …<br /><br />Νιώθω το βλέμμα της Τζένης πάνω μου… έρχεται το πακέτο… για την πελάτισσα που άφησα να φύγει …<br />Έχω έτοιμη την απάντηση:<br />- 50 € στοίχημα πως θα ξανάρθει;<br />- δεν θα ξανάρθει λέει με σιγουριά η Τζένη και μου ρίχνει ένα κήρυγμα πως δεν διώχνουμε τους πελάτες!<br /><br />Η Άντζυ ξανάρθε και ξανάρθε… και μόνη και με την κολλητή της… μου λένε και τα ερωτικά τους…<br />Χθες ήρθε με το πρώτο της γκόμενο…<br />Εκτός από πωλήτρια κάνω και ψυχολογική υποστήριξη, συμβουλευτική εφήβων που λέμε…<br />Τρομάρα μου …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112733726992597311?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1127089644820257742005-09-18T17:24:00.000-07:002005-09-18T17:27:24.833-07:002η βδομάδα χωρίς τσιγάρο…<br />Η 2η βδομάδα ήταν πιο δύσκολη από την πρώτη.<br /><br />Πολλά νεύρα, τσακώθηκα με όλους … έφτασα στο τσακ, αλλά τα κατάφερα να μην ανάψω τσιγάρο.<br /><br />Το κακό είναι που μαζί με το τσιγάρο έκοψα και τον φραπέ!<br />(φραπές χωρίς τσιγάρο λέει; Δεν λέει …)<br /><br />Είμαι η Λίτσα και εξακολουθώ να είμαι καλά!<br /><br />Ξού ρε καουμπόη!!! (του Marlboro…)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112708964482025774?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1126982292324109172005-09-17T11:36:00.000-07:002005-09-17T11:38:12.333-07:00Με μεγάλη παρέα χθες βράδυ …<br />Έπεσε το συνηθισμένο θέμα για σχέσεις ανδρών και γυναικών.<br />Και ακούστηκαν οι συνηθισμένες αηδίες.<br /><br />Πολλοί/ες υποστήριζαν με φανατισμό ότι δεν υπάρχει περίπτωση συνεννόησης μεταξύ των δυο φύλων. <br /><br />Έλεγαν οι μεν : ‘όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες’ (το λιγότερο…)<br />Έλεγαν οι δε : ‘όλοι οι άνδρες είναι άχρηστοι μαλάκες’ (οι καλύτεροι από αυτούς…)<br /><br />Τ’ ακούω συχνά αυτά, δεν ξέρω αν είναι οι περισσότεροι που νομίζουν κάτι τέτοιο, είναι όμως πολλοί…<br /><br />Ακούγοντας και τις ‘πονεμένες’ ιστορίες των μεν και δε, μάλλον καταλήγω στο εξής συμπέρασμα:<br /><br />Όλοι αυτοί πάνε γυρεύοντας…<br />Ότι δίνεις, παίρνεις…<br />Ότι πληρώνεις, αγοράζεις…<br /><br />Αν νομίζεις πως ‘όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες’, τότε είναι σίγουρο πως όλο ‘πουτάνες’ θα σου τυχαίνουν!<br />Αν νομίζεις πως ‘όλοι οι άνδρες είναι μαλάκες’, τότε δεν θα τους αποφύγεις, θα έχεις τον μαλακομαγνήτη. <br /><br />Κι αν σου κάτσει καμιά άσχημη περίπτωση, δεν κρατάει για πολύ, το παίρνεις χαμπάρι αμέσως, αρχίζει να βρωμάει το πτώμα …<br /> (εκτός κι αν είσαι μαζόχα…)<br /><br />Ρίχνεις μια μούντζα και πας παρακάτω …<br /><br />‘Οι σχέσεις είναι πιο πολύπλοκες’, ακούω μια φωνή να μου λέει…<br />Εγώ τ’ απλοποιώ ή αυτοί τα μπερδεύουν;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112698229232410917?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1126733503602255982005-09-14T14:30:00.000-07:002005-09-14T14:31:43.606-07:00Ησυχία…<br />Πολύ ησυχία…<br />Πάρα πολύ ησυχία…<br /><br />Ανησυχητική ησυχία …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112673350360225598?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1126557388193500702005-09-12T13:34:00.000-07:002005-09-12T13:36:28.200-07:00Και ξαφνικά, προχθές, θυμήθηκα πως έχω και email !!<br />Το είχα ξεχάσει τελείως … είχα να το κοιτάξω κανένα μήνα, πριν από τις διακοπές!<br />Έλα όμως που είχα ξεχάσει id και password για το yahoo… κάπου τα είχα βάλει… αλλά που; Έλα ντε …<br /><br />Μίση ώρα με παίδευε το yahoo, ούτε το όνομα του pet, που μου ζητούσε, δεν έβρισκα, δοκίμασα όλα τα ονόματα των γάτων μου, ζωντανών και πεθαμένων, τίποτα …<br />Και ξαφνικά θυμήθηκα, δεν είχα βάλει όνομα γάτας για pet, το όνομα του Μπάμπη είχα βάλει!!<br />Ναι, pet name: babis …<br />Δεν ξέρω αν είχε σημασία, είχα μπερδευτεί πολύ …δεν θυμάμαι …<br /><br />Ρε τι τραβάμε εμείς οι ανάπηρες …<br />Τέλος πάντων, τα καταφέρνω να ξαναβρώ το email μου, το ανοίγω και τι να δω … ένα σωρό μηνύματα με περίμεναν, τα περισσότερα από μπλοκατζήδες!<br /> Συγνώμη παιδιά, τι ν’ απαντήσω τώρα … θα το ανοίγω πιο συχνά … μη νομίζετε πως σας έχω γραμμένους …<br />Σημείωση:<br />Μερικοί μου ζητάνε τεχνικές συμβουλές για τα μπλόγκς τους!!<br />Χα χα χα...<br />Ρε, πάτε καλά; Από μένα την άσχετη;<br />Σας κάνω για σχετική με κομπιούτορες;<br />Πηγαίνετε σε κανένα άλλον, δείτε ποιοι έχουν τα πιο σένια και χάι τέκ μπλοκ και ρωτήστε τους, εγώ είμαι ακόμα στο νηπιαγωγείο, 4 μήνες έχω κομπιούτερ, και τι κομπιούτερ, ατμοκίνητο!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112655738819350070?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1126466743848410712005-09-11T12:25:00.000-07:002005-09-11T12:25:43.853-07:00Ακριβώς μια βδομάδα χωρίς τσιγάρο!<br />Καλά πάω …<br /><br />Είμαι η Λίτσα και είμαι καλά!<br /><br />Χε χε χε χε χε ….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112646674384841071?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1126391924358209972005-09-10T15:36:00.000-07:002005-09-10T15:38:44.366-07:00Έβλεπα σ’ άλλα μπλόγκ να ψαρεύουν διάφορα περίεργα από το 20 Searchengine τους και είπα να δω τι γίνεται στο δικό μου.<br />Και να το αποτέλεσμα… το νουμερο 7!<br /><br />ΠΙΠΑ ΣΕ ΣΚΥΛΟ!!<br /><br />Δηλαδή, για να καταλάβω, κάποιος/α στο MSN έψαχνε να βρει πώς να κάνει πίπα σε σκύλο;<br /><br />Last 20 Searchengine Queries<br />Unique Visitors<br /> 07 Sep, Wed, 11:39:04 <br /> <a href="http://www.google.com.gr/search?q=%CF%88%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B1+%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BA%CE%B9%CE%BF%CF%85&hl=el&amp;lr=&start=40&amp;sa=N">Google</a>: ψησταρια μπαρμπεκιου <br /> 07 Sep, Wed, 13:26:03 <br /> <a href="http://www.google.gr/search?q=%CE%A8%CE%91%CE%A1%CE%9F%CE%9D%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%A6%CE%95%CE%9A%CE%9F&hl=el&amp;lr=&start=20&amp;sa=N">Google</a>: ΨΑΡΟΝΤΟΥΦΕΚΟ <br /> 07 Sep, Wed, 14:58:21 <br /> <a href="http://search.msn.com/previewx.aspx?q=%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%B1&first=51&amp;FORM=PEPW5">MSN Search</a>: παρεα <br /> 07 Sep, Wed, 15:18:40 <br /> <a href="http://www.google.com.gr/search?q=%CE%B6%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%B1&hl=el&amp;lr=&start=260&amp;sa=N">Google</a>: ζωδια <br /> 07 Sep, Wed, 17:12:06 <br /> <a href="http://www.google.com.gr/search?hl=el&q=%CE%AD%CE%B2%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%B1+%CF%84%CE%BF+%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8C&amp;meta=">Google</a>: έβγαλα το μαγιό <br /> 07 Sep, Wed, 17:23:32 <br /> <a href="http://www.google.gr/search?q=%CF%87%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CF%8D&hl=el&amp;lr=&start=50&amp;sa=N">Google</a>: Χιλιαδού <br /> 07 Sep, Wed, 19:59:07 <br /> <a href="http://search.msn.com/spresults.aspx?q=%CF%80%CE%AF%CF%80%CE%B1+%CF%83%CE%B5+%CF%83%CE%BA%CF%8D%CE%BB%CE%BF&FORM=QBPN">MSN Search</a>: πίπα σε σκύλο <br /> 07 Sep, Wed, 23:12:11 <br /> <a href="http://www.google.com/search?q=+%CF%88%CE%B1%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%86%CE%B5%CE%BA%CE%BF&hl=el&amp;lr=&rls=RNWE,RNWE:2005-05,RNWE:en&amp;start=20&sa=N">Google</a>: ψαροντούφεκο <br /> 08 Sep, Thu, 01:52:00 <br /> <a href="http://www.google.com/search?q=%CE%BA%CF%8E%CE%BB%CE%BF%CF%82&hl=el&amp;lr=&start=240&amp;sa=N">Google</a>: κώλος <br /> 08 Sep, Thu, 11:41:31 <br /> <a href="http://www.google.com.gr/search?q=%CE%A8%CE%91%CE%A1%CE%9F%CE%9D%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%A6%CE%95%CE%9A%CE%9F&hl=el&amp;lr=&start=20&amp;sa=N">Google</a>: ΨΑΡΟΝΤΟΥΦΕΚΟ <br /> 08 Sep, Thu, 11:51:48 <br /> <a href="http://www.google.com/search?q=%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9&hl=en&amp;lr=&safe=active&amp;rls=GGLD,GGLD:2004-11,GGLD:en&start=40&amp;sa=N">Google</a>: μουνι <br /> 08 Sep, Thu, 15:35:12 <br /> <a href="http://www.google.com.gr/search?q=%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9&hl=el&amp;lr=&start=220&amp;sa=N">Google</a>: μουνι <br /> 08 Sep, Thu, 23:04:12 <br /> <a href="http://www.google.com.gr/search?q=%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9&hl=el&amp;lr=&start=200&amp;sa=N">Google</a>: μουνι <br /> 08 Sep, Thu, 23:59:05 <br /> <a href="http://www.google.com.gr/search?hl=el&q=%CE%B3%CF%85%CE%BC%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83&amp;meta=">Google</a>: γυμνισμοσ <br /> 09 Sep, Fri, 01:13:06 <br /> <a href="http://www.google.com/search?q=%22%CE%BA%CF%85%CE%BD%CE%AE%CE%B3%CE%B9+%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%BF%CF%85%22&hl=el&amp;lr=&start=30&amp;sa=N">Google</a>: "κυνήγι αγριογούρουνου" <br /> 09 Sep, Fri, 02:11:33 <br /> <a href="http://search.msn.com/spresults.aspx?q=%ce%ba%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%b1&first=21&amp;count=10&FORM=POPR">MSN Search</a>: καύλα <br /> 09 Sep, Fri, 09:28:25 <br /> <a href="http://search.yahoo.com/search?p=%CE%B7+%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B1&prssweb=Search&amp;ei=UTF-8&fl=0&amp;fr=FP-tab-web-t&b=11">Yahoo</a>: η γκομενα <br /> 09 Sep, Fri, 14:09:07 <br /> <a href="http://www.google.gr/search?q=%CF%88%CE%B1%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%B5%CE%BA%CE%BF&hl=el&amp;lr=&start=20&amp;sa=N">Google</a>: ψαροντουφεκο <br /> 09 Sep, Fri, 14:28:21 <br /> <a href="http://www.google.com.gr/search?hl=el&q=%CF%88%CE%B1%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%B5%CE%BA%CE%BF+%CF%87%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CF%85&amp;meta=">Google</a>: ψαροντουφεκο χιλιαδου <br /> 09 Sep, Fri, 17:23:10 <br /> <a href="http://www.google.gr/search?q=%CE%A8%CE%B1%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%86%CE%B5%CE%BA%CE%BF&hl=el&amp;lr=&start=20&amp;sa=N">Google</a>: Ψαροντούφεκο <br /><br />Καλά που υπάρχουν και οι ψαροντουφεκάδες … είναι που είναι … θα είχε γίνει τελείως μπουρδέλο κωλοχανείο το μπλόγκ …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112639192435820997?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1126300990717066262005-09-09T14:22:00.000-07:002005-09-09T14:23:10.723-07:00Πέρασαν 6 χρόνια από τον σεισμό του ΄99.<br />Η περιοχή μας είχε χτυπηθεί πολύ άσχημα. Τα σπίτια γέμισαν με πράσινα, κίτρινα και κόκκινα σήματα, τα περισσότερα με κίτρινα, μαζί και το δικό μας.<br /><br />Ήμουν τότε 14-15 χρονών και ο σεισμός με βρήκε σπίτι μόνη μου.<br />Έφαγα την τρομάρα της ζωής μου. Νόμισα ότι το σπίτι έκανε τούμπες σε κατηφόρα. Πετάχτηκα στο δρόμο ενώ άκουγα γύρω μου να σπάνε διάφορα. Δεν έμεινε σχεδόν κανένα γυαλικό και πιατικό.<br />Είδα όλη τη γειτονιά να βγαίνει στο δρόμο ενώ πέφτανε σοβάδες…<br />Όλοι πάθανε μικρή ή μεγάλη ζημιά.<br /><br />Τις πρώτες μέρες γέμισε το πάρκο τσαντίρια, φοβόμαστε να γυρίσουμε σπίτια μας.<br />Μου έχει μείνει μια εικόνα από το ‘κάμπινγκ’ στο πάρκο. Ένα βράδυ κάναμε βόλτα με φίλες ανάμεσα στις σκηνές. Όλοι είχαν κουβαλήσει τηλεοράσεις και τις είχαν ανοιχτές.<br /> Ήταν η ώρα των ειδήσεων και οι τηλεοράσεις δείχνανε εικόνες από άλλους σεισμόπληκτους.<br /> Απόρησα, δηλαδή καθόταν, οι σεισμόπληκτοι, στις σκηνές τους και βλέπανε στην τηλεόραση τις σκηνές που είχαν στήσει άλλοι σεισμόπληκτοι! Μέσα κι έξω από τις οθόνες ήταν η ίδια εικόνα!<br /><br /> Είχα διαβάσει πως τα ζώα διαισθάνονται και προβλέπουν τους σεισμούς. Εγώ δεν διαπίστωσα κάτι τέτοιο!<br />Την ώρα του σεισμού ήταν δυο γάτες στο σπίτι, δεν πρόβλεψαν τίποτα!<br />Ο μεν ‘Τίγρης’ κοιμόταν στο κρεβάτι μου η δε ‘Κουάξ’ μόλις της είχα βάλει φαΐ κι έτρωγε, βγήκαν έξω τρέχοντας μαζί με μένα και εξαφανίστηκαν.<br />Ο απέναντι γείτονας είχε ένα σκύλο τον ‘Λάμπη’. Ο Λάμπης ήταν ένας συμπαθέστατος και τεμπέλης κόπρος, αυτό που λέμε τεμπελόσκυλο…<br />Τον ρώτησα αν ο Λάμπης πρόβλεψε το σεισμό.<br />- τι να προβλέψει ο βλάκας, μου είπε, χαμπάρι δεν πήρε, κοιμόταν! Εγώ τον ξύπνησα να βγούμε έξω! Πρόλαβα και τον σκούντησα. Ξύπνα μαλάκα Λάμπη! γίνεται σεισμός!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112630099071706626?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14739530.post-1126130223802109392005-09-07T14:54:00.000-07:002005-09-07T14:57:03.813-07:00‘Οιδίπους επί Κολωνώ’, το είδα προχθές στη Χαλκηδόνα, (όπου βρίσκω τζάμπα πάω).<br />Στις 8/9 έχει ‘Υπηρέτη δυο αφεντάδων’ του Γκολντόνι στο άλσος Τρίτση και στις 10/9 ‘Λυσιστράτη’ στο άλσος Ν. Φιλαδέλφειας<br />(κι αυτά τζάμπα).<br /><br />Έχω αποχτήσει μια κάποια σχέση με το θέατρο εξ αιτίας της ξαδέλφης μου της Τότας που είναι θεατρόφιλη.<br />Και με τον χαραχτήρα της Αντιγόνης έχω σχέση… και γι αυτό πήγα στον Οιδίποδα…<br />Η Τότα, συνήθως δεν βρίσκει παρέα για να δει αυτά που θέλει και σέρνει εμένα, όχι πως χαλιέμαι, αλλά όλο σε κάτι περίεργα έργα με πάει.<br />Βλέπουμε καμιά 10αρια θέατρα το χρόνο, εκτός από Ηρώδειο και Επίδαυρο.<br /><br />Για φέτος το καλοκαίρι είχε κάνει ολόκληρο πρόγραμμα για εκδρομές μετά θεάτρου στην Επίδαυρο. Όμως έμπλεξε με τα ερωτικά της και είδαμε μόνο ένα, τον ‘Ορέστη’.<br />Πήραμε και τον Μπάμπη μαζί, μας έκανε τον οδηγό.<br />Εμείς πήγαμε θέατρο κι ο Μπάμπης έπινε ούζα στην παραλία… (μακάρι να έκανα το ίδιο, δεν μ΄ άρεσε η παράσταση)<br /> Ο Μπάμπης ψιλομεθυσε και στην επιστροφή οδηγούσε σαν τρελός, βάλαμε τις φωνές, μετά άρχισε να πηγαίνει με 10 χιλ την ώρα, τον απειλήσαμε ότι θα πάμε με ωτο στοπ αν δώσει να οδηγήσει η Τότα.<br /><br /> Για την Αντιγόνη:<br />Σε σχολικές παραστάσεις έχω παίξει κατά καιρούς την Τζαβέλαινα, την Μπουμπουλίνα, την γυναίκα της Πίνδου, μια πεινασμένη από την πολιορκία του Μεσολογγίου και άλλα διάφορα … <br />Στην δευτέρα λυκείου είχαμε μια ψιλοτρελαμένη (με την καλή έννοια) θεατρολόγο – φιλόλογο και μας έβαλε να παίξουμε ‘Αντιγόνη’, εγώ θα έκανα την Αντιγόνη!!<br />Γούσταρα πολύ, για καναδυο μήνες ήθελα να γίνω ηθοποιός, μετά μου πέρασε (ευτυχώς…)<br /><br />Έπρεπε να διαβάσω 4 τραγωδίες, όπου εμφανίζεται η Αντιγόνη, για να μελετήσω τον χαραχτήρα. Ολόκληρη διάβασα μόνο αυτή που θα παίζαμε, στις άλλες έκανα πασαλείμματα.<br />Είχε μαζέψει ο πατέρας μου όλες τις τραγωδίες των αρχαίων, (κάποτε τις έδινε με κουπόνια η Ελευθεροτυπία).<br />Εκτός από την Αντιγόνη του Σοφοκλή δεν έχω καταφέρει να διαβάσω καμιά πάνω από 10 σελίδες, δεν μπορώ την ποιητική γλώσσα, έχω όμως δει αρκετές στο θέατρο.<br />Από τους αρχαίους προτιμώ τον Αριστοφάνη, ειδικά ‘Εκκλησιάζουσες’ και ‘Λυσιστράτη’, τις έχω δει δυο-τρεις φορές την καθεμιά.<br /> <br />Την Αντιγόνη την συμπάθησα.<br />Με ρώτησε η καθηγήτρια ποια είναι η γνώμη μου για αυτήν.<br />Της είπα ότι μ΄ άρεσε το πείσμα της στην κόντρα με τον Κρέοντα (ήμουν στα πολύ αντιεξουσιαστικά μου τότε) και ότι ήταν ψυχοπονιάρα και αγαπησιάρα …<br />Αλλά, επίσης, την έβρισκα κλαψομούνα και λίγο μαζόχα!<br /><br />- μαζόχα η Αντιγόνη; Τι θέλεις να πεις; Απόρησε η καθηγήτρια και γέλασαν όλοι στην πρόβα.<br />- να… γουστάρει κλάμα και θρήνο… σαν να το ευχαριστιέται από την πολύ δυστυχία! Στο ‘…επί Κολωνώ’ λέει για τον πατέρα της ‘…ότι τον αγάπησε για τις πολλές δυστυχίες του!!’<br />- την βρίσκει με τις πολλές συμφορές!<br /><br />Προσπάθησε η καθηγήτρια να μου πει ότι αυτό δεν είναι μαζοχισμός και μ΄ έπεισε, αλλά, στο μεταξύ, οι άλλοι της παράστασης μου είχαν βγάλει το όνομα! Όσο διαρκούσαν οι πρόβες ήμουν η Αντιγόνη η μαζόχα!<br /><br />Τελικά η παράσταση δεν έγινε, έχασα την ευκαιρία …<br />Όπου δω τραγωδία που έχει Αντιγόνη προσπαθώ να πάω, την αισθάνομαι και λίγο ‘δικιά μου’ …<br />Να μην πάει τζάμπα και τόση μελέτη για το ρόλο…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14739530-112613022380210939?l=litsak.blogspot.com' alt='' /></div>η Λίτσαhttp://www.blogger.com/profile/07044062102043187425noreply@blogger.com4